Σε τεντωμένο σκοινί...

Όλα τα μυστικά της βασικής εκπαίδευσης

Ο κ. Θωμάς Πετρόχειλος, ένας από τους κορυφαίους εκπαιδευτές σκύλων, συμβουλεύει και διδάσκει όλα τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει ένας κυνηγός προκειμένου να αποκτήσει έναν πολύτιμο και αξιόπιστο σύντροφο. Η βασική εκπαίδευση θεωρείται απαραίτητη για να έχετε δίπλα σας ένα αποτελεσματικό ζώο, υπάκουο και πειθαρχημένο, με θετικά και ευχάριστα βιώματα.

Υπάρχουν πολλοί κυνηγοί, οι οποίοι έφτασαν 60 ή 70 ετών και δεν κατόρθωσαν να αποκτήσουν ποτέ ένα καλοντρεσαρισμένο σκύλο, που να κυνηγά γι’ αυτούς. Αλλά αγκομαχώντας τις περισσότερες φορές, κατορθώνουν να επωφεληθούν από τις κυνηγετικές ικανότητες του σκύλου τους. Με αυτή τη σειρά των άρθρων, θα προσπαθήσω να εξηγήσω από πού ν’ αρχίσουμε και πώς να προχωρήσουμε, έτσι ώστε το σκυλάκι μας να ολοκληρώσει το πρώτο στάδιο τής εκπαίδευσής του, η οποία ονομάζεται βασική. Η βασική εκπαίδευση είναι ανάλογη με την εκπαίδευση του παιδιού στο νηπιαγωγείο και το δημοτικό σχολείο.


Πώς θα επιλέξετε το σωστό κουτάβι

create_hunt_dog_2Κατ’ αρχάς θα πρέπει να αποφασίσουμε από ποια ράτσα θα επιλέξουμε το κουτάβι μας, μελετώντας τα «στάνταρ» εργασίας τής κάθε μιας και τα μορφολογικά χαρακτηριστικά της. Όταν τελικά καταλήξουμε, μας μένει να βρούμε τους, κατά το δυνατό, καλύτερους γεννήτορες, οι οποίοι θα κληροδοτήσουν στο κουταβάκι τους τα κατάλληλα κληρονομικά χαρακτηριστικά. Δεν θα πρέπει να πειστούμε από τα λόγια κανενός πωλητή. Θα ελέγξουμε τη γνησιότητα των πρωτότυπων πεντιγκρί (Pedigree) και αν έχει καταχωρηθεί η γέννα στον επίσημο Κυνολογικό Οργανισμό. Επίσης, αν συμφωνούν τα νούμερα των τατουάζ με τα νούμερα των πεντιγκρί. Θα προσπαθήσουμε να δούμε τους γονείς στο κυνήγι και να προσέξουμε αν έχουν το στιλ εργασίας τής φυλής τους, να διαβάσουμε τα βιβλιάρια εργασίας εάν πρόκειται για αγωνομάχους (Trailers) και να εξετάσουμε μην τυχόν έχουν κροτοφοβία ή έντονη δυσπλασία ή άλλα μορφολογικά ελαττώματα, τα οποία να συνεπάγονται τον αποκλεισμό τους. Στην προσπάθειά μας αυτή μπορεί να μας βοηθήσει ο αναγνωρισμένος Κυνολογικός οργανισμός ή ο Όμιλος του εξωτερικού στον οποίο ανήκει ο σκύλος. Μετά απ’ όλα αυτά θα πρέπει να κάνουμε το σταυρό μας να αποδειχτεί έντιμος ο εκτροφέας, γιατί στην εντιμότητά του αυτή βασιζόμαστε ουσιαστικά.

Όσο καλύτερη ποιοτικά είναι η γέννα, τόσο περισσότερο μοιάζουν τα κουτάβια μεταξύ τους. Αν έχουμε τη δυνατότητα επιλογής, θα επιλέξουμε ένα υγιές ζώο, το οποίο τη δεύτερη μέρα της ζωής του έχει γύρω στους 185 σφυγμούς το λεπτό σε κατάσταση ύπνου και που μεγαλώνοντας, ακούει αμέσως το σφύριγμά μας και έρχεται κουνώντας την ουρά του. Η μέτρηση γίνεται με στηθοσκόπιο και επαληθεύεται με τρεις μετρήσεις, με διαφορά δύο ημερών η μία από την άλλη.


Εξασφαλίστε στο κουτάβι θετικά βιώματα

Ο απογαλακτισμός μπορεί να γίνει στις 6 εβδομάδες. Θα προτιμήσουμε ένα κουτάβι, κατά την επιλογή μας, παρά ένα μεγάλο έξι μηνών, το οποίο μπορεί να έχει αρνητικά βιώματα. Για την κατάλληλη διατροφή τού κουταβιού μας θα συμβουλευτούμε τον κτηνίατρό μας, ο οποίος θα αναλάβει την παρακολούθησή του, καθώς και τους απαραίτητους εμβολιασμούς.
Ο χαρακτήρας και η γενικότερη πορεία τού κουταβιού μας διαμορφώνεται με βάση τα βιώματα τα οποία αποκτά κατά τη διάρκεια της ζωής του. Πρέπει, λοιπόν, να επιζητούμε εκείνα τα οποία το οδηγούν προς τη θετική πλευρά και να το προστατεύουμε από τα άλλα που το οδηγούν προς την αρνητική κατεύθυνση.
Το κουτάβι μας αποκτά βιώματα, δηλαδή εκπαιδεύεται, από τη στιγμή που αρχίζει να λαμβάνει ερεθίσματα από τον έξω κόσμο. Το πρώτο μέλημα του ιδιοκτήτη είναι να δεθεί ψυχολογικά με το κουτάβι του. Στα μάτια του σκύλου του, ο ιδιοκτήτης πρέπει να έχει τη θέση που έχει ο Θεός για τον άνθρωπο. Η θέση αυτή δεν αποκτάται ούτε διατηρείται εύκολα.


Ο χώρος διαμονής του κουταβιού

Πριν από την αγορά του κουταβιού θα πρέπει να έχουμε φροντίσει να εξασφαλίσουμε το χώρο του. Ο χώρος αυτός θα πρέπει να πληρεί τις εξής προδιαγραφές:

- Να έχει αποχέτευση, ώστε να καθαρίζεται εύκολα από τις ακαθαρσίες.

- Να χωρίζεται σε εξωτερικό ευρύχωρο προαύλιο, το οποίο να έχει ήλιο τις περισσότερες ώρες της ημέρας, ώστε να μην έχουμε προβλήματα ραχίτιδας και εσωτερικό ηχοθερμομονωμένο χώρο στον οποίο θα βρίσκεται και το κρεβάτι του.

Στο χώρο αυτό θα απομονώσουμε το ζώο τις ώρες κοινής ησυχίας για να μην έχουμε προβλήματα. Οι περισσότεροι αγοράζουν ένα κουτάβι και μετά αρχίζουν να το μαλώνουν γιατί λέρωσε ή γιατί έκανε φασαρία, με αποτέλεσμα να χαλούν τις σχέσεις τους με αυτό και να δημιουργούν ένα δειλό ζώο, το οποίο δεν μπορεί να εξηγήσει τη συμπεριφορά τού ιδιοκτήτη του. Αργότερα, αυτό το ζώο γίνεται ανεξάρτητο στο κυνήγι και ψάχνει χωρίς να έχει καμία επαφή με τον ιδιοκτήτη του.


Οι πρώτες του βόλτες

Και τώρα μία συμβουλή από καρδιάς: Αφήστε το ζώο να ανεβαίνει πάνω σας. Μπορεί βραχυπρόθεσμα να σας διευκολύνει μια τέτοια απαγόρευση, αλλά είναι περισσότερα τα προβλήματα που θα δημιουργήσει παρά αυτά που θα λύσει. Όταν πάμε στο κουτάβι μας μπορούμε να φοράμε μια φόρμα η οποία δεν μας νοιάζει αν θα λερωθεί.
Όταν το κουτάβι μας φτάσει και περάσει το βασικό ντρεσάρισμα, τότε θα μπορέσουμε σιγά-σιγά να το βάλουμε στο σπίτι μας και να του μάθουμε ότι εκεί δεν επιτρέπεται να λερώνει. Πρέπει να το βγάζουμε έξω τρεις φορές την ημέρα, από δυόμισι μηνών, και κατά τον εξής τρόπο: Διαλέγουμε ένα χώρο χωρίς αυτοκίνητα, ανθρώπους ή άλλα ζώα και αφήνουμε το σκύλο ελεύθερο.

Κάθε φορά που μας πλησιάζει το χαϊδεύουμε και του λέμε να ξαναφύγει, συνεχίζοντας την πορεία μας. Εάν απομακρυνθεί, χωρίς να το φωνάζουμε, φεύγουμε μαλακά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Εκείνο θα ανησυχήσει από το μεγάλωμα της απόστασης και θα έρθει προς το μέρος μας. Δεν θα το φωνάξουμε για κανένα λόγο, γιατί αν το κάνουμε και αυτό δεν έρθει τότε χάνουμε το κύρος μας. Μετά από αρκετές βόλτες, μπορούμε να το φωνάζουμε μία ή δύο φορές, σε κάθε έξοδο, να το χαϊδεύουμε και να του λέμε να ξαναφύγει.

Η μεταφορά προς και από την επιλεγμένη τοποθεσία, όταν το κουτάβι είναι μέχρι 3 ½ μηνών, θα γίνεται στην αγκαλιά. Η διαδικασία αυτή, παρόλο που φαίνεται απλή, θέτει τις βάσεις ενός ήρεμου, κοντινού και αποδοτικού ψαξίματος όταν το κουτάβι ενηλικιωθεί.
Η τοποθεσία στην οποία το βγάζουμε βόλτα πρέπει να αλλάζει συχνά, ώστε να μην τη συνηθίζει, να αισθάνεται άνετα και να μας προσέχει λιγότερο.


Εξοικείωση με τους πυροβολισμούς

Η εξοικείωση με τους πυροβολισμούς πρέπει να αρχίσει σε όσο το δυνατό μικρότερη ηλικία. Είχα, θυμάμαι, μια γέννα Σέττερ. Η σκύλα ήταν δική μου και γεννούσε μέσα στο σπίτι μου. Εγώ και οι φίλοι μου κάναμε έξω από το σπίτι κάθε μέρα σκοποβολή. Όταν τα κουτάβια έφτασαν ενός μηνός και έβγαιναν από το σπίτι, έπαιζαν με τους άδειους κάλυκες στα πόδια μας, ενώ εμείς πυροβολούσαμε σε απόσταση δύο μέτρων, χωρίς να δίνουν την παραμικρή σημασία. Συνδυάστε τους πυροβολισμούς με κάτι ευχάριστο, το φαγητό ή τη βόλτα και συνεχίστε τους μέχρι ο σκύλος να βγει στο κυνήγι.

Πολλά άξια ζώα καταστρέφονται από ακατάλληλους χειρισμούς, διότι άκουσαν πυροβολισμούς για πρώτη φορά στη ζωή τους κατά την έναρξη του κυνηγίου. Για όσους μένουν στην πόλη, η εξοικείωση των κουταβιών μπορεί να γίνει με πιστόλι φωτοβολίδων. Ο κάθε εκτροφέας, επίσης, θα έπρεπε να διευκολύνει τη δουλειά τού μελλοντικού κατόχου των κουταβιών του, εξοικειώνοντάς τα με πυροβολισμούς, την ώρα που αυτά θηλάζουν.


Η έννοια της δέσμευσης

Όσο περισσότερες παραστάσεις έχει το κουτάβι, μεταξύ δύο και οχτώ μηνών, τόσο πιο ευπροσάρμοστο γίνεται σε νέες συνθήκες. Όταν απομονώσουμε ένα κουτάβι και σε ηλικία οκτώ μηνών το βγάλουμε έξω, φοβάται τα πάντα γιατί δεν γνωρίζει τίποτα. Αφήστε το να παίξει, να περάσει μέσα από θάμνους, να γρατσουνιστεί, να δει αυτοκίνητα, ανθρώπους, άλλα ζώα. Από τεσσάρων μηνών πρέπει σιγά-σιγά να το συνηθίσουμε στο λουρί και την έννοια της δέσμευσης. Αν περιμένουμε να φτάσει τους έξι μήνες, η αντίδραση θα είναι εντονότερη και η τραυματική εμπειρία θα εξαλειφθεί δυσκολότερα. Δέστε το με το λουρί και μείνετε σταθεροί. Αυτό θα δοκιμάσει να φύγει, να ελευθερωθεί. Ηρεμήστε το με τη φωνή σας και χαϊδέψτε το όταν πάψει να αντιστέκεται. Μην υποχωρήσετε και το αφήσετε ελεύθερο πριν ηρεμήσει και μετά αφού το ελευθερώσετε, χαϊδέψτε το και παίξτε μαζί του. Σε τρεις με τέσσερις μέρες θα το έχει συνηθίσει αρκετά.


Ορίστε από την αρχή τη θέση του

Ο σκύλος, ως ζώο το οποίο ζει σε αγέλη, καταλαβαίνει από ιεραρχία. Δώστε του να καταλάβει τη θέση του, με τρόπους που κατανοεί. Πρώτα θα τρώτε εσείς και μετά το κουτάβι, το οποίο πρέπει να περιμένει ήσυχο τη σειρά του. Εσείς θα κάθεστε στην καρέκλα σας ή θα κοιμάστε στο κρεβάτι σας και εκείνο σε ένα πατάκι στο πάτωμα. Όταν κάνει κάτι το οποίο δεν θέλετε, π.χ. σκάβει τις γλάστρες, πάει να πάρει φαγητό από το τραπέζι, καταστρέφει πράγματα, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το παράγγελμα «πφούι» έντονα, το οποίο σημαίνει «μη» και ταυτόχρονα να του ρίξετε πάνω του, σε μια στιγμή που δεν σας προσέχει, ένα κομμάτι αλυσίδα, βάρους 200 γραμμαρίων, το οποίο δεν πρέπει να έχει οξείες προεξοχές, ώστε να μην υπάρχει περίπτωση τραυματισμού του. Όταν το κουτάβι εγκαταλείψει την κακή πράξη και έρθει σε σας, χαϊδέψτε το ήρεμα. Μετά από λίγες μέρες και μόνο το άκουσμα του «πφούι» θα αρκεί ώστε να το συνετίσει.


Κερδίστε την εμπιστοσύνη του με σταθερότητα και ηρεμία

Μην του επιτρέπετε σήμερα εκείνο το οποίο θα του απαγορεύσετε αύριο. Ακολουθήστε πάντα την ίδια σταθερή, αλλά ήρεμη τακτική με την οποία θα του δώσετε να καταλάβει τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται, χωρίς να γίνει νευρικό από την ανασφάλεια και τις αμφιβολίες και κυρίως να μη χάσει την εμπιστοσύνη του σε σας.

Όταν κάνει κάτι κακό και αναγκαστείτε να το καλέσετε, μην το χτυπήσετε ποτέ, όταν έρθει. Μπορείτε να το επιπλήξετε με τον τόνο της φωνής σας, αλλά τίποτα περισσότερο διότι θα αντιμετωπίσετε προβλήματα με την ανάκληση αργότερα.
Όσο πιο σκληροί γινόμαστε, όσο περισσότερο φωνάζουμε τόσο περισσότερο σκληραίνουμε το χαρακτήρα του ζώου, διότι αυτό αφ’ ενός μεν συνηθίζει σιγά-σιγά στη συνεχή πίεση και αφ’ ετέρου ψάχνει την ευκαιρία να φύγει μακριά μας. Έτσι, βλέπουμε το φαινόμενο σε μεγαλύτερης ηλικίας σκύλους, τα μεν κυνηγετικά όσο βρίσκονται σε άμεσο έλεγχο, σε οπτική επαφή και μέχρι 50 μέτρα από τον κυνηγό, να ψάχνουν μουδιασμένα και μόλις αισθανθούν ότι βρίσκονται εκτός ελέγχου φεύγουν σε μεγάλες αποστάσεις, ψάχνοντας ανεξέλεγκτα. Οι δε σκύλοι άμυνας να εγκαταλείπουν το σπίτι τους με το που θα βρουν την πόρτα ανοιχτή ή ακόμα φτάνουν στο σημείο να απειλήσουν τον κύριό τους ή και να τον δαγκώσουν γιατί δεν αντέχουν άλλο την πίεση.

Όταν αντιμετωπίζουμε κάποιο πρόβλημα το οποίο δεν είναι ακόμα η ώρα να το επιλύσουμε, προσπαθούμε να το παρακάμψουμε, χωρίς όμως να φαίνεται ότι υποχωρούμε. Μην επιτρέπετε σε τρίτους να ασχολούνται με το σκύλο σας διότι μπορεί να του δημιουργήσουν προβλήματα, χωρίς να το θέλουν, με την όχι και τόσο προσεκτική συμπεριφορά τους.

Του Θωμά Πετρόχειλου

Για ολόκληρο το άρθρο πατήστε ΕΔΩ

Πηγή www.go-outdoor.gr

Φραγκίσκος Αλβέρτης: ερωτευμένος με δυο... θεές...

Μάγος της στρογγυλής θεάς (του μπάσκετ) και ολόψυχα αφοσιωμένος στη θεά Άρτεμη, ο Φραγκίσκος Αλβέρτης βρίσκει πάντα τον τρόπο να ισορροπεί ανάμεσα στις σκληρές απαιτήσεις του πρωταθλητισμού και στα θέλγητρα του κυνηγιού.

Ο Φραγκίσκος Αλβέρτης ανήκει στις προσωπικότητες εκείνες που δεν χρειάζονται εισαγωγικά σημειώματα για την παρουσίασή τους. Επιτυχημένος και δημοφιλής όσο λίγοι μπασκετμπολίστες, διατηρεί ένα σπάνιο προσόν που δύσκολα συναντά κανείς στους «επώνυμους» των ημερών μας. Δεν κρύβει τα πάθη του, ανακαλύπτει τις ισορροπίες του μέσα από αυτά και έχει πάντα το θάρρος της γνώμης του, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις. Όταν του το επισήμανα αυτό, μου δήλωσε με απίστευτη απλότητα πως όταν νιώθει κανείς ενοχές ή κρύβεται σημαίνει ότι δεν τα έχει βρει με τον εαυτό του. Και τότε το τίμημα είναι δυσβάσταχτο, πρώτα απ’ όλα για τον ίδιο.

Πρέπει να ομολογήσω ότι τα αθλήματα που έχουν σχέση με μπάλα (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ κ.λπ.), δεν με ενδιέφεραν ποτέ και οι γνώσεις μου γύρω από αυτά ταυτίζονται με το απόλυτο μηδέν. Ωστόσο, για τον Φραγκίσκο Αλβέρτη είχα από πολλούς ακούσει θετικά σχόλια, τόσο για το ήθος του όσο και για τις μοναδικές ικανότητές του ως αθλητή. Εκείνο, όμως, που με επηρέασε περισσότερο ήταν η επίδραση που είχε η ειλικρίνειά του στον κόσμο, προς όφελος του κυνηγίου. Όταν κάποια φίλη μού εκμυστηρεύτηκε ότι η γνώμη της άλλαξε για το κυνήγι, μαθαίνοντας ότι και ο Αλβέρτης είναι κυνηγός, κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι στη διαμόρφωση άποψης που θα έχουν οι μη κυνηγοί για μας, κάποιες δημοφιλείς προσωπικότητες να ομολογούν το πάθος τους για το κυνήγι και να το υπερασπίζονται.
Βρεθήκαμε Δευτέρα του Πάσχα στο σπίτι μου και συζητήσαμε αρκετή ώρα πριν το κασετοφωνάκι ενεργοποιηθεί, «λογοκρίνοντας» πάθη και γεγονότα. Ο Φραγκίσκος Αλβέρτης είναι από τους ανθρώπους που σε ξαφνιάζουν και κερδίζουν τις εντυπώσεις με τις ευαισθησίες τους, την ειλικρίνειά τους και τον αυθορμητισμό τους. Είναι εξαιρετικά προσιτός, πολύ φιλικός, απίστευτα απλός, αλλά πάνω απ’ όλα πραγματικός Κυνηγός!


Κ&Φ: Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με το κυνήγι;
Φ.Α.: Προέρχομαι από κυνηγετική οικογένεια. Τόσο ο παππούς μου όσο και ο πατέρας μου κυνηγούσαν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Σε ηλικία 5 ή 6 ετών άρχισαν να με παίρνουν μαζί τους στο κυνήγι. Είτε με τον παππού είτε με τον πατέρα, ακολουθούσα τα εκπαιδευτικά και αργότερα τις κυνηγετικές εξόδους με ιδιαίτερο πάθος. Δεν υπήρχε περίπτωση να μου τη γλιτώσει κανείς. Περίμενα τις κυνηγετικές εξόδους πώς και πώς...
Ώσπου ήρθε η μεγάλη στιγμή. Όταν έγινα 11 ή 12 ετών, δεν θυμάμαι ακριβώς, ήρθε μια μέρα ο πατέρας στο σπίτι κρατώντας στα χέρια του ένα κουτί. Για πολύ καιρό προηγουμένως, είχε ασχοληθεί με το να μου διδάξει ώστε να εμπεδώσω ότι το όπλο δεν είναι παιχνίδι, αλλά ένα αντικείμενο που σκοτώνει, που χρειάζεται προσοχή και προσγειωμένη προσέγγιση για να το χρησιμοποιήσουμε σωστά και πάνω απ’ όλα με σύνεση στο κέφι μας, στο κυνήγι. Άνοιξα, λοιπόν, το κουτί και βρήκα μέσα ένα 32άρι σούπερ ποζέ, γαλλικό. Παράλληλα εκείνος αράδιασε μπροστά μου ένα κουτί σκάγια, πυρίτιδα, τάπες, έναν ξεκαψουλωτή, μία ζυγαριά και μία χειροκίνητη μηχανή ρελιάσματος. Μου έδωσε και κάποιους κάλυκες και μου είπε: «Θα σου πω τις δοσολογίες και θα σου μάθω να γεμίζεις μόνος σου τα φυσίγγια σου. Χρειάζεται ακρίβεια και πολλή προσοχή. Από δω και πέρα δεν θα ξανασχοληθώ με τα φυσίγγια σου. Όταν σου τελειώνει η πυρίτιδα ή τα σκάγια, θα μου λες να σου φέρνω».

Έτσι και έγινε. Είχα πια δικό μου όπλο και μπορούσα να ακολουθώ τους δικούς μου στο κυνήγι, όταν και όπου δεν υπήρχε μεγάλος κίνδυνος για έλεγχο του δασαρχείου. Έχει τύχει, βέβαια, στραβή και χρειάστηκε να μείνω για ώρα κρυμμένος μέσα σε ένα σχοίνο, σαν το λαγό, μέχρι να περάσει ο κίνδυνος. Στο κυνήγι προσπαθώ να είμαι πάντα νόμιμος, αλλά όταν ήμουν ανήλικος δεν μπορούσα να αντισταθώ στο πάθος του κυνηγίου. Θυμάμαι ακόμα τις πρώτες του συμβουλές: «Τώρα, στην αρχή, το όπλο πάντα ανοιχτό, με προσοχή και πάντα αλάργα από τους άλλους. Αισθάνθηκα άρχοντας. Κυνηγούσα, μάζευα τους κάλυκες, γέμιζα τα φυσίγγια μου και πάλι από την αρχή.

Κ&Φ: Πού κυνηγούσες εκείνα τα χρόνια;
Φ.Α.: Μεγάλωσα στη Γλυφάδα. Είχαμε κοντά μας τα καλύτερα κυνηγοτόπια, τα Λεγραινά, που τώρα τα κόψαμε λόγω πολυκοσμίας, τη Γλυφάδα, τη Βάρη. Ακόμα κρατάνε την κατάλληλη εποχή ορτύκια και μπεκατσούλες το χειμώνα. Τα κυνηγούσα από τότε και συνεχίζω μέχρι σήμερα. Το κυνήγι είναι μικρόβιο, είναι αρρώστια που δεν μπορείς να της αντισταθείς.

Κ&Φ: Ξεκίνησες λοιπόν το κυνήγι, πριν το μπάσκετ…
Φ.Α.: Α, ναι βέβαια. Σε ηλικία 12 ετών γράφτηκα στην ομάδα της Γλυφάδας, πήγα 2–3 φορές, αλλά υπήρχε πρόβλημα. Οι προπονήσεις γινόντουσαν τότε Σαββατοκύριακο, γιατί τις άλλες μέρες είχαμε σχολείο. Εγώ, όμως, δεν θυσίαζα με τίποτε το κυνήγι με τον πατέρα και τον παππού για να πάω στην προπόνηση. Έτσι πολύ σύντομα τα παράτησα. Όταν σε ηλικία 14 ετών ξαναπήγα, δεν με δεχόντουσαν στην ομάδα γιατί πίστευαν ότι το κυνήγι θα με τραβούσε και πάλι μακριά από τις προπονήσεις. Χρειάστηκε, θυμάμαι, να επέμβει ο Γιάννης ο Παραγιός, του Ολυμπιακού και προπονητής στην ομάδα της Γλυφάδας, για να με πάρουν. «Γράψτε τον στην ομάδα και ας μην έρχεται», τους είπε. Έτσι ξεκίνησε η ιστορία με το μπάσκετ.

Κ&Φ: Το επόμενο όπλο σου, μετά το 32άρι, ποιο ήταν;
ALVERTIS_3Φ.Α.: Το επόμενο όπλο ήρθε με τον πρώτο μου μισθό. Γράφτηκα στην ομάδα της Γλυφάδας, όπως σου είπα, στα 16 μου πήρα μεταγραφή στον Παναθηναϊκό, παίζοντας στην ομάδα των εφήβων και κάνοντας προπονήσεις με τους μεγάλους όπου παραμένω επί 15 χρόνια, μέχρι σήμερα. Με την ενηλικίωσή μου πήρα τον πρώτο μισθό. Θυμάμαι, τα γραφεία της ομάδας ήταν τότε στο κέντρο, πάνω από κάποιο οπλοπωλείο. Μόλις πήρα, λοιπόν, την επιταγή του πρώτου μισθού, ποσού 200.000 δραχμών (τότε ήταν πολλά λεφτά), την «κατέθεσα» αμέσως στο κατάστημα και πήρα μία καραμπίνα Franchi, ένα ψαροντούφεκο, καινούργια πέδιλα, μάσκα και αναπνευστήρα. Το όπλο αυτό χάθηκε 10 χρόνια αργότερα στον παράδεισο του Έβρου. Είχαν παγώσει τα χέρια μου τόσο πολύ, που γυρίζοντας να ρίξω σε ένα παπί, γλίστρησε και έπεσε στο νερό. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Δεν μου ‘φτανε η στεναχώρια μου, είχα και την καζούρα του βαρκάρη και της παρέας: «Κάποιος αύριο θα βγάλει στο νταούλι του μια καραμπίνα». Ακόμα στεναχωριέμαι για κείνο το όπλο.

Κ&Φ: Σήμερα πόσα όπλα έχεις;
Φ.Α.: Έχω καμιά 30αριά, αλλά η αδυναμία μου παραμένουν τα μικρά διαμετρήματα και τα πλαγιόκαννα! Τα περισσότερα θηράματα τα κυνηγάω με δίκαννο 20άρι. Καραμπίνα χρησιμοποιώ κυρίως στα παπιά. Το διαμέτρημα 12 το έχω καθιερώσει στο κυνήγι της μπεκάτσας.

Κ&Φ: Η καραμπίνα είναι 12άρα ή 20άρα;
Φ.Α.: 12άρα, αλλά φέτος αγόρασα και μία σε διαμέτρημα 20, από μια συλλεκτική σειρά και σκέφτομαι να την καθιερώσω στο κυνήγι. Ξέρεις, λόγω σωματικής διάπλασης (ο Φραγκίσκος Αλβέρτης έχει ύψος 2,04), είναι δύσκολο να μου ταιριάξει κάποιο όπλο.

Κ&Φ: Παρήγγειλες ποτέ κάποιο όπλο στα μέτρα σου;
Φ.Α.: Μέχρι σήμερα όχι, αλλά είναι μέσα στα σχέδια μου για το μέλλον. Ξέρεις, όταν ξεκινάς την καριέρα σου σε ένα χώρο όπως το μπάσκετ, χρειάζεται να προσπαθήσεις πολύ τα πρώτα χρόνια μέχρι να φτάσεις σε κάποιο επίπεδο και να καθιερωθείς. Βέβαια, απολαμβάνεις ότι όσο περνάνε τα χρόνια, σου δίνεται η ευκαιρία να κυνηγάς όλο και περισσότερο. Αυτό μου αρέσει πολύ, γιατί δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς το κυνήγι. Είναι γραμμένο πλέον στο DNA μου. Με τη γυναίκα μου είμαστε μαζί από 16 ετών. Δεν κυνηγάει αλλά με ακολουθεί συχνά στις κυνηγετικές μου εξορμήσεις. Παρ' όλα αυτά, δεν μπορεί να καταλάβει πώς γίνεται χειμώνα – καλοκαίρι να μιλάω συνέχεια για αυτό. Καλοκαίρι, ήλιος, ζέστη, ψαρέματα και ξαφνικά τσουπ η συζήτηση να γυρίζει πάντα στο κυνήγι. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα. Δεν αλλάζουν! Είναι τρόπος ζωής. Μα για κάποιο σκυλί, μα για κάποιο θήραμα, μα για κάποιο τουφέκι, η συζήτηση γυρίζει πάντα στο κυνήγι.

Κ&Φ: Ποια κυνήγια έρχονται πρώτα στις προτιμήσεις σου;
Φ.Α.: Για μένα το κυνήγι είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τα σκυλιά. Είχα την τύχη να κυνηγάω από τα πρώτα μου χρόνια με κόκερ, μία φυλή που σου δίνει τη δυνατότητα να ασχοληθείς με όλα τα κυνήγια. Αγαπημένα μου κυνήγια είναι η μπεκάτσα, το ορτύκι και το παπί, κυνηγάω όμως τα πάντα. Και αυτό το εννοώ. Με συναρπάζουν όλα τα κυνήγια, από τη σιταρήθρα (και εδώ κυριολεκτώ), το ορτύκι, το τρυγόνι, την πέρδικα, την τσίχλα, το αγριοκούνελο, μέχρι το παπί. Απλώς, επειδή έχω αδυναμία στα σκυλιά, θέλω στο κυνήγι πάντα να έχω μαζί μου τη συντροφιά του κυνηγόσκυλου.

Κ&Φ: Συνεχίζεις να διατηρείς κόκερ;
Φ.Α.: Έχω αρρώστια με τα κόκερ. Αυτή τη στιγμή έχω 6 κόκερ, ένα ημίαιμο κόκερ και τρία σκυλιά φέρμας, δύο κούρτσχααρ και ένα πόιντερ, που μου δώρισαν απ’ τα Σκόπια. Ήταν άλλη μία απόδειξη ότι όταν ο άνθρωπος είναι καλός δεν παίζει ρόλο η μόρφωση, το βιοτικό ή το οικονομικό επίπεδο. Αλλάζουν μόνο οι συνθήκες στις οποίες ζει. Αυτό το πόιντερ έχει την εξής ιστορία. Κυνηγούσα πέρσι στα Σκόπια. Είχα αφήσει τη σκυλιέρα παρκαρισμένη κάτω από ένα δέντρο με πυκνό ίσκιο, γιατί είχε δυνατό ήλιο. Μέσα είχα αφήσει ένα κούρτσχααρ που είχα τότε. Την επόμενη μέρα είχε συννεφιά και υπέθεσα ότι το σκυλί θα ήταν στη σκυλιέρα πολύ πιο ασφαλές. Όμως, με τη συννεφιά ανεβαίνει η υγρασία και η ζέστη γίνεται πολύ πιο επικίνδυνη, πράγμα που δεν ήξερα. Όταν γύρισα στο αυτοκίνητο το σκυλί μου είχε πεθάνει από θερμοπληξία. Τρελάθηκα. Ένας Σκοπιανός είδε τη στεναχώρια μου και προσπαθώντας να με παρηγορήσει μου είπε ότι περίμενε μια γέννα από μία πολύ καλή πόιντερ που είχε και ότι θα μου χάριζε ένα κουτάβι. Εγώ δεν έδωσα σημασία και σχεδόν το ξέχασα. Εκείνος, όμως, λίγους μήνες αργότερα, τηρώντας την υπόσχεσή του, μου έστειλε ένα κουτάβι πόιντερ, που σήμερα είναι 11 μηνών και βρίσκεται στο ξεκίνημά του.

Κ&Φ: Εκτός από τα Σκόπια σε ποιες άλλες χώρες έχεις κυνηγήσει;
Φ.Α.: Νοερά έχω κυνηγήσει σε όλες τις χώρες που έχω επισκεφτεί. Όπου και αν βρεθώ με την ομάδα, κοιτάω τα θηράματα και τρελαίνομαι. Θυμάμαι στο αεροδρόμιο της Λιθουανίας, δίπλα στο διάδρομο, στο χορτάρι υπήρχαν καμιά 20αριά καμπίσιες πέρδικες. Είχα κολλήσει το πρόσωπό μου στο τζάμι και κοιτούσα. Στη Σουηδία πάλι, πρόπερσι, κινούμασταν στο δρόμο και πεταγόντουσαν οι λαγοί σαν τις γάτες. Και μιλάμε για κάτι λαγούς τεράστιους. Στη Σλοβενία έβλεπες αριστερά και δεξιά από το δρόμο ζαρκάδια και φασιανούς σε απίστευτη ποσότητα. Ουσιαστικό κυνήγι, όμως, έχω κάνει μόνο στην Ελλάδα και στα Σκόπια. Όνειρό μου είναι να γίνει κάποτε η Ελλάδα σαν τις χώρες που προανέφερα. Και αυτό όχι μόνο για μας τους κυνηγούς, αλλά για όλο τον κόσμο. Όπως οι κυνηγοί ονειρεύονται να βρουν τα παιδιά τους το θήραμα που συνάντησαν εκείνοι στα νιάτα τους, έτσι και για τα παιδιά όλου του κόσμου είναι σημαντικό να τους δοθεί η ευκαιρία να γνωρίσουν τα είδη της πανίδας και να ζήσουν σε μια χώρα με πλούσιους βιότοπους. Τη χιλιοτραγουδισμένη πέρδικα, το λαγό, αλλά και όλα τα θηράματα πρέπει να τα χαρούν και οι επόμενες γενιές. Η χλωρίδα και η πανίδα κάθε τόπου ανήκει σε όλους, κυνηγούς και μη, αλλά και στις επόμενες γενιές. Δεν αποτελούν αποκλειστικό προνόμιο κανενός.

Κ&Φ: Ποιος ασχολείται με τη φροντίδα και την εκπαίδευση τόσων σκύλων;
Φ.Α.: Τα σκυλιά μού αρέσει να τα εκπαιδεύω μόνος μου. Όπως πιέζομαι μέσα στο φορτωμένο πρόγραμμα των προπονήσεων και βρίσκω χρόνο για το κυνήγι, το ίδιο κάνω και για τα σκυλιά μου. Μπορεί να έχω προπόνηση πρωί και απόγευμα, αλλά το μεσημέρι θα βρω λίγο χρόνο ανάμεσα στις προπονήσεις, να βγάλω τα σκυλιά μου μία ωρίτσα στις πέρδικες της Βουλιαγμένης, στο χώρο εκπαίδευσης του καταφυγίου.

Κ&Φ: Από τους κυνηγότοπους, ποιος σε συναρπάζει περισσότερο;
Φ.Α.: Φυσικά τα μπεκατσοτόπια, αλλά και ο βάλτος. Πιστεύω ότι ο βάλτος είναι ένας άλλος κόσμος. Οι μυρωδιές του, τα χρώματα, αλλά κυρίως οι ήχοι του είναι το κάτι άλλο! Να χαράζει στο Δέλτα του Έβρου, να βλέπεις τα μοναδικά χρώματα της ανατολής, να είσαι στο καρτέρι σου και να ακούγεται από απέναντι ο ιμάμης. Δεν ξέρω, το παπί με συναρπάζει. Έχω κάνει πολύ καλά κυνήγια στο βάλτο, με όλους τους καιρούς, από λιακάδα μέχρι πολύ κάτω από το μηδέν. Μόνο έναρξη (15 Σεπτέμβρη) δεν ξαναπάω στον Έβρο. Είναι τραγικό. Την πρώτη φορά που πήγα, με φάγανε τα κουνούπια. Γύρισα στην Αθήνα πρησμένος ολόκληρος και στην ομάδα δεν ήξεραν τι μου είχε συμβεί.

Κ&Φ: Πώς καταφέρνεις να βρίσκεις χρόνο για το κυνήγι;
ALVERTIS_1Φ.Α.: Εμένα το πρόγραμμά μου είναι γεμάτο, 6 μέρες την εβδομάδα. Πέντε μέρες έχω προπόνηση και το Σάββατο αγώνα. Όταν λέω προπόνηση, συνήθως είναι διπλή (πρωί και απόγευμα). Το να έχω κάποιο πρωινό ελεύθερο ή κάποιο απόγευμα, σημαίνει ότι έχω ρεπό. Τα ρεπό τα εκμεταλλεύομαι για κάποιο εκπαιδευτικό ή για κάποιο κοντινό κυνήγι. Όπως και να έχει το πράγμα, όμως, το Σάββατο το βράδυ μετά τον αγώνα, είμαι στο δρόμο προς κάποιο κυνηγότοπο. Όλο αυτό μπορεί σωματικά να με επιβαρύνει, αλλά ψυχικά μου προσφέρει ισορροπία και δύναμη. Όταν κάτι το θέλεις πραγματικά, βρίσκεις χρόνο να το πραγματοποιήσεις.
Θυμάμαι όταν γέννησε η γυναίκα μου, ήμασταν στη Σλοβενία για προπόνηση. Τραυματίζονται πέντε παίκτες και αναγκαζόμαστε να γυρίσουμε πίσω, δέκα μέρες νωρίτερα. Με το που έφτασα στο αεροδρόμιο έμαθα ότι γεννάει από στιγμή σε στιγμή η γυναίκα μου. Πήγα στο μαιευτήριο, 4.30 με 5.00 γεννήθηκε ο γιος μου. Κοίταξα με νόημα τον παππού και φύγαμε επί τόπου να εγκαινιάσουμε το νέο μέλος της οικογένειας, κυνηγώντας ορτύκια στη Γλυφάδα, στα μέρη που ξεκίνησα το κυνήγι. Έχει πουλιά, μη νομίζεις. Η Αττική κρατάει πουλιά, και αν υπήρχε η κατάλληλη οργάνωση, θα μπορούσε να γίνει κυνηγετικός παράδεισος. Όλα αυτά στα λέω για να εξηγήσω ότι όταν υπάρχει θέληση και πάθος για κάτι, βρίσκεις χρόνο να ασχοληθείς με αυτό, όσο πιεσμένο πρόγραμμα και αν έχεις.

Κ&Φ: Πώς εξελίσσεται η κυνηγετική περίοδος, σύμφωνα με τις προτιμήσεις σου;
Φ.Α.: Στην αρχή θα προτιμήσω, αν έχει ορτύκια, να ασχοληθώ με αυτά, ενώ με το τρυγόνι μόνο περιστασιακά. Στη συνέχεια, λίγη τσίχλα στις αρχές και μετά μπεκάτσα. Μετά ακολουθούν τα υπόλοιπα κυνήγια. Κυνηγάω σε όλη την Ελλάδα, όπου υπάρχει καλή παρέα και δυνατότητα γρήγορης πρόσβασης, γιατί ο χρόνος είναι περιορισμένος.
Το κυνηγετικό πρόγραμμα άλλαξε μόνο τη χρονιά του στρατού. Κατατάχτηκα στο πυροβολικό και η πρώτη μου μετάθεση ήταν κοντά στα αγαπημένα μου μέρη, στην Αλεξανδρούπολη. Οι αθλητές έχουν κάποιες διευκολύνσεις στο στρατό, προκειμένου να παρακολουθούν στοιχειωδώς και τις προπονήσεις τους. Ωστόσο, Δευτέρα και Τρίτη έπρεπε να βρίσκομαι πάντα στη μονάδα μου. Όταν μου δόθηκε η δυνατότητα να ζητήσω κάποια χάρη στο στρατόπεδο, προτίμησα να χρεωθώ, σχεδόν σε μόνιμη βάση, υπηρεσία περιπόλου 12.00 με 3.00 τη νύχτα, για να μπορώ να πηγαίνω δύο ώρες το πρωί και δύο ώρες το απόγευμα στο κυνήγι. Ο Γκιαούρ Αντάς είναι μοναδικός τόπος. Οι μήνες που υπηρέτησα στην Αλεξανδρούπολη ήταν χωρίς υπερβολή οι ωραιότεροι μήνες της ζωής μου. Θυμάμαι ξύπναγα Κυριακή 3.30 το πρωί να πάω στο αεροδρόμιο για να ανέβω Αλεξανδρούπολη στο στρατόπεδο και ξανακοιμόμουνα 3.30 τη νύχτα της Δευτέρας.

Κ&Φ: Τι θα ήθελες να αλλάξει στο κυνήγι στην Ελλάδα;
Φ.Α.: Δεν μου αρέσει να μπαίνω, ούτε στα χωράφια της Κυνηγετικής Συνομοσπονδίας ούτε σε κανενός άλλου. Απλά πιστεύω ότι τα βουνά της Αττικής μπορούν εύκολα να γίνουν ένας κυνηγετικός παράδεισος. Το ίδιο ισχύει και για όλη την Ελλάδα. Έχουμε ορεινές εκτάσεις, όπως έχουμε και τις κατάλληλες συνθήκες για να αναπτυχθεί το ενδημικό και να προσελκυθεί το αποδημητικό θήραμα. Χρειάζονται αναπληθυσμοί, οργάνωση και έλεγχος. Όπως χρειάζεται και κυνηγετική παιδεία. Η Ισπανία, για παράδειγμα, έχει φανατικούς κυνηγούς, αλλά έχει και κυνηγετική κουλτούρα. Βλέπεις πληθώρα ελαφιών ή περδίκων και δίπλα ένα παιδάκι μπορεί να περιεργάζεται ένα τρόπαιο, το κεφάλι ενός ελαφιού. Αυτό αν γινόταν εδώ, θα είχε ξεσηκωθεί όλος ο κόσμος. Τα κυνηγάνε τα ελάφια, αλλά παράλληλα τα προσέχουν και φροντίζουν για να διατηρούνται σε μεγάλους αριθμούς. Τις πέρδικες τις εκτρέφουν και έχουν κυνήγι. Πάνω απ’ όλα όμως έχουν μια συνολικά σωστή διαχείριση. Είναι πανεύκολο τα βουνά της Αττικής να προσφέρουν με μέτρο και με σωστούς αναπληθυσμούς, κάποια θηράματα σε Αθηναίους κυνηγούς. Πάντα με μέτρο και με σύνεση.

Κ&Φ: Ποια είναι η γνώμη σου για τις ελεγχόμενες κυνηγετικές περιοχές, τις ρεζέρβες;
Φ.Α.: Έχω πάει κάποιες φορές σε ρεζέρβα, κυρίως για το ξεκίνημα κάποιων κουταβιών μου. Οι ρεζέρβες είναι μια παρεξηγημένη ιστορία. Με σωστή οργάνωση μπορούν να προσφέρουν θήραμα σε άγρια μορφή. Πολλοί παραβλέπουν ότι η αφαίρεση αυτού του θηράματος, ακριβώς επειδή είναι θήραμα εκτροφής, έχει το θετικό ότι δεν επιβαρύνει ούτε στο ελάχιστο το οικοσύστημα. Και εδώ υπάρχει κάτι παράδοξο. Δεν καταλαβαίνω γιατί μια ελεγχόμενη περιοχή με θηράματα εκτροφείου πρέπει να κλείνει μαζί με το υπόλοιπο κυνήγι. Είναι παράλογο να απαγορεύεται το κυνήγι σε θηράματα που προέρχονται από κλωσομηχανές. Προσφέρονται κάλλιστα στη νεκρή περίοδο, τόσο για εκπαίδευση κυνηγόσκυλων, όσο και για την εκτόνωση κάποιων κυνηγών. Αρκεί να λειτουργούν σωστά και να παρατείνεται η επιτρεπόμενη περίοδος σε αυτές. Χώρια που τα έσοδα από μια τέτοια δραστηριότητα των κρατικών ρεζερβών, θα ήταν μεγάλα και θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη βελτίωση και αναβάθμιση των βιοτόπων. Εδώ, όμως, πρέπει να ξεκινήσει κανείς από πιο απλά πράγματα. Πηγαίνω στις Αλυκές της Βουλιαγμένης και η μισή έκταση έχει γίνει ελικοδρόμιο, ενώ η άλλη μισή είναι γεμάτη μπάζα. Και δίπλα στα μπάζα βλέπεις ότι εξακολουθούν να περνάνε και να σταθμεύουν παρυδάτια αποδημητικά. Δεν καταλαβαίνω γιατί να καταστρέφουμε έναν υπέροχο βιότοπο, μέσα στην Αττική και αντί να τον χρησιμοποιούμε για να δείχνουμε στα παιδιά μας διάφορα είδη της πτηνοπανίδας, τον γεμίζουμε μπάζα. Και αυτό τη στιγμή που υπάρχουν τόσες άλλες εκτάσεις ανεκμετάλλευτες.

Κ&Φ: Προσωπικά σού εύχομαι να συνεχίσεις να παίζεις μπάσκετ μέχρι τα 100 σου χρόνια. Ωστόσο, η επαγγελματική σταδιοδρομία κάθε αθλητή έχει κάποια πεπερασμένα όρια. Ποια είναι τα σχέδιά σου όταν θα έρθει η ώρα να εγκαταλείψεις την ενεργό δράση;
Φ.Α.: Αυτό που μπορώ σίγουρα να σου πω είναι ότι σκοπεύω, όταν έρθει εκείνη η ώρα, να αφιερωθώ αποκλειστικά στο κυνήγι, τουλάχιστον για έξι μήνες. Δεν έχω παράπονο, έχω κυνηγήσει πολύ στη ζωή μου, αλλά δεν το έχω χορτάσει. Κάθε άνθρωπος είναι κομμάτι του οικοσυστήματος. Το κυνήγι είναι καταγεγραμμένο στο DNA μου, είναι για μένα πάθος ζωής. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς κυνήγι. Μου είναι αδύνατον. Το κυνήγι για μένα είναι αστείρευτη πηγή ηρεμίας, ισορροπίας και απόλαυσης.

Πηγή www.go-outdoor.gr

Η άγρια ομορφιά της Ηπείρου...

Ένα οδοιπορικό στα βουνά και στις ακτές της πανέμορφης Θεσπρωτίας

Μετά από πρωτοβουλία του προέδρου της κοινότητας Πέρδικας κ. Δημητρίου Πάκου, η Ν.Α. Θεσπρωτίας, προσκάλεσε και φιλοξένησε το Σύνδεσμο Πρακτόρων Τουρισμού Μακεδονίας – Θράκης, καθώς και δημοσιογράφους της Βορείου Ελλάδας και της Σερβίας, στα πλαίσια της τουριστικής προβολής του νομού.

Έτσι, από τις 18 έως και τις 21 Φεβρουαρίου, είχα την τύχη να ξεναγηθώ σε αυτήν την υπέροχη γωνιά της πατρίδας μας, γνωρίζοντας από κοντά τους ανθρώπους και τις απαράμιλλου κάλλους ομορφιές του βουνού και της θάλασσας. Πραγματικά, λίγοι τόποι συνδυάζουν τόσο αρμονικά την περηφάνια των πανύψηλων ηπειρώτικων βουνών και τη γαλάζια πεντακάθαρη θάλασσα που λύνει τους πόθους.

Ανεβαίνοντας το πρωί της Πέμπτης στο λεωφορείο που ευγενικά πρόσφερε ο πρόεδρος του Συνδέσμου Πρακτόρων Τουρισμού Μακεδονίας – Θράκης, κ. Μιχάλης Πεζίκογλου, δεν φανταζόμουν τις εικόνες που θα έβλεπα καθισμένος δίπλα στο παράθυρο. Με την ολοκλήρωση της κατασκευής της Εγνατίας οδού, η Ηγουμενίτσα απέχει πλέον από τη Θεσσαλονίκη λιγότερο από τρεις ώρες κάνοντας την επίσκεψη στη Θεσπρωτία μια βόλτα και όχι ένα μεγάλο κουραστικό ταξίδι. Μετά την άφιξη στην Πέρδικα και την τακτοποίηση στα υπέροχα δωμάτια του ξενοδοχείου Regina Mare, που προσέφερε για το τριήμερο, ο ιδιοκτήτης του κ. Γιάννης Δημητρόπουλος, ξεκινήσαμε να γνωρίσουμε τις ομορφιές του τόπου.


Ατέλειωτοι προορισμοί

Σε τέσσερις μέρες, επιγραμματικά αναφέρω, ότι επισκεφτήκαμε τις υπέροχες παραλίες της Πέρδικας και των Συβότων, τον ιστορικό χώρο του Σουλίου, τις πηγές του ποταμού Αχέροντα, το νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηγουμενίτσας, τη Λαογραφική Συλλογή «Δημ & Βικτωρίας Μήτση» της Ν.Α. Θεσπρωτίας, την Ιερά Μονή Γηρομερίου, το κέντρο πηλοθεραπείας Σαγιάδας, το κέντρο πληροφόρησης υδροβιότοπου του ποταμού Καλαμά, το έλος Καλοδικίου και τέλος, τον Αρχαιολογικό χώρο Φανωτής στον Παραπόταμο.
Επίσης, το βράδυ της Παρασκευής, διεξήχθη στην Ηγουμενίτσα ημερίδα με θέμα: «Τουρισμός: Θεσπρωτία – Μακεδονία – Θράκη», όπου παραβρέθηκαν και τίμησαν με την παρουσία τους ο νομάρχης Θεσσαλονίκης κ. Παναγιώτης Ψωμιάδης επικεφαλής αντιπροσωπείας του Ν.Σ. Θεσσαλονίκης, ο νομάρχης Θεσπρωτίας Βασίλειος Γιόγιακας, ο βουλευτής Θεσπρωτίας κ. Χρήστος Κατσούρας, δήμαρχοι και Πρόεδροι Κοινοτήτων του νομού, καθώς και εκπρόσωποι των τουριστικών επιχειρήσεων του νομού.


Τα βουνά

Πολλές φορές είναι τόσο μεγάλο το μεγαλείο της φύσης, που τα λόγια είναι δύσκολο να περιγράψουν την ομορφιά της. Όπως όταν στέκεσαι στο χείλος μιας βαθιάς χαράδρας και σου κόβεται η ανάσα. Κάπως έτσι είναι και η Θεσπρωτία, ένας τόπος που πάνω στα ψηλά βουνά της, στα δάση και τα απότομα φαράγγια, κρύβει εικόνες που σου κόβουν την ανάσα. Η φύση στην περιοχή ευνοεί την ανάπτυξη σπάνιων φυτών και αποτελεί καταφύγιο για την άγρια ζωή. Τα βουνά της Θεσπρωτίας αποτελούν τη δυτική προέκταση της οροσειράς της Πίνδου και φτάνουν μέχρι τη θάλασσα. Τα υψηλότερα από αυτά είναι: στο βόρειο τμήμα του νομού η Μουργκάνα (1.806 μ.), στο βορειοδυτικό τμήμα τα όρη των Φιλιατών (1.064 μ.), στα ανατολικά στα όρια με τον νομό Ιωαννίνων η Χιονίστρα (1.644 μ.),τα όρη της Παραμυθιάς με ψηλότερη κορυφή τον Γκορύλα (1.658 μ.) και τα όρη του Σουλίου (1.614 μ.), μια μακριά και άγρια κορυφογραμμή πάνω στα σύνορα με τα Ιωάννινα. Στα απότομα και απομονωμένα βουνά της Θεσπρωτίας χτίστηκαν και λειτούργησαν στο παρελθόν πολλά μοναστήρια. Στη Μουργκάνα, μπορεί κανείς να επισκεφτεί το μοναστήρι της Καμίτσιανης, καθώς επίσης και το λαογραφικό μουσείο του Τσαμαντά, ενώ στο Γκορύλα βρίσκεται η σπηλιά του Αγ. Αρσένη και το μικρό εκκλησάκι της, που μπορείτε να επισκεφτείτε ακολουθώντας το χαραγμένο μονοπάτι.

Τέλος, επιβεβλημένη θεωρείται η επίσκεψη στη μονή Γηρομερίου, ένα από τα παλιότερα εν ενεργεία μοναστήρια στην Ήπειρο. Η μονή είναι χτισμένη στην πλαγιά του απότομου Φαρμακοβουνίου, σε ύψος 300 μέτρων, στην περιοχή των Φιλιατών και περιβάλλεται από τοπίο εκπληκτικής ομορφιάς, με πλούσια βλάστηση και πηγαία νερά. Το μοναστήρι, η ίδρυση του οποίου χάνεται στα βάθη των αιώνων, λειτουργεί αδιαλείπτως μέχρι και σήμερα. Η μονή Γηρομερίου έχει να επιδείξει σπουδαία προσφορά σε εθνικό και σε κοινωνικό επίπεδο και έχει επίσης έξοχες τοιχογραφίες, ξυλόγλυπτο τέμπλο και υψηλής αισθητικής και ιστορικής αξίας, κειμήλια.


Τα ποτάμια

Είναι γνωστό, ότι η Ήπειρος δέχεται τις περισσότερες βροχές σε όλη τη χώρα και γι’ αυτό το λόγο φυσικά, έχει και τα περισσότερα ποτάμια. Στη γη της Θεσπρωτίας κυλάνε δεκάδες ποτάμια όπως ο Καλαμάς, ο Αχέροντας, ο Κωκυτός, ο Καλπακιώτκος και άλλοι μικρότεροι ποταμοί και παραπόταμοι. Οι υδάτινοι αυτοί δρόμοι που μέχρι κάποια σημεία είναι και πλωτοί, προσφέρονται για πεζοπορία, rafting και άλλες δραστηριότητες. Η επίσκεψη στις πηγές και τα στενά του Αχέροντα είναι μια αξέχαστη εμπειρία. Ο Αχέροντας κατά την αρχαιότητα, αποτελούσε την οδό μέσω της οποίας ο Χάροντας οδηγούσε τις ψυχές στη Λίμνη Αχερουσία, στα έγκατα της οποίας βρισκόταν το Βασίλειο του Άδη. Για το λόγο αυτό, ίδρυσαν πάνω από μια σπηλιά (στη συμβολή των ποταμών Κωκυτού και Αχέροντα) στη βορειοδυτική όχθη της Αχερουσίας, τον σπουδαιότερο χώρο λατρείας των θεών του Κάτω Κόσμου και επικοινωνίας με τις ψυχές των νεκρών, το Νεκρομαντείο του Αχέροντα. Ο ποταμός σήμερα αλλού είναι ομαλός και σχηματίζει νερόλακκους και λιμνούλες και αλλού κυλά ορμητικά μέσα από στενά περάσματα ανάμεσα σε ψηλούς βράχους. Στα σημεία αυτά, στις βραχώδεις πλαγιές του Αχέροντα, φωλιάζουν πολλά είδη αρπακτικών πουλιών, καθώς επίσης και μεγάλα θηλαστικά όπως ο αγριόχοιρος, το ζαρκάδι, ο λύκος κ.α.


Το κυνήγι

Το κυνήγι σε μια περιοχή με τόσα βουνά, ποτάμια και υδροβιότοπους είναι πολύ πλούσιο και μπορεί να καλύψει όλες τις επιλογές. Από τα πουλιά η μπεκάτσα, η τσίχλα και η φάσσα είναι οι πρώτες επιλογές των ντόπιων κυνηγών μιας και οι αριθμοί τους είναι πολύ μεγάλοι. Μη ξεχνάμε, ότι η Θεσπρωτία αποτελεί την πρώτη από τις τρεις πύλες εισόδου μαζί με τον Αξιό και τον Έβρο για τα αποδημητικά στη χώρα μας. Τα πρώτα μπασίματα της μπεκάτσας από την κεντρική Ευρώπη και την Ιταλία γίνονται στα βουνά της περιοχής. Επίσης, τα δάση στους Φιλιάτες δέχονται τεράστια κοπάδια φάσες στα πρώτα κρύα του φθινοπώρου. Για τα υδρόβια, τα δέλτα των ποταμών Αχέροντα, Καλαμά καθώς και το έλος Καλοδικίου δημιουργούν τις ιδανικές συνθήκες για κυνήγι, μια και είναι πόλος έλξης και σταθμός ανεφοδιασμού κατά την αποδημία τους. Δεν επισκέπτονται όμως μόνο πτερωτοί ταξιδιώτες τους υδροβιότοπους και τα δάση της Θεσπρωτίας. Πάρα πολλοί Ιταλοί κυνηγοί κάθε χρόνο έρχονται κατά ομάδες στην περιοχή και κυνηγούν κυρίως τη φάσα και τη μπεκάτσα.

Για τους κυνηγούς τριχωτών, ο λαγός και ο αγριόχοιρος είναι δύο θηράματα που σίγουρα θα συναντήσουν αν τα αναζητήσουν στην περιοχή. Ειδικά μάλιστα για τα αγριογούρουνα που ο πληθυσμός τους έχει αυξηθεί πάρα πολύ στην περιοχή, οι γουρουνοπαρέες ξεπηδούν η μια μετά από την άλλη. Αρκεί να αναφέρω ότι δίπλα στις εγκαταστάσεις του ξενοδοχείου που διαμέναμε τα βράδια βόσκουν αγριογούρουνα.


Χωρίς το χάρτη

Πέρα από τους κλασικούς τουριστικούς προορισμούς, η Θεσπρωτία κρύβει και πάρα πολλούς μικρούς θησαυρούς. Υπέροχα πέτρινα γεφύρια και καλντερίμια, αληθινά έργα τέχνης, που κατασκευάστηκαν για τη μεταφορά ανθρώπων και εμπορευμάτων θα βρει κανείς στους ποταμούς. Επίσης, η αφθονία των νερών οδήγησε τους Θεσπρωτούς στην κατασκευή πολλών νερόμυλων για την άλεση των σιτηρών.
Ο πλούτος της περιοχής οδήγησε τους αρχαίους στην ίδρυση πολλών μικρών και μεγάλων οικισμών και άλλων μνημείων. Το ταφικό ηρώο στο Ζερβοχώρι, ο αρχαίος οικισμός στο Πολυνέρι, στη Βροσίνα, στη Ντόλιανη στη βόρεια όχθη του Καλαμά, το Δημόκαστρο στην παραλία Καραβοστάσι, ο πύργος του Ραγίου στην Ηγουμενίτσα, το κάστρο στο Κασνέτσι και τέλος το πολιτικό κέντρο και πρωτεύουσα της αρχαίας Θεσπρωτίας η Γιτάνη είναι μια σειρά από αρχαιολογικούς προορισμούς που μπορεί κανείς να επισκεφτεί.

Του Γιάννη Δρόσου

Πηγή www.go-outdoor.gr

ΕΠΙΣΤΟΛΗ Π.Ε.Β.Ε.Κ.Ε. ΣΤΟ Υ.Π.E.Κ.Α....

Προς: Υπουργό Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής



Κοιν.: Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας

Πρωθυπουργό της Ελλάδος

Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων

Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων

Υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας

Υπουργείο Οικονομικών

Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων

Βουλευτές του Ελληνικού και Ευρ.Κοινοβουλίου

ΜΜΕ, Κυνηγετ.Οργανώσεις, μέλη μας

Θέμα: Θέσεις ΠΕΒΕΚΕ επί του υπό διαβούλευση σχεδίου ΠΔ του ΥΠΕΚΑ με θέμα "Προστασία ορεινού όγκου Υμηττού".

Αξιότιμη κυρία Υπουργέ,

Ο κλάδος των Επιχειρήσεων Ειδών Κυνηγίου έρχεται αντιμέτωπος ακόμη μια φορά με μια άδικη απαγόρευση κυνηγίου.

Η Ένωση μας, αντιπροσωπεύει επιχειρήσεις παραγωγής, εμπορίας και παροχής υπηρεσιών, οι οποίες εδώ και πολλά χρόνια συμβάλουν με το μερίδιό τους στην ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, στην κάλυψη θέσεων εργασίας, στα φορολογικά έσοδα του κράτους και γενικότερα στην πολύπαθη πλέον, ελληνική οικονομία. Επιπλέον, σε ότι αφορά την προστασία του περιβάλλοντος, οι ίδιες οι επιχειρήσεις μας αλλά και γενικότερα οι φίλοι του κυνηγίου έχουν αποδείξει εμπράκτως την αγάπη τους για αυτό, με πολλές δράσεις για την προστασία του χώρου που δραστηριοποιούνται, δηλαδή της ελληνικής φύσης.

Οι επιχειρήσεις μας ζούνε αποκλειστικά από το κυνήγι, το οποίο όπως γνωρίζετε, είναι μια απολύτως νόμιμη, αποδεκτή και νομοθετικά κατοχυρωμένη δραστηριότητα, τόσο στην Ελλάδα όσο και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πληρώνουμε δε, όπως και όλες οι Ελληνικές επιχειρήσεις, τους φόρους μας, απασχολούμε εργαζόμενους και λειτουργούμε εντός ενός πολύ αυστηρού νομικού πλαισίου με τακτικούς και αυστηρούς ελέγχους από τις αρμόδιες αρχές.

Λαμβάνοντας υπόψη τις αποφάσεις που έχουν ληφθεί μέχρι σήμερα από τα στελέχη του Υπουργείου Περιβάλλοντος σχετικά με το Κυνήγι, διαπιστώνουμε με ιδιαίτερη ανησυχία ότι η ενημέρωσή σας είναι ελλιπής. Ενδεικτικά αναφέρουμε την απαγόρευση του Υμηττού που προτείνετε στο υπό διαβούλευση ΠΔ χωρίς καμία τεκμηρίωση. Μάλιστα, φημολογείται ότι το Υπουργείο σας υιοθετεί τις απόψεις συγκεκριμένης και συνεργαζόμενης μ’ εσάς περιβαλλοντικής οργάνωσης. Ως κλάδος αρνούμαστε να πιστέψουμε τόσο ακραίες φήμες και σας παροτρύνουμε να διαβουλευτείτε ουσιαστικά και με τους κυνηγετικούς φορείς πριν καταλήξετε σε οποιαδήποτε απόφασή σας.

Κλείνοντας, θα θέλαμε να τονίσουμε ότι με τις αποφάσεις σας για το κυνήγι, αναλαμβάνετε και την απόλυτη ευθύνη της βιωσιμότητας πάρα πολλών οικογενειακών επιχειρήσεων, οι οποίες επιπλέον καλούνται να αντιμετωπίσουν την χειρότερη οικονομική κρίση των τελευταίων 50 ετών. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν και τις καταστροφικές για το κυνήγι, νέες προτάσεις σας περί ζωνών, θεωρούμε ότι είναι επιβεβλημένο να επανεξετάσετε τις θέσεις του Υπουργείου.

Η κυνηγετική οικογένεια είναι οργισμένη με την στάση και συμπεριφορά των πολιτικών των τελευταίων 30 ετών. Ελπίζουμε εσείς να καταφέρετε με τις αποφάσεις σας να αντιστρέψετε αυτό το κλίμα και να αφήσετε ουσιαστικό έργο σε ότι αφορά το κυνήγι στην Ελλάδα.

Ευελπιστούμε πως σύντομα θα διαθέσετε λίγο από τον πολύτιμο χρόνο σας ώστε να ακούσετε τις θέσεις και τις προτάσεις των ανθρώπων που ζουν από το κυνήγι.

Σημαντική επέκταση του δικτύου των Ζωνών Ειδικής Προστασίας για τα Πουλιά...

Μια πολύ σημαντική εξέλιξη σημειώθηκε χθες για το δίκτυο των ελληνικών Ζωνών Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ), καθώς το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής απέστειλε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή 66 νέες περιοχές οι οποίες θα ενταχθούν στο δίκτυο Natura 2000. Η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία χαιρετίζει την σημαντική αυτή απόφαση του Υπουργείου.

Το δίκτυο Natura αποτελεί το δίκτυο Προστατευόμενων περιοχών στην Ευρώπη και περιλαμβάνει τους Τόπους Κοινοτικού Ενδιαφέροντος για τη προστασία των οικοτόπων και τις Ζώνες Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ) για τη προστασία των πουλιών. Για την Ελλάδα, μια από τις πλουσιότερες χώρες της Ευρώπης από πλευράς φυσικού περιβάλλοντος, το Δίκτυο αυτό δεν αποτελεί μόνο δίκτυο περιβαλλοντικής προστασίας, αλλά και ευκαιρία ανάπτυξης αυτών των περιοχών.

Από τις 66 περιοχές που ορίστηκαν οι 43 είναι νέες. Η συνολική έκταση του δικτύου των Ζωνών Ειδικής Προστασίας αυξάνεται κατά 76%, δηλαδή κατά περίπου 1,3 εκατ. εκτάρια και το δίκτυο πλέον αριθμεί 204 περιοχές. Η προσθήκη των νέων αυτών περιοχών αυξάνει την έκταση του ελληνικού δικτύου Natura 2000 κατά 6,2%, με αποτέλεσμα αυτό να φτάνει σήμερα το 27,3% της ελληνικής επικράτειας.

Η απόφαση του Υπουργείου Περιβάλλοντος είναι αποτέλεσμα πολύχρονης προσπάθειας από την Ορνιθολογική και τη BirdLife International. Η προσπάθεια αυτή ενισχύθηκε από την καταδικαστική απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και την πρόσφατη προειδοποιητική επιστολή της Επιτροπής για την επιβολή προστίμου στην Ελλάδα, λόγω των έως πρόσφατα σημαντικών ελλείψεων στο δίκτυο των Ζωνών Ειδικής Προστασίας.

Ο Τάσος Δημαλέξης, Επιστημονικός Διευθυντής της Ε.Ο.Ε., τονίζει: «Υπάρχουν αρκετά ακόμη να γίνουν από πλευράς της πολιτείας πριν το δίκτυο θεωρηθεί πλήρες ως προς την έκταση και τον αριθμό των ΖΕΠ. Το θετικό αυτό βήμα δεν θα φέρει αξιοσημείωτη αλλαγή για την κατάσταση διατήρησης των πουλιών και της βιοποικιλότητας της Ελλάδας εάν δεν συνοδευτεί από επαρκή μέτρα προστασίας και διαχείρισης των ΖΕΠ και σωστή εφαρμογή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας. Εξάλλου, παραμένει σε εκκρεμότητα η συμμόρφωση της χώρας, σε σχέση με τη δεύτερη καταδίκη της από το ΔΕΚ που σχετίζεται με τα ελλιπή μέτρα προστασίας των περιοχών αυτών».

Μεταξύ των νέων ΖΕΠ, περιλαμβάνονται αρκετές ορεινές και νησιωτικές περιοχές, οι οποίες έτσι μπορούν να προστατευθούν πιο αποτελεσματικά σε σχέση με απειλές όπως η λανθασμένη χωροθέτηση αιολικών πάρκων. Σε αυτές, περιλαμβάνεται επίσης η περιοχή της πρώην λίμνης Κάρλας, η οποία μπορεί και πάλι να αποτελέσει έναν ορνιθολογικό παράδεισο, εάν γίνουν από την πολιτεία οι απαραίτητες διαχειριστικές παρεμβάσεις που επιβάλλει το καθεστώς των ΖΕΠ.

Πηγή www.kinigotopos.gr

Νεκρή και ακρωτηριασμένη αρκούδα στον Ασπροπόταμο..

Νεκρή και ακρωτηριασμένη βρέθηκε θηλυκή μεγαλόσωμη αρκούδα, από κατοίκους της περιοχής Αγ. Παρασκευής στο νομό Τρικάλων, το πρωί της Κυριακής, 2 Μαΐου.

Το άτυχο ζώο βρέθηκε σε προχωρημένη σήψη, ενώ ο θάνατός του πιθανά προήλθε την προηγούμενη Τρίτη. Το ζώο, βάρους 180 κιλών βρέθηκε στην κοίτη του ποταμού Ασπροποτάμου, κοντά στη γέφυρα για το ορεινό χωριό Αγ. Παρασκευή ή Τζούτζια από κατοίκους-επισκέπτες της ευρύτερης περιοχής καθώς το χωριό δεν κατοικείται κατά τους χειμερινούς μήνες (πρόκειται για κτηνοτροφικά Βλαχοχώρια που κατοικούνται μόνο το καλοκαίρι). Οι κάτοικοι δήλωσαν ότι λυπήθηκαν για το θάνατο της αρκούδας εικάζοντας ότι είναι η ίδια που έβλεπαν στο ίδιο σημείο μαζί με τα μικρά της το περσινό καλοκαίρι.

Η Ομάδα Άμεσης Επέμβασης και Ενημέρωσης του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ ενημερώθηκε από τους κατοίκους και διαπίστωσε ότι η μεγαλόσωμη αρκούδα πυροβολήθηκε «πισώπλατα» και φέρει διαμπερές τραύμα από ώμο σε ώμο. Αποτροπιασμό προκαλεί ότι αυτοί που την πυροβόλησαν στη συνέχεια την ακρωτηρίασαν, κόβοντας το αριστερό μπροστινό της πόδι, ως τρόπαιο της αποκρουστικής πράξης, γεγονός που επιπλέον αποδεικνύει ότι το ζώο θανατώθηκε από πρόθεση.

Πρόκειται για το δεύτερο περιστατικό νεκρής αρκούδας από πυροβόλο όπλο εντός του 2010. Ο ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ καλεί την τοπική κοινωνία να ενημερώσει τις Αρχές για οποιαδήποτε πληροφορία σχετική με τους δράστες.
Σε αντίστοιχο περιστατικό, το προηγούμενο φθινόπωρο στη Σταυρούπολη Ξάνθης, οι δράστες επικηρύχθηκαν από το Δήμαρχο Σταυρούπολης, χωρίς όμως ποτέ να συλληφθούν.

Η ευρύτερη περιοχή αποτελεί μεικτό δάσος ελάτης και δρυός και βιότοπο της καφέ αρκούδας. Στο σημείο θανάτου του άτυχου ζώου, η κοίτη του ποταμού είναι πλατιά και χρησιμοποιείται από τις αρκούδες σαν πέρασμα.

Η καφέ αρκούδα παραμένει αυστηρά προστατευόμενο είδος στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Ο φόνος και η δημόσια έκθεσή της από τον άνθρωπο, τιμωρούνται από το νόμο, με ποινή φυλάκισης.

Ο πληθυσμός της αρκούδας στην Ελλάδα υπολογίζεται στα 250 άτομα.
Μοναδική απειλή για την αρκούδα είναι ο άνθρωπος.

Πηγή www.diananews.gr