Τα ποϊντερ εκτός «μόδας»;

Φαίνεται δηλαδή πως τα σέττερ έχουν επικρατήσει κατά κράτος έναντι των πόιντερ, που δεν δείχνουν ικανά να απειλήσουν την κυριαρχία των πρώτων. Το περίεργο της υπόθεσης πάντως είναι το γεγονός ότι, πέρα από τις συνηθισμένες παρόλες πως τα πόιντερ δεν μπορούν να κυνηγήσουν στο πουρνάρι και το παλιούρι, ακούγονται και φωνές κυναγωγών που λένε πως στην Ελλάδα τα πόιντερ δεν μπορούν να κυνηγήσουν στις ακραίες καιρικές συνθήκες την μπεκάτσα! Σε μία χώρα που μαστίζεται από υψηλότατες θερμοκρασίες, ακούμε παράπονα για δύο ή τρεις (το πολύ) ημέρες τον χρόνο που μπορεί να ζητήσουμε από τα σκυλιά μας να βγουν στις ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες.

Εάν ο παραπάνω ισχυρισμός ευσταθούσε, τότε κάποιες από τις καλύτερες γραμμές πόιντερ δεν θα εκτρέφονταν σήμερα στη Γερμανία, τη Σουηδία και τη Δανία. Μην ξεχνάμε πως ο ίδιος ο William Arkwright έστειλε τα σκυλιά του στη Σκανδιναβία για να διατηρήσει την καθαρότητα της γραμμής του. Στη Βόρεια Ευρώπη δηλαδή, δεν παρουσιάζονται τα ακραία καιρικά φαινόμενα που παρουσιάζονται στην Ελλάδα; Αν ληφθεί υπόψη πως κάποια από τα καλύτερα πόιντερ ζουν σήμερα στη Βόρεια Ευρώπη, τότε ο μύθος για την «ανικανότητα» να αντεπεξέλθουν στα ακραία καιρικά φαινόμενα της πατρίδας μας, καταρρίπτεται! Μένει όμως ισχυρή η αντίληψη πως τις τελευταίες δεκαετίες οι εκτροφείς εστίασαν την προσοχή τους στην εκτροφή αγωνόσκυλων και όχι κυνηγόσκυλων.

Ακούμε δηλαδή από πολλούς ότι η επιμονή, κυρίως των Ιταλών εκτροφέων, να ψάχνουν για σκυλιά δρομείς και όχι κυνηγούς, έχει μεταλλάξει τη φύση των πόιντερ (παρότι έχει αυξήσει κατά πολύ την ταχύτητά τους, έχει δυστυχώς εξασθενήσει τα κυνηγετικά τους ένστικτα). Οι ίδιοι βέβαια κυναγωγοί ισχυρίζονται με περηφάνια ότι τα σημερινά σέττερ δεν υπολείπονται καθόλου σε ταχύτητα από τα πόιντερ... Είναι πραγματικά εξωφρενική αυτή η παρατήρηση. Το εξοργιστικό είναι ο τρόπος που κάποιοι μεταφράζουν κατά το δοκούν τη σημασία των γενεαλογικών χαρτών των σκύλων. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον νικητή του τροπαίου Saladini Pilastri του 2007, τον Red, το άσπρο-πορτοκαλί αγγλικό σέτερ του Mauro Pironio.

Μέτρα και σταθμά...
Μετά τη νίκη του, οι γνώστες της φυλής έσπευσαν να αναγνώσουν τον γενεαλογικό του χάρτη για να διαπιστώσουν ότι είναι «εγγονός του μεγάλου πρωταθλητή Olaf, προερχόμενος από την γραμμή του Decor Lot, με λίγα λόγια γνήσιος απόγονος πρωταθλητών μεγάλης έρευνας». Ισχυρίζονταν τότε οι ειδικοί ότι «ο φετινός κυρίαρχος του βουνού, όπως άλλωστε και τα περισσότερα από τα σέττερ που πρωταγωνιστούν στους αγώνες βουνού και τα οποία προέρχονται από γραμμές αίματος πρωταθλητών μεγάλης έρευνας, έρχονται να κλείσουν τα στόματα ορισμένων που επιμένουν να διαχωρίζουν τον κυνηγετικό σκύλο σε αγωνόσκυλο και κυνηγόσκυλο».

Την ίδια και απαράλλακτη παρατήρηση θα δείτε σε όλους τους επιλόγους των αγώνων Saladini Pilastri, στα σχετικά άρθρα των κυνοφιλικών περιοδικών τα τελευταία χρόνια.

Οι ίδιοι άνθρωποι που ισχυρίζονται πως η επιμονή στη χρησιμοποίηση αγωνομάχων στην εκτροφή των πόιντερ έκανε κακό στην εξέλιξη της φυλής, όταν μιλούν για τα σέττερ, αλλάζουν τροπάρι και επιμένουν πως εάν κοιτάξει κανείς τα πεντιγκρί των άξιων σέττερ, θα βρει σίγουρα αγωνομάχους προγόνους.

Ο παραπάνω ισχυρισμός θα είχε έστω μία μικρή πιθανότητα να ευσταθεί, εάν η συχνότητα που συναντούμε αγωνομάχους στους γενεαλογικούς χάρτες των άξιων σέττερ, ήταν μικρότερη από εκείνη των αντίστοιχων πόιντερ. Αυτό όμως δεν ισχύει.

Βέβαια, το γεγονός πως τόσο οι γραμμές των σύγχρονων αγγλικών σέτερ όσο και των πόιντερ, είναι στηριγμένες σε αγωνομάχους, δεν αναιρεί την πιθανότητα οι εκτροφείς των πόιντερ να ακολούθησαν λανθασμένα μονοπάτια (λανθασμένους επιβήτορες δηλαδή) και τελικά τα πόιντερ που κυνηγάνε σήμερα να υπολείπονται σε κυνηγετική αξία των προγόνων τους.

Τα Derby...
Αντίστοιχα οι επιτυχημένες επιλογές γεννητόρων στα σέττερ, να έχουν ως αποτέλεσμα την ενδυνάμωση των κυνηγετικών ικανοτήτων της φυλής γενικότερα. Οι ανά τον κόσμο «ειδικοί» πάλι, συμφωνούν πως η ασφαλέστερη μέθοδος εξαγωγής συμπερασμάτων για την πορεία μιας κυνηγετικής γραμμής σε μία χώρα, είναι η παρακολούθηση των ετήσιων δοκιμασιών Derby.

Στα Derby δοκιμάζονται τα καλύτερα από τα νέα σκυλιά, που δεν έχουν προλάβει να «ντρεσαριστούν» ακόμα με τέτοιο τρόπο, ώστε να «ξεγελάσουν» τα έμπειρα μάτια των κριτών. Στα Derby λοιπόν, εξετάζοντας όχι τον νικητή αλλά το σύνολο των νικητών, μπορεί κάποιος να πάρει μία καλή εικόνα της πορείας της φυλής.

Ας δούμε λοιπόν τι έγραφε τα τελευταία χρόνια ένας από τους Ελληνες κυνόφιλους που έχει παρακολουθήσει όσο λίγοι τα Derby των αγγλικών φυλών, ο Ακης Λάππας:

Στο Derby του 2003, έγραφε: «Μια παρατήρηση που μοιραία όλοι θα κάνουν, είναι ο μικρός αριθμός των Σέττερ σε σχέση με τα Πόιντερ, αλλά και η διαφορά επιπέδου που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην παραγωγή νέων ταλέντων μεταξύ των δύο φυλών. Ας ελπίσουμε ότι το φαινόμενο είναι παροδικό». Στο Derby του 2004 έλεγε ότι: «Τα Σέττερ που γεννήθηκαν και δηλώθηκαν είναι όπως είπαμε 1.220. Τα Σέττερ που δήλωσαν συμμετοχή και έτρεξαν στο derby μας ήταν 8. Οι αντίστοιχοι αριθμοί για τα πόιντερ είναι 960 με 22 συμμετοχές». Το 2005 παρατηρούσε ότι: «Φέτος πάντως είδαμε καλύτερα Πόιντερ παρά Σέττερ».

Τέλος στο Derby του 2007 έγραφε με νόημα: «Τις ελπίδες για το μέλλον έδωσαν τα Πόιντερ. Στο στρατόπεδο των Πόιντερ είδαμε φέτος πολλά σπουδαία νέα σκυλιά από πολλούς σπουδαίους πατεράδες. Τελείως αντίθετα είναι τα νέα από το στρατόπεδο των Σέττερ που δυστυχώς μας απογοήτευσαν».

Τα χρόνια από το 2002 (που μπόρεσα να βρω καταγραφές) έως και το 2007, στη μόνη ίσως δοκιμασία στην οποία θα μπορούσε κάποιος να βγάλει συμπεράσματα για την εξέλιξη των αγγλικών φυλών, τα συμπεράσματα για τα σέττερ ήταν απογοητευτικά. Αντίθετα φαίνεται καθαρά ότι το μέλλον για τα πόιντερ διαγράφεται λαμπρό. Βέβαια σίγουρα θα υπάρχουν και κάποιοι αναγνώστες που δεν θεωρούν τα Derby ως τον καθρέπτη της εξέλιξης της κυνοφιλίας σε μία χώρα. Ισως και να έχουν δίκιο. Ισως τα τελευταία χρόνια να υπήρξαν κάποιοι γεννήτορες που με την ποιότητα των απογόνων τους έκαναν τη διαφορά. Μία διαφορά που για κάποιον περίεργο λόγο δε μπόρεσε να φανεί μέσα από τα Derby.

Σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ τους μεγαλύτερους και διασημότερους επιβήτορες που «έδρασαν» τη δεκαετία που μας πέρασε στην Ελλάδα και το εξωτερικό και σίγουρα θα αφήσουν το «στίγμα» τους στα πεντιγκρί του μέλλοντος και καταλήγω σε δύο ονόματα.

Σε ό,τι αφορά την Ευρώπη, όλοι φαντάζομαι θα συμφωνήσουμε πως ο Ribot Della Noce, ένας σκύλος που απεβίωσε πρόσφατα, ήταν ο επιβήτορας με τη μεγαλύτερη ικανότητα μετάδοσης των καλών του στοιχείων στους απογόνους του. Σε ό,τι αφορά τώρα την εγχώρια κυνοφιλία, το όνομα του επιβήτορα που μεσουράνησε στην Ελλάδα -και ίσως να ήταν και ο πιο επιτυχημένος επιβήτορας στη χώρα μας από καταβολής κυνοφιλίας- δεν είναι άλλο από αυτό του Dario Von Der Postschwaige. Θέλετε να μάθετε κάτι περίεργο;

Και τα δύο αυτά σκυλιά είναι πόιντερ! Οι δύο διασημότεροι επιβήτορες σε Ελλάδα και εξωτερικό την τελευταία δεκαετία είναι πόιντερ. Για όσους θεωρούν τα ονόματα των διασημότερων επιβητόρων αλλά και τις παρατηρήσεις από τους αγώνες Derby στην Ελλάδα, ανεπαρκή «σύμβουλο» για την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων, ας διαβάσουν λοιπόν τα άρθρα για τους διεθνείς αγώνες από το 2005 και πριν από αυτούς...

Οι συντάκτες μιλούσαν επίμονα για την «κρίση που περνά η φυλή των σέττερ». Εγώ θα μπω στον κόπο να σας μεταφέρω μία μόνο φράση από άρθρο στην ιστοσελίδα του ΟΚΑΔΕ, το οποίο αναφέρεται στους ανοιξιάτικους αγώνες του 2004: «Μια και μιλάμε για Σέττερ και όλοι είχαμε εντοπίσει την κρίση που πέρασε τα τελευταία χρόνια αυτή η φυλή πρέπει να πούμε ότι από την Ιταλία φάνηκε ένα φως στο τούνελ».

Το ερώτημα...
Εάν ακόμα και τώρα δεν συμφωνείτε, πάρτε και διαβάστε τα περιοδικά του χώρου των προηγούμενων ετών. Ολοι μιλούσαν μέχρι πριν από λίγα χρόνια για τη μεγάλη κρίση του σέττερ, όπως περίπου μιλάνε και σήμερα για την κρίση του πόιντερ. Την εποχή δηλαδή που γεννιόνταν τα σκυλιά με τα οποία κυνηγάμε εμείς σήμερα, τα σέττερ βρίσκονταν σε βαθιά κρίση και δεν φαινόταν να υπάρχει η μαγιά γεννητόρων που θα μπορέσει να κάνει την αλλαγή.

Και ρωτάω λοιπόν εγώ ο αφελής: «Πώς είναι δυνατόν, μία σειρά ανεπαρκών γεννητόρων να δίνει καλά σκυλιά, τη στιγμή που οι καλύτεροι ομολογουμένως γεννήτορες μίας άλλης φυλής δίνουν, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, ανεπαρκή σκυλιά;».

Η μόνη λοιπόν εξήγηση που μένει για να κατανοήσουμε αυτό το παράδοξο είναι μία λέξη: η «μόδα»! Τα σέττερ σήμερα είναι η μόδα της εποχής. Είναι δύσκολο να μην παρασυρόμαστε από τη μόδα, από τη στιγμή που έχουμε μεγαλώσει με το καταναλωτικό ένστικτο.

Οπως όταν βρεθούμε πεινασμένοι σε έναν άγνωστο τόπο και δούμε δύο ταβέρνες, όπου στη μία υπάρχει πολλή πελατεία, ενώ η άλλη είναι άδεια από κόσμο, θα επιλέξουμε τη γεμάτη, ελπίζοντας πως τόσοι πελάτες δεν μπορεί να κάνουν λάθος. Ετσι πρέπει να εξηγηθεί και η «καταναλωτική» μανία που μας έχει πιάσει για τα σέττερ. Βλέπουμε όλους γύρω μας να τα προτιμούν και, ως πειθήνιοι καταναλωτές, τους ακολουθούμε, ελπίζοντας πως η πλειοψηφία έχει συνήθως δίκιο.

Μια πρόβλεψη
Τι θα γίνει όμως με το πόιντερ; Αυτή η μόδα των σέττερ είναι ικανή να οδηγήσει την εξαίρετη αυτή φυλή σε μαρασμό; Νομίζω πως μάλλον το εντελώς αντίθετο θα συμβεί. Τώρα που ο «σωρός» οδηγείται στα σέττερ, το πόιντερ έχει τη μεγάλη ευκαιρία να κάνει το μεγάλο άλμα. Σήμερα, η εξέλιξη της φυλής των πόιντερ αφήνεται επιτέλους στα χέρια των πιστών οπαδών της, οι οποίοι έχουν το μεράκι αλλά και τις γνώσεις να κάνουν τις σωστές επιλογές, ανεπηρέαστοι από το άγχος των πωλήσεων ή, για να το θέσω καλύτερα, το άγχος της μόδας.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, και σε κόντρα με τους περισσότερους αρθρογράφους του χώρου, δεν μπορώ παρά να είμαι αισιόδοξος για τα πόιντερ. Οσο για την ξαφνική και άνευ λόγου αύξηση των σέττερ, ένα έχω να πω: «Μόδα είναι, θα περάσει»...

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗ

Πηγή www.ethnos.gr

ΚΑΘΕ ΤΕΤΑΡΤΗ "ΕΘΝΟΣ-ΚΥΝΗΓΙ"...

ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ ΕΙΝΑΙ:

ΔΟΚΑΝΑ ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ Η «πληγή» της λαθροθηρίας με επικίνδυνες παγίδες, στα μέρη του Μοριά.

ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ Σπάνιες φωτογραφίες από την επίθεση ενός πετρίτη σε ένα κοπάδι πουλιών.

ΑΝΑΒΑΣΗ ΣΤΑ ΒΡΑΧΩΔΗ ΟΡΗ Αποστολή στο Εθνικό Πάρκο που ίδρυσε ένας κυνηγός!

«ΔΕΜΕΝΑ»... ΜΕ ΤΙΣ ΠΕΡΔΙΚΕΣ Μια ματιά στα εκ φύσεως περδικόσκυλα...

ΔΕΡΜΑΤΙΝΗ ΚΟΛΕΞΙΟΝ ΣΕ ΚΑΡΑΜΠΙΝΕΣ Οι νέες «πολυτελείς» εκδόσεις της Benelli.

Η «ΑΝΤΙΘΕΣΗ» ΤΟΥ FALCO Ενα απλό 36άρι που διδάσκει πολλά για την «ατμόσφαιρα» των κυνηγετικών όπλων.

Ο ΛΥΚΟΣ ΩΣ ΚΥΝΗΓΟΣ Οι κυνηγετικές «προτιμήσεις» του κορυφαίου αρπακτικού.

ΤΑ ΕΙΔΙΚΑ ΜΟΝΟΒΟΛΑ Εφαρμογές της αμερικάνικης τεχνολογίας στο κυνήγι του αγριόχοιρου.

ΤΑ... «ΑΔΙΑΒΡΟΧΑ» ΤΟΥΦΕΚΙΑ! Μια πάστα προστασίας που αδιαβροχοποιεί τελείως τα κυνηγετικά όπλα.

ΤΑ ΟΡΤΥΚΙΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΧΡΟΝΙΑ Πώς αυξομειώνεται ο πληθυσμός του είδους στους τόπους αναπαραγωγής και φωλεοποίησης.

ΟΙ ΕΡΙΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΡΤ Το παραμελημένο καθήκον του απόρτ στα πόιντερ και τα σέττερ.


Σε κάθε τεύχος και ένα μοναδικό DVD-VIDEO.

Ο... διανοούμενοs των σέττερ...

Ο Εβανς ήταν μια πολυτάλαντη φιγούρα, όπως όλοι αυτοί που αφήνουν «στίγμα» και χαρακτήρα στις εποχές τους. Κυνηγός, εκτροφέας αγγλικών σέττερ, εξέθρεφε μια σταθερή κλειστή γραμμή τα «Ολντ Χέμλοκ». Συγγραφέας είκοσι περίπου βιβλίων με θέμα το κυνήγι στα δάση της ανατολικής ακτής, κυνηγούσε μπεκάτσες και γκράους. Συνεργάτης πολλών κυνηγετικών εντύπων, με αμέτρητο αριθμό άρθρων, και επιπλέον... ζωγράφος. Ακούραστος, αειθαλής και ενεργός, μέχρι και τις τελευταίες του μέρες, κοντά ...έναν αιώνα ζωής!

Ο Εβανς είχε από νωρίς γαλουχηθεί στο πρότυπο της φυλής του αγγλικού σέττερ, του «τύπου» της ανατολικής ακτής. Τον διαχωρισμό αυτό -που τον έχω ξανακάνει- τον επισημαίνω, γιατί στην απέραντη αυτή χώρα με τα τόσα διαφορετικά κλίματα και θηράματα, υπάρχουν και ανάλογα διαφορετικοί «τύποι» μέσα στην ίδια φυλή σέττερ, που βολεύουν και εξυπηρετούν περισσότερο ή λιγότερο...

Τα βουνά της Δυτικής Βιρτζίνια, τα Αλεγκένις, που ήταν τα μέρη του Εβανς, είναι ένας απέραντα δασωμένος τόπος με βελανιδιές, σφενδάμια, λεύκες και αγριοκερασιές. Το μαγικό και μυστηριώδες γκράους είναι το θήραμα που συναρπάζει τους δασόβιους κυνηγούς της περιοχής, όπως βέβαια και οι μπεκάτσες στα περάσματα.

Ο Τζορτζ Μπιρντ Εβανς, κατάλαβε από νωρίς ότι τα σκυλιά που έχουν καλή μυική μάζα και δυνατό σκελετό, αντέχουν περισσότερο μέσα στο δάσος. Οπως και ότι τα σκυλιά που έχουν ύψος και κρατούν πολύ ψηλά το κεφάλι, προσεγγίζουν καλύτερα τον κώνο της μυρωδιάς μέσα στο δάσος, από τα κοντύτερα ζώα.

Ξεκίνησε την εκτροφή του με μια καθαρόαιμη «Λουέλιν» σκύλα το 1936 πριν τον μεγάλο πόλεμο. Από αμερικάνικες γραμμές σέττερ αγώνων, που ακόμα ήταν σε εξαίρετη κατάσταση. Το πρότυπο που ακολούθησε ήταν αυτό ενός όμορφου σκύλου, σωματώδους μεν, αλλά ενεργητικού, ανθεκτικού και με τη πιο γνήσια κυνηγετική νοοτροπία που μπορούσε να πετύχει... Και κυρίως χρησιμοποίησε σέττερ με εξαίρετη όσφρηση!

Αξιοποίησε τη γραμμική αναπαραγωγή με ελάχιστες εξωτερικές επιδράσεις, καταφέρνοντας να σταθεροποιήσει έναν τύπο σέττερ πολύ όμοιου με τα παλιά σέττερ που άφησαν εποχή. Ηταν λίγο πιο «εξευγενισμένα» στις γραμμές του κεφαλιού και όχι με την υπερβολή της εντελώς κάθετης ουράς. Η ουρά του άρεσε μεν να φέρεται με ένταση πάνω από τη γραμμή της ράχης, αλλά όχι κάθετη.

Xωρίς κέρδος...
Η ποιότητα των σέττερ του αναγνωρίστηκε από πολλούς σοβαρούς κυνηγούς και κυνόφιλους, όχι μόνο της περιοχής, αλλά όλης της χώρας. Τα σκυλιά του απέκτησαν μια φήμη αντάξια της ποιότητάς τους, μέσα και από τα βιβλία του Εβανς, που πραγματευόταν τα κυνήγια μισού και πλέον αιώνα στα δάση της Δ. Βιρτζίνια.

Το εντυπωσιακό είναι ότι ποτέ δεν εξέθρεψε για εμπόριο ή για κέρδος, σε μια χώρα που το κέρδος... είναι ο θεός! Είχε ελάχιστες γέννες, μία το πολύ δύο τον χρόνο. Και στηριζόταν σε μια μεγάλη ομάδα πιστών φίλων του, που μοιράζονταν το ίδιο κυνηγετικό πάθος, αλλά και την ίδια άποψη για το εξαιρετικό κυνηγετικό σκυλί. Εδινε τα κουτάβια του κατόπιν συμβολαίου, στο οποίο είχε το δικαίωμα να βλέπει, να κρίνει και να χρησιμοποιεί τα σέττερ που είχε δώσει, για αναπαραγωγικούς σκοπούς. Ο αγοραστής και χρήστης του σκύλου, δεν είχε το δικαίωμα μεταβίβασης ή πώλησης.

Ετσι ποτέ δεν βρέθηκαν τέτοια σέττερ να πωλούνται ή να διατίθενται υπό την επωνυμία του, στο ανοιχτό εμπόριο. Η τελευταία του γέννα ήταν μια... πρόκληση στον Λάβερακ. Ζευγάρωσε δύο αδέρφια μεταξύ τους και γεννήθηκαν 11 κουτάβια, από τα οποία κράτησε τον Ολντ Χέμλοκ!

Από το 1988 και μετά, καταλαβαίνοντας πως οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν, άφησε την ευθύνη της εκτροφής του σε έναν από τους πιστούς του φίλους. Το 1997 και το 1998 στη διάρκεια μιας μακράς αναζήτησής μου για το αγγλικο σέττερ, είχα αλληλογραφία μαζί του. Τα γράμματά του απέπνεαν την ευγένεια του καλλιτέχνη που όμως έμενε πιστός στις αρχές του. Αρνήθηκε ευγενικά την πιθανότητα να ...ταξιδέψει ένα σέττερ του εκτός ΗΠΑ.

Στο τελευταίο του γράμμα περιέγραψε στον νεαρό ορθοπαιδικό από τη μακρινή χώρα, τα προβλήματα που είχε στην επώμιση, λόγω των χρονίων ρήξεων στους τένοντες και των δύο ώμων. Αυτό τον είχε υποχρεώσει να εγκαταλείψει και το ελαφρύ δίκαννο Πέρντεϋ που χρησιμοποιούσε όλη του τη ζωή σχεδόν.

Του πρότεινα κάποιες λύσεις που στηρίζονταν στη γνώση μου πάνω στα όπλα, αλλά και στο ανθρώπινο σώμα. Την απάντηση την έλαβα από το περιοδικό στο οποίο αρθρογραφούσε, όταν δημοσίευσε το τελευταίο του άρθρο με τίτλο «Είναι το όπλο σας, όσων χρονών είστε;». Στο ίδιο τεύχος υπήρχε και η ανακοίνωση του θανάτου του σε ηλικία 91 ετών, το καλοκαίρι του 1998.

Ο συγγραφέας
Σε εκείνο το άρθρο ο υπέργηρος Εβανς έγραφε ότι άλλαξε τακτική και χρησιμοποιώντας ένα ελαφρύ 28αρι δίκαννο προσπαθούσε να πυροβολήσει με όσο λιγότερη χρήση των ταλαιπωρημένων του ώμων!

Ο Εβανς είχε ένα καταπληκτικό ταλέντο στη συγγραφή. Και η φήμη του ως συγγραφέας πιθανόν θα επισκιάσει αυτή του εκτροφέα, απλά γιατί τα γραπτά... μένουν! Εγραψε δεκαεννέα βιβλία για το κυνήγι, μια πραγματική εργασία ζωής που αποπνέει το άρωμα των φθινοπωρινών φύλλων, το τρίξιμό τους κάτω από το πάτημα του κυνηγού, την πύρινη λάμψη των φθινοπωρινών φύλλων του σφενδαμιού, το ξαφνικό πέταγμα των «φαντασμάτων» του δάσους, με τη μορφή της μπεκάτσας ή του γκράους. Τα βιβλία του είναι σήμερα περιζήτητα ανάμεσα στους οίκους που πραγματεύονται τον κυνηγετικό Τύπο στις ΗΠΑ. Μια πλήρης συλλογή, όταν τη βρίσκει κανείς, φτάνει σήμερα ακόμα και χιλιάδες δολάρια...

ΕΓΡΑΨΕ...
- «...Αν ήμουν ένας κανονικός άνθρωπος με τη φυσική μου αδυναμία και την έλλειψη θηραμάτων της περιοχής μου, θα έπρεπε να έχω παρατήσει το κυνήγι γκράους από καιρό. Ομως δεν θα παραιτηθώ. Και όταν το φθινόπωρο έρθει, θα είμαι πάλι εκεί μέσα στα μεγαλόπρεπα δάση, με την Κάι (τη γυναίκα του), το ισπανικό 28ρακι δίκαννο και το σέττερ μου για να ακούσω το... τραγούδι του φθινοπώρου».

Πως έζησε...
Ο Εβανς ευτύχησε να ζήσει όπως ακριβώς ήθελε. Δεν υποδουλώθηκε σε καμιά ρουτίνα κανενός προϊστάμενου ή εταιρείας. Παντρεύτηκε μια γυναίκα που μοιράστηκε τα όνειρά του και έζησε σε πλήρη αρμονία με το περιβάλλον του. Κυνήγησε τους στόχους που ο ίδιος επέλεξε για τον εαυτό του, μέχρι τις τελευταίες του μέρες. Για τους περισσότερους η ζωή αυτή είναι μόνο ένα όνειρο. Για αυτόν ήταν πραγματικότητα.

Του Νίκου Κράλλη

Ο Τζορτζ Μπιρντ Εβανς είναι ένας σύγχρονος θρύλος της αμερικανικής κυνηγεσίας. Ενας από εκείνους τους θρύλους που έφεραν το κυνήγι στη νέα χιλιετία, έστω και αν «έφυγε» για... άλλα δάση πιο βαθιά και πιο ήρεμα, ακριβώς στη δύση του αιώνα που άλλαξε.

Πηγή www.ethnos.gr

Σοκ στην Πανεπιστημιούπολη Ιωαννίνων...

Δηλητηρίασαν με φόλες δέκα αδέσποτα σκυλιά

Γέμισε κουφάρια σκύλων η πανεπιστημιούπολη Ιωαννίνων. Τουλάχιστον δέκα αδέσποτα σκυλιά, από τα 60 που κυκλοφορούν μέσα στο πανεπιστήμιο, βρέθηκαν νεκρά τις τελευταίες μέρες. Οπως αποδεικνύεται, όλα θανατώθηκαν με μαρτυρικό τρόπο, αφού δηλητηριάστηκαν από φόλες.

«Είδα επτά από αυτά νεκρά και η εικόνα ήταν αποκαρδιωτική. Αποφασίσαμε να πάρουμε άμεσα μέτρα για να προστατεύσουμε τα αδέσποτα ζώα, αλλά αν δεν αποκτήσουμε ευαισθησία και αν δεν ακολουθήσουμε μια πολιτική υιοθεσίας των ζώων αυτών, το φαινόμενο θα επαναληφθεί», είπε στο «Εθνος» ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Ι. Γεροθανάσης.

Η πανεπιστημιούπολη των Ιωαννίνων εξαπλώνεται σε μια τεράστια έκταση 3.500 στρεμμάτων και οι πρόχειρες εκτιμήσεις λένε ότι σε αυτήν βρίσκουν καταφύγιο το τελευταίο διάστημα τουλάχιστον 60 αδέσποτα σκυλιά. Τα ζώα φροντίζουν φοιτητές, αλλά και καθηγητές και 15 από αυτά έχουν στειρωθεί με ευθύνη της διοίκησης.

«Εχουμε ζητήσει από το υπουργείο να μας εγκρίνει την πρόσληψη ενός κτηνίατρου, καθώς και 24 φυλάκων για να προστατεύσουμε τα ζώα και φυσικά γενικότερα τους χώρους του πανεπιστημίου» μας είπε ο κ. Γεροθανάσης, τονίζοντας ότι ήδη έχουν ληφθεί πρωτοβουλίες για τα αδέσποτα που βρίσκονται στον χώρο και κινδυνεύουν από ασυνείδητους που αφήνουν φόλες.

Χθες έγινε συνάντηση των πρυτανικών αρχών με εκπροσώπους της νομαρχίας και αποφασίστηκε να διατεθούν κάποια χρήματα για τη σίτιση των αδέσποτων σκυλιών, καθώς επίσης και μία φορά την εβδομάδα να επισκέπτεται το πανεπιστήμιο κτηνίατρος της νομαρχίας για να παρέχει τις υπηρεσίες του, όπου χρειάζεται.

Παράλληλα, επισπεύδεται η λειτουργία του καταφυγίου αδέσποτων ζώων -το δεύτερο που υπάρχει σε εκπαιδευτικό ίδρυμα, μετά από αυτό του πανεπιστημίου της Πάτρας-, το οποίο θα μπορεί να φιλοξενήσει τα 60 σκυλιά.

Τουλάχιστον 10 σκυλιά βρέθηκαν νεκρά και στα Σερβιανά του δήμου Αγίου Δημητρίου Ιωαννίνων και σύμφωνα με τους κατοίκους της περιοχής, όλα έφαγαν δηλητηριασμένες φόλες. Κάποια από τα σκυλιά αυτά ανήκαν σε κτηνοτρόφους και ήταν φύλακες σε κοπάδια, και κάποια άλλα ήταν αδέσποτα.

Πηγή www.diananews.gr

Η επίδραση των αρπάγων στους θηραματικούς πληθυσμούς...

Είναι γνωστό ότι τα αρπακτικά επιδρούν στους θηραματικούς πληθυσμούς, γι’ αυτό και πρέπει να γίνουν προσπάθειες για τον έλεγχο των πληθυσμών τους. Παρ' όλα αυτά, η αρπακτικότητα δεν είναι ο μοναδικός λόγος μείωσης των θηραματικών πληθυσμών...

Τα αρπακτικά είναι μια ευρεία κατηγορία στην οποία θα πρέπει να συμπεριλάβει κανείς, εκτός από τους αετούς, γεράκια, όρνια, που κατά κύριο ρόλο θεωρούνται αρπακτικά, και την αλεπού, το λύκο, την αγριόγατα και τα διάφορα κορακοειδή. Ωστόσο, σημαντικός παράγοντας μείωσης των θηραματικών πληθυσμών είναι και η μείωση της ποιότητας και έκτασης των φυσικών βιοτόπων που προσφέρουν κάλυψη και τροφή στους εν λόγω πληθυσμούς.

Μια μελέτη για τις πέρδικες πραγματοποιήθηκε στη νοτιοανατολική Αγγλία. Σε δύο πειραματικές περιοχές, παρόμοιου μεγέθους και πυκνότητας περδίκων, τα αρπακτικά ζώα (αλεπούδες και κορακοειδή) ελέγχθηκαν εντατικά στη μία και προστατεύθηκαν στην άλλη (Potts, 1986). Μετά από ένα έτος, η πυκνότητα των περδίκων στην περιοχή ελέγχου των αρπακτικών έχει ανέλθει από 223 πουλιά σε 338, ενώ αυτή στην περιοχή προστασίας των αρπακτικών έχει πέσει από 230 σε 196. Αυτή η άνοδος εμφανίστηκε μέσω του ποσοστού απωλειών φωλιών, που παρέμεινε σταθερό στην περιοχή προστασίας των αρπακτικών, αλλά έπεσε εκεί που τα αρπακτικά ελέγχθηκαν. Υπό αρπακτικό έλεγχο, οι αριθμοί των νεοσσών στην ηλικία των 6 εβδομάδων ανήλθαν από 21 σε 34, ενώ στην περιοχή όπου υπήρξε προστασία των αρπακτικών αυτή η άνοδος ήταν από 16 σε 17.

Εντούτοις, αυτά τα προκαταρκτικά αποτελέσματα δεν μπορούν να αξιολογηθούν έως ότου το πείραμα να ολοκληρωθεί. Αυτό θα περιλάβει την αντιστροφή των διαδικασιών έτσι ώστε η περιοχή ελέγχου των αρπακτικών να γίνει μια προστατευόμενη ζώνη και αντίστροφα. Μια παρόμοια μελέτη κοντά στη Βόννη, στη δυτική Γερμανία, παρουσίασε μια μέση ετήσια κάρπωση 5.7±0.8 κάτω από καθεστώς προστασίας αρπακτικών, και 10.9±1.9 υπό έλεγχο των αρπακτικών. Ο Potts ήταν σε θέση να μιμηθεί αυτή τη διαφορά χρησιμοποιώντας μια προσομοίωση υπολογιστών «κλέβοντας» παραμέτρους πληθυσμών από τη μελέτη του, με την αρπακτικότητα φωλιών ως το μόνο παράγοντα που διαφέρει μεταξύ των περιοχών με και χωρίς έλεγχο του πληθυσμού των αρπακτικών.


Ζωοχωρητικότητα και αρπακτικότητα

Ο Potts προσπάθησε να διαμορφώσει τον πληθυσμό μελέτης του πάνω από 20 έτη και έφτασε σε μια πολύ καλή προσέγγιση την πραγματική κατάσταση. Κατόπιν έβαλε τη θνησιμότητα νεοσσών (που διογκώνεται από τα σύγχρονα ζιζανιοκτόνα) και την αρπακτικότητα στις φωλιές (που διογκώνεται από τη διακοπή του αρπακτικού ελέγχου) πίσω στα επίπεδα του 1976 από την αρχική του μελέτη. Μέχρι να κάνει αυτό, ήταν σε θέση να "αποτρέψει" (αναδρομικά) τη μείωση του πληθυσμού της πέρδικας που είχε παρατηρήσει. Μέχρι το τέλος του υπολογισμού, μια ετήσια κάρπωση 40 πουλιών ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο θα ήταν δυνατή. Εντούτοις, όταν εξέτασε μόνο τον έλεγχο των αρπακτικών διαπίστωσε ότι η αποκατάστασή της "θα είχε αυξήσει τα αναπαραγωγικά ζευγάρια μέσα στα έτη, αλλά δεν θα είχε αποτρέψει μια σταθερή πτώση". Η κυνηγετική κάρπωση τότε θα ήταν ακριβώς 5 πουλιά ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, και το κόστος του ελέγχου του πληθυσμού των αρπακτικών θα είχε ανέλθει σε 300 λίρες Αγγλίας για κάθε θήραμα. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πίεση των αρπακτικών είχε επιταχύνει απλά μια πτώση που είχε προκληθεί τελικά από τα σύγχρονα ζιζανιοκτόνα.

Ο Errignton (1934, 1946) πρότεινε ότι κάθε βιότοπος είχε μια περιορισμένη ζωοχωρητικότητα και ότι μόνο όταν οι αριθμοί αυξάνονται πάνω από αυτό το επίπεδο, η αρπακτικότητα γίνεται περιοριστικός παράγοντας. Δεν μπορείτε να μελετήσετε τα αποτελέσματα της αρπακτικότητας, υποστήριξε, με τον υπολογισμό των αριθμών θηράματος που σκοτώνονται. Πρέπει να καθορίσετε τους παράγοντες που προδιαθέτουν την αρπακτικότητα και καθιστούν μερικά άτομα τρωτά και άλλα όχι. Η ιδέα του ήταν ότι οι πληθυσμοί βρίσκονται κάθε έτος σε ένα επίπεδο που ο βιότοπος θα μπορούσε να υποστηρίξει και που η υπερβολή αυτού του επιπέδου ενδίδει σε οποιοδήποτε παράγοντα θνησιμότητας είναι διαθέσιμος τοπικά, είτε αυτός είναι αρπακτικά, ασθένεια, είτε έλλειψη τροφής.


Η επίδραση του ανθρώπινου παράγοντα

Πολλά είδη παρουσιάζουν στοιχεία μείωσης των πληθυσμών τους λόγω ελλείψεως τροφής ή θέσεων φωλεοποίησης. Από τα είδη που έχουν μελετηθεί, οι πάπιες που φωλιάζουν στο έδαφος και τα θηραματικά πτηνά φαίνονται να πιέζονται συχνότερα στους αριθμούς αναπαραγωγής από την αρπακτικότητα σε σχέση με μερικά άλλα είδη, όπως πολλά ωδικά πουλιά. Αυτό μπορεί να είναι επειδή οι επίγειες φωλιές είναι τρωτές στο μεγαλύτερο εύρος αρπακτικών και επειδή μερικά σημαντικά αρπακτικά ζώα (ειδικότερα η αλεπού) συχνά σκοτώνουν την κλώσσα.
Στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, η αρπακτική πανίδα έχει αλλάξει πολύ κάτω από την ανθρώπινη επιρροή. Σε μερικές περιοχές όπου έχουν γίνει μελέτες, τα αρπακτικά μπορούν να είναι λιγοστά στους φυσικούς βιότοπους και να έχουν μειωμένα αποτελέσματα στα θηράματα. Στα διαχειριζόμενα δάση της δυτικής Ευρώπης, το ποσοστό αρπακτικότητας στις φωλιές πουλιών είναι τόσο μεγάλο όσο και σε αρχέγονο δάσος της Πολωνίας. Οι πυκνότητες αναπαραγωγής πολλών ειδών είναι επίσης υψηλότερες στα δάση της δυτικής Ευρώπης, αλλά το κατά πόσο αυτό οφείλεται στη μειωμένη αρπακτικότητα είναι μια αναπάντητη ερώτηση.

Οι Tomialojc et al (1984) προβλέπουν ότι μερικοί πληθυσμοί πουλιών στην Ευρώπη υπάρχουν στο ένα από δύο καθεστώτα: είτε στη χαμηλή πυκνότητα που περιορίζεται από την αρπακτικότητα και όπου τα αρπακτικά ζώα εμφανίζονται στους φυσικούς αριθμούς, είτε στην υψηλή πυκνότητα που περιορίζεται από τα αποθέματα τροφής και όπου τα αρπακτικά ζώα εμφανίζονται σε μειωμένους αριθμούς. Θεωρούν ότι αυτή η τελευταία κατάσταση καταλαμβάνει ένα μεγάλο μέρος της δυτικής Ευρώπης, και φθάνει στα άκρα των πόλεων, τα πάρκα και τους κήπους. Εντούτοις, τα αρπακτικά δεν είναι απαραιτήτως λιγότερα στα μέρη όπου ο άνθρωπος έχει επέμβει. Διάφοροι άρπαγες πουλιών και αβγών διαδόθηκαν στα λιβάδια της Β. Αμερικής μετά από την ανθρώπινη μετακίνηση και φύτευση δέντρων, έτσι ώστε είδη όπως το ρακούν και οι κόρακες είναι τώρα κοινά σε περιοχές που δεν ήταν κατά το παρελθόν. Επιπλέον, τόσο στην Ευρώπη όσο και στη Βόρεια Αμερική, η εξαφάνιση των μεγάλων αρπακτικών ζώων, όπως οι λύκοι, μπορεί να είχε επιτρέψει σε μικρότερους, όπως οι αλεπούδες, να αυξηθούν, με επακόλουθα μεγαλύτερα αποτελέσματα στους πληθυσμούς πουλιών. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι η αύξηση των μικρών αρπακτικών δεν είχε κανένα αποτέλεσμα σε μερικούς πληθυσμούς θηραμάτων.

Εν κατακλείδι, οι προσπάθειές μας για την αύξηση του πληθυσμού των πτερωτών θηραμάτων θα πρέπει να περιλαμβάνουν όχι μόνο τον έλεγχο του πληθυσμού των αρπακτικών, αλλά και τη βελτίωση των βιοτόπων. Όπως αναφέρεται και στα παραπάνω στοιχεία, μόνο ο έλεγχος των αρπακτικών δεν μπορεί να έχει μακροχρόνια αποτελέσματα αν δεν έχει πραγματοποιηθεί πρωτύτερα ή έστω ταυτόχρονα βελτίωση βιοτόπων. Παρ' όλα αυτά θα πρέπει να τονίσουμε ότι σκοπός δεν είναι η εξαφάνιση κάποιου είδους αρπακτικού, αλλά ο έλεγχος της πληθυσμιακής του κατάστασης.

Της Ελένης Δεδουσοπούλου,
Τεχνολόγου Δασοπονίας - M.Sc. Διαχείριση και διατήρηση άγριας πανίδας

Πηγή www.go-outdoor.gr

Θύμα του κλίματος η αποδημία των πουλιών...

Το τέλος της αποδημίας των πουλιών προεξοφλούν 200 επιφανείς επιστήμονες απ’ όλο τον κόσμο σε συνέδριο που διεξήχθη στην Ισπανία, κατηγορώντας το φαινόμενο του θερμοκηπίου για τις αλλαγές στις συνήθειες των μεταναστευτικών πτηνών. Σύμφωνα με τα πορίσματα πρόσφατης έρευνας, η κλιματική αλλαγή ευθύνεται για την αλλαγή πορείας 20 εκ. μεταναστευτικών πτηνών τις τελευταίες δεκαετίες, ενώ τα πουλιά που διανύουν μικρές αποστάσεις για την εξεύρεση τροφής και τη διαιώνιση του είδους προτιμούν να μη φθάσουν στον προορισμό τους εξαιτίας των δυσμενών καιρικών συνθηκών.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ στο ethnos.gr εξαιτίας των απότομων καιρικών φαινομένων που εμφανίζονται όλο και πιο συχνά τα τελευταία 25 χρόνια, τα πουλιά αναγκάζονται να παρεκκλίνουν της «πεπατημένης οδού» αναζητώντας τροφή σε πιο προσιτούς -από πλευράς θερμοκρασίας- τόπους. Οπως επισημαίνει ο Ισπανός ερευνητής - ορνιθολόγος, Μιγκέλ Φερέρ, στη βρετανική εφημερίδα «Ιντιπέντεντ», η μετανάστευση των αποδημητικών πτηνών είναι μία από τις σημαντικότερες φάσεις του κύκλου της ζωής, η οποία καθορίζεται από τις κλιματικές συνθήκες.

Τα μεταναστευτικά πουλιά χρειάζονται μεγάλα ενεργειακά διαθέσιμα για να ταξιδεύσουν από και προς τις θέσεις όπου θα δημιουργήσουν φωλιές. Κατά συνέπεια, η έναρξη της μετανάστευσης εξαρτάται από τη διαθέσιμη τροφή, η οποία με τη σειρά της εξαρτάται από τις αντίστοιχες καιρικές συνθήκες. Επίσης, σημαντικό ρόλο στη μετανάστευση των πουλιών παίζουν οι τοπικές καιρικές συνθήκες όσο και αυτές που επικρατούν στη διαδρομή και στον τόπο προορισμού τους.

Πηγή http://meteoilia.blogspot.com