Ομιλος Kurzhaar...

Το Δ.Σ του Ο.Κ.Ε σας ανακοινώνει το πρόγραμμα αγώνων για το β' εξάμηνο του 2010 και α' εξάμηνο 2011.


Β' ΕΞΑΜΗΝΟ 2010

18 & 19/09/2010 C.A.C.I.T.(A.K.I.) Πρακτικού κυνηγιού για Κούρτσχααρ Θήραμα: καμπίσια πέρδικα και άγριο ορτύκι στην περιοχή Πολύκαστρο Κιλκίς Ε.Κ.
Κριτές: Ι. Φραγγίδης - Γ. Τσαπουρνιάς

25 & 26/09/2010 C.A.C.I.T.(A.K.I.) Πρακτικού κυνηγιού για Κούρτσχααρ Θήραμα: πέρδικα τσούκαρ και άγριο ορτύκι, περιοχή: Σχιστό Αιγάλεω Ζ.Ε.Σ σε συνεργασία με τον κυνηγετικό σύλλογο Πειραιά.
Υπεύθυνος διοργάνωσης είναι ο κ. Δημήτρης Λιάπης τηλ.6947-900787

09 & 10/10/2010 Αγώνας C.A.C.T. Πρακτικού κυνηγιού για Κούρτσχααρ θήραμα: Φασιανός, περιοχή: Ρεζέρβα Σερρών. Ο αγώνας δεν θα πραγματοποιηθεί λόγω αποστολής της Εθνικής.

23 & 24/10/2010 C.A.C.Ι.T.(A.K.I.) Έρευνα κυνηγιού - Πρακτικού κυνηγιού για Κούρτσχααρ θήραμα: πεδινή πέρδικα και άγριο ορτύκι, περιοχή: α) Ωραιόκαστρο - Νεοχωρούδα - Εύοσμος Ε.Κ. β) Ν.Φιλαδέλφεια - Ξηροχώρι - Ν.Μεσήμβρια - Αγχίαλος - Γαλλικός Ποταμός Ζ.Ε.Σ. Δασαρχείο Θεσσαλονίκης.



12, 13 & 14/11/2010 C.A.C.I.T.(A.K.I.) Πρακτικού κυνηγιού για Κούρτσχααρ θήραμα: μπεκάτσα, περιοχή: Οροσειρά Κρουσίων νομού Κιλκίς Ε.Κ. Ο συγκεκριμένος αγώνας ανήκει στο κύπελο Κ.Ο.Ε.

18-19/12/2010 Αγώνας C.A.C.T. Πρακτικού κυνηγιού για Κούρτσχααρ θήραμα: μπεκάτσα περιοχή: Ιωάννινα σε συνεργασία με τον Κ.Ο. Ιωαννίνων.


Α' ΕΞΑΜΗΝΟ 2011

08 & 09/01/2011 C.A.C.I.T.(A.K.I.) Έρευνα κυνηγιού για Κούρτσχααρ θήραμα: πεδινή πέρδικα περιοχή: α) Ωραιόκαστρο - Νεοχωρούδα - Εύοσμος Ε.Κ. β) Ν.Φιλαδέλφεια - Ξηροχώρι - Ν.Μεσήμβρια - Αγχίαλος - Γαλλικός Ποταμός Ζ.Ε.Σ. Δασαρχείο Θεσσαλονίκης. Προεπιλογή εθνικής.

15 & 16/01/2011 C.A.C.I.T.(A.K.I.) Έρευνα κυνηγιού για Κούρτσχααρ Θήραμα:Πεδινή πέρδικα, περιοχή: Πλαγιάρι - Καρδίας Επανομής - Μεσημερίου Ζ.Ε.Σ. και Ε.Κ. Προεπιλογή εθνικής.

21 ,22 & 23/01/2011 C.A.C.I.T.(A.K.I.) Έρευνα κυνηγιού για Κούρτσχααρ (Κύπελο Κ.Ο.Ε) θήραμα:Πεδινή πέρδικα, περιοχή: α) Ωραιόκαστρο - Νεοχωρούδα - Εύοσμος Ε.Κ. β) Ν.Φιλαδέλφεια - Ξηροχώρι - Ν.Μεσήμβρια - Αγχίαλος - Γαλλικός Ποταμός Ζ.Ε.Σ. Δασαρχείο Θεσσαλονίκης. Προεπιλογή εθνικής.

28 , 29 & 30/01/2011 C.A.C.I.T.(A.K.I.) Έρευνα κυνηγιού για Κούρτσχααρ (Κύπελο Κ.Ο.Ε) θήραμα:Πεδινή πέρδικα, περιοχή: α) Ωραιόκαστρο - Νεοχωρούδα - Εύοσμος Ε.Κ. β) Ν.Φιλαδέλφεια - Ξηροχώρι - Ν.Μεσήμβρια - Αγχίαλος - Γαλλικός Ποταμός Ζ.Ε.Σ. Δασαρχείο Θεσσαλονίκης. Προεπιλογή εθνικής.

04, 05 & 06/02/2011 C.A.C.I.T.(A.K.I.) Έρευνα κυνηγιού για Κούρτσχααρ (Κύπελο Κ.Ο.Ε) Θήραμα:Πεδινή πέρδικα, περιοχή: Πλαγιάρι - Καρδίας Επανομής - Μεσημερίου Ζ.Ε.Σ. και Ε.Κ. α) Ωραιόκαστρο - Νεοχωρούδα - Εύοσμος Ε.Κ Προεπιλογή εθνικής.

19/02/2011 Αγώνας «ΦΙΛΙΠΠΟΣ» για νεαρούς σκύλους θήραμα: πεδινή πέρδικα περιοχή: α) Ωραιόκαστρο - Νεοχωρούδα - Εύοσμος Ε.Κ. β) Ν.Φιλαδέλφεια - Ξηροχώρι - Ν.Μεσήμβρια - Αγχίαλος - Γαλλικός Ποταμός Ζ.Ε.Σ. Δασαρχείο Θεσσαλονίκης.

20/02/2011 Αγώνας DERBY μόνο Ελληνικής εκτροφής θήραμα: πεδινή πέρδικα περιοχή: α) Ωραιόκαστρο - Νεοχωρούδα - Εύοσμος Ε.Κ. β) Ν.Φιλαδέλφεια - Ξηροχώρι - Ν.Μεσήμβρια - Αγχίαλος - Γαλλικός Ποταμός Ζ.Ε.Σ. Δασαρχείο Θεσσαλονίκης.

01,02, 03, 04, 05 & 06/03/2011 Αγώνας C.A.C.I.T. Α.Κ.Ι. Έρευνα κυνηγιού για Κούρτσχααρ θήραμα: πεδινή πέρδικα περιοχή: α) Ν.Φιλαδέλφεια - Ξηροχώρι - Ν.Μεσήμβρια - Αγχίαλος - Γαλλικός Ποταμός Ζ.Ε.Σ. Δασαρχείο Θεσσαλονίκης β) Πλαγιάρι - Καρδίας Επανομής - Μεσημερίου Ζ.Ε.Σ. Προεπιλογή εθνικής.

11 , 12 & 13/03/2011 Αγώνας C.A.C.T. Πρακτικού κυνηγιού για Κούρτσχααρ Κυπελούχος Ο.Κ.Ε. θήραμα: πεδινή πέρδικα περιοχή: α) Ρεδαιστός - Αγ. Παρασκευή Ζ.Ε.Σ. β) Πλαγιάρι - Καρδίας Επανομής - Μεσημερίου Ζ.Ε.Σ.

13/03/2011 Αγώνας C.A.C.I.T. Α.Κ.Ι Έρευνα κυνηγιού για Κούρτσχααρ, θήραμα: πεδινή πέρδικα περιοχή: α) Ν.Φιλαδέλφεια - Ξηροχώρι - Ν.Μεσήμβρια - Αγχίαλος - Γαλλικός Ποταμός Ζ.Ε.Σ. Δασαρχείο Θεσσαλονίκης, β) Πλαγιάρι - Καρδίας Επανομής - Μεσημερίου Ζ.Ε.Σ. Τελική Επιλογή Εθνικής.

19/03/2011 Αγώνας C.A.C.T. Πρακτικού κυνηγιού για Κούρτσχααρ για θηλυκές θήραμα: πεδινή πέρδικα περιοχή:α) Ρεδαιστός - Αγ. Παρασκευή Ζ.Ε.Σ. β) Πλαγιάρι - Καρδίας Επανομής - Μεσημερίου Ζ.Ε.Σ. γ) Ν.Φιλαδέλφεια - Ξηροχώρι - Ν.Μεσήμβρια - Αγχίαλος - Γαλλικός Ποταμός Ζ.Ε.Σ. Δασαρχείο Θεσσαλονίκης

20/03/2011 Αγώνας C.A.C.T. Πρακτικού κυνηγιού για Κούρτσχααρ Κυπελούχος Ο.Κ.Ε θήραμα: πεδινή πέρδικα περιοχή:α) Ρεδαιστός - Αγ. Παρασκευή Ζ.Ε.Σ. β) Πλαγιάρι - Καρδίας Επανομής - Μεσημερίου Ζ.Ε.Σ. γ) Ν.Φιλαδέλφεια - Ξηροχώρι - Ν.Μεσήμβρια - Αγχίαλος - Γαλλικός Ποταμός Ζ.Ε.Σ. Δασαρχείο Θεσσαλονίκης

Ο όμιλος διατηρεί το δικαίωμα αλλαγής των ημερομηνιών, καθώς και την αναβολή ή ακύρωση των ανωτέρω ΑΚΙ εαν αυτό κριθεί απαραίτητο.

Η ωραία κοιμωμένη...

Η δική μου σχέση με την Βrowning πάει πολύ πίσω. Ηταν στα 1968. Οι καραμπίνες τότε ήταν η τελευταία λέξη της κυνηγετικής τεχνολογίας, αφού κοντά στην Πλ. Κάνιγγος ακόμα μπορούσε να αγοράσει κανείς καινούργια εμπροσθογεμή δίκαννα!!

Για μένα τότε η απόκτηση μιας καραμπίνας φάνταζε άπιαστο όνειρο. Ηδη κυνηγούσα κανονικά με ένα ισπανικό δίκαννο που μου είχε αγοράσει ο πατέρας μου ένα χρόνο πριν...

Οπως καταλαβαίνετε, όλα αυτά τα χρόνια χωρίς άδεια κυνηγιού (ελπίζω και εγώ ότι το αδίκημα έχει παραγραφεί). Ημουν ο Βενιαμίν της κυνηγετικής παρέας. Πρόεδρος τότε, του Κυνηγετικού Συλλόγου Αμπελοκήπων, ήταν ένας απόστρατος στρατηγός ονόματι Μαλικούρτης. Θυμάμαι ακόμα τη χαρακτηριστική βραχνή μπάσα φωνή του:

- «Κωστάκη παιδί μου (έτσι με έλεγε) να ξέρεις καραμπίνα είναι μόνο μία, η Browning η Standard (δηλ. όχι η ελαφριά)». Τα λόγια του βέβαια χαράχτηκαν για πάντα στο μυαλό μου. Μεταξύ λοιπόν Β’ και Γ’ Λυκείου, βρέθηκα στη Στουτγάρδη της Γερμανίας να δουλεύω σε μια βιοτεχνία για απόκτηση τεχνικής εμπειρίας προαπαιτούμενης για την εισαγωγή σε Πολυτεχνείο της Γερμανίας.

Κάπου στο κέντρο της πόλης ήταν ένα μαγαζί, με μια τεράστια βιτρίνα στην πρόσοψη, με ό,τι είδους όπλο μπορούσε να ποθήσει η καρδιά σου και στο κέντρο βέβαια... μια σοβαρή, απαστράπτουσα (στα μάτια μου) Browning. Δεν έχω ξαναπάει από τότε στη Στουτγάρδη για να το διαπιστώσω, αλλά είμαι σίγουρος ότι το σημάδι από τη μύτη μου θα υπάρχει ακόμα στο τζάμι από τις τόσες ώρες που είχα περάσει κοιτάζοντάς τη...

Η απόκτηση
Εφτασε λοιπόν το τέλος του χρόνου που θα έπρεπε να γυρίσω στην Ελλάδα και ήρθαν οι δικοί μου να με πάρουν (ήμουν μόλις 17). Θυμάμαι ότι μου έλειπε ακόμα ένα ποσό όχι σημαντικό, που θα έπρεπε να το ζητήσω από τον πατέρα μου, ο οποίος ...δεν ήταν καν κυνηγός. Οταν έφτασε η στιγμή να πληρωθώ, ο ιδιοκτήτης της βιοτεχνίας, μου έδωσε μαζί με όσα έπρεπε και ένα επιπλέον ποσό γιατί, όπως είπε, ποτέ δεν είδε πιο ευσυνείδητο μαθητευόμενο.

Πήρα λοιπόν τον πατέρα μου τραβώντας τον κυριολεκτικά από το σακάκι, γραμμή για το μαγαζί.

Είπα στον κατάπληκτο, αλλά και ευγενέστατο ιδιοκτήτη, τι ήθελα (με ρώτησε τι κάννη ήθελα στο όπλο μου και του απάντησα (τόσο ήξερα!) φουλ τσοκ και χωρίς ρίγα)! Θυμάμαι ότι μου περίσσεψαν 10-20 μάρκα με τα οποία αγόρασα και έναν θαυμάσιο πλεχτό δερμάτινο αορτήρα! Ηταν Σεπτέμβριος και πήγα για λίγες μέρες πριν αρχίσουν τα σχολεία με το καινούργιο μου όπλο στη Σίφνο. Τότε τα βουνά του νησιού ήταν γεμάτα πέρδικες... Η μέρα έφτασε και με τη συνοδεία ενός ντόπιου βοσκού και κυνηγού βγήκαμε στο βουνό...

Ηξερε τις πέρδικες κοπάδι - κοπάδι. Βγάζαμε πέρδικες πολλές και εγώ παρότι τουφεκούσα στα 7-8 μέτρα δεν τις έπαιρνα και δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί. Τελικά έριξα μια ολόκληρη παλάσκα 35 φυσίγγια και πήρα 5 πέρδικες (δηλ. 7 φυσίγγια για κάθε πουλί)! Εάν είχα το δίκαννό μου θα είχα πάρει το λιγότερο τα διπλά. Μου πήρε καιρό να καταλάβω το τι έφταιγε. Το επιβεβαίωσα κάποιους μήνες μετά, όταν στην Κωπαΐδα, έχοντας βάλει επάνω στο όπλο μια δανεική κάννη 67cm 1/4 choke, δεν έχανα τουφεκιά. Δυστυχώς ο γερο-στρατηγός δεν μου είχε διευκρινίσει σχετικά με τα τσοκ.

Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με την Αuto-5. Το συγκεκριμένο όπλο είχε δυστυχώς κακή τύχη. Οταν κάποια στιγμή τελείωσα με σπουδές και δουλειά και βρέθηκα πάλι πίσω στην Ελλάδα να κάνω τη θητεία μου στον στρατό, με μια γυναίκα που ήξερε λίγα ελληνικά σε ένα νέο σπίτι και με ένα μωρό τριών μηνών στην αγκαλιά, αναγκάστηκα να την πουλήσω. Αυτόν που το αγόρασε, τον σταμάτησε στο πρώτο ή δεύτερο κυνήγι το δασαρχείο με δεμένο και γεμάτο το όπλο μέσα στο αυτοκίνητο, η καραμπίνα και το όπλο κατασχέθηκε και από τότε αγνοείται η τύχη της.

Ταυτόχρονα άρχισε και η επαγγελματική μου ενασχόληση στην Ελλάδα με τα όπλα και τότε μπόρεσα πλέον να συγκρίνω... Η γνώμη μου είναι η ίδια πιστεύω με τον κάθε ειλικρινή επαγγελματία: από τη μια μεριά είναι όλες οι καραμπίνες και από την άλλη η Auto-5, με μια ...άβυσσο να τις χωρίζει (ως προς την ποιότητα και το κόστος κατασκευής φυσικά)! Αυτός είναι βεβαίως και ο λόγος που η παραγωγή του όπλου πρώτα μεταφέρθηκε στην Ιαπωνία (όπου κατασκευαζόταν από τη Miroku) και το 2000 σταμάτησε εντελώς.

Εχοντας λύσει και δέσει, αγοράσει και πουλήσει, εκατοντάδες τέτοια όπλα, έχω τελικά θαυμάσει την ποιότητα κατασκευής, ειδικά των προπολεμικών μοντέλων και ακόμα ειδικότερα αυτών της πρώτης περιόδου. Δύο-τρία τέτοια όπλα πέρασαν από τα χέρια μου, εγώ όμως έψαχνα κάτι ακόμα πιο ιδιαίτερο. Εψαχνα μια 16άρα και μάλιστα μια 16άρα με αγγλέ κοντάκι.

Αυτό ακριβώς είναι το όπλο που βρέθηκε στο υπόγειο του Neil.

Για πολλά χρόνια τώρα έχει γίνει ένα είδος ιεροτελεστίας όταν στην ετήσια εκδρομή στη Σκωτία πρέπει να περάσουμε από το μαγαζί του φίλου μου του Neil Anderson στο Aberdeen.

Εκεί κάθε φορά επαναλαμβάνεται -σχεδόν τυπικά- ο εξής διάλογος:

- «Neil έχουμε τίποτε»;

- «Μπα... τίποτε, κατέβα στο υπόγειο να δεις και μόνος σου». Το υπόγειο του μαγαζιού του Neil έχει αποδειχτεί μια πραγματική... σπηλιά του Αλαντίν, όπου πολλά αξιόλογα όπλα έχουν έρθει στην επιφάνεια. Κάθε φορά πέφτω επάνω σε ένα ονειρεμένο rook - rifle (κορακοτούφεκο) και μια προπολεμική 16άρα Browning Auto-5 με αγγλέ κοντάκι. Ο διάλογος συνεχίζεται:(εγώ από τα υποχθόνια Τάρταρα και ο Neil στην επιφάνεια, συνήθως μιλώντας σε κάποιον πελάτη):

- Neil!!!

- Λέγε.

- Εχεις εδώ ένα rook - rifle πόσο θέλεις για αυτό;

- Μπα δεν είναι για πούλημα, το θέλω για τον εαυτό μου...

- Neil!!!

Τι;

Εχεις εδώ και μια παλιά Auto-5 16cal, για αυτήν πόσο θες;

Μπα... σκοπεύω να τη φτιάξω και να την κρατήσω, μoυ αρέσει πολύ αυτό το όπλο ?έρχεται? απίθανα στα μάτια.

Τελικά μετά από 10 περίπου χρόνια, ο Neil ενέδωσε στη δεύτερη ερώτηση (αυτήν για την Auto-5), μου είπε μια τιμή και η καραμπινίτσα κατέληξε στα χέρια μου.

Ηταν αυτονόητο ότι το όπλο έπρεπε να ξαναγίνει (όσο ήταν ανθρώπινο δυνατό) όπως ακριβώς κατασκευάστηκε πριν από περίπου 102 χρόνια: Σαν την «ωραία κοιμωμένη 16άρα», χρειαζόταν ένα φιλί αγάπης για να ξαναέρθει στη ζωή.

Πρώτα το φινίρισμα στα μέταλλα. Είναι φυσικό ότι μετά από τόσα χρόνια η «βαφή» είχε φθαρεί. Εκείνο τον καιρό όλα τα μέρη του όπλου «βάφονταν» με προοδευτική οξείδωση γνωστή και ως όρθνωση, και ως «blue de guere» ή ως Belgian blue. Η διαδικασία αυτή γίνεται με αλλεπάλληλες ελεγχόμενες οξειδώσεις της εξωτερικής επιφάνειας, οι οποίες κατόπιν μετά από βρασμό σε νερό γίνονται μαύρες με μια μπλε απόχρωση. Αυτός είναι ο λόγος που το εσωτερικό των όπλων αυτής της εποχής είναι ασημί το χρώμα του μετάλλου.

Η έναρξη
Αφού λοιπόν τρίφτηκε με το χέρι με τη μέγιστη δυνατή προσοχή έτσι ώστε ούτε οι γωνίες να «σπάσουν» προς τα μέσα ούτε οι ευθείες να γίνουν έστω και στο ελάχιστο καμπύλες, οι καμπύλες να διατηρήσουν ακριβώς το σχήμα τους και οποιεσδήποτε σφραγίδες να παραμείνουν ανεξίτηλες (μια διαδικασία που χρειάστηκε 2-3 μέρες δουλειάς!), μετά άλλες 5 μέρες (τόσο διαρκεί η διαδικασία της βαφής) το σώμα του όπλου και η κάννη έχουν αποκτήσει κατά 99% (θέλω να πιστεύω) την αρχική τους όψη και χροιά. Οι βίδες του όπλου γυαλίστηκαν μία - μία μετά μεγίστης προσοχής και ξαναβάφτηκαν. Οσο προχωρούσε η εργασία τόσο πιο προφανές γινόταν το πόσο χειροποίητη δουλειά είχε επάνω του αυτό το υποτιθέμενο βιομηχανικής παραγωγής όπλο. Θα μπορούσα να πω μετά λόγου γνώσεως πολύ περισσότερη από όπλα τα οποία σήμερα διαφημίζονται και πουλιούνται ως χειροποίητα!

Ολα τα κομμάτια του όπλου, κάννη, κλείστρο, ουρά κάννης, γλώσσα, οι μεγάλες βίδες του και τα ξύλινα μέρη, κοντάκι και πάπια, έχουν τον ίδιο αριθμό. Αυτό βέβαια δεν έχει γίνει για «πλάκα» ή για «φιγούρα», έχει γίνει απλά γιατί το κάθε κομμάτι είναι εφαρμοσμένο και φινιρισμένο στο χέρι για τη θέση που βρίσκεται. Αυτό είναι που κάνει αυτά τα πολύ παλιά όπλα ξεχωριστά!

Το εσωτερικό της κάννης χρειάστηκε και αυτό μια πολύ μικρή λείανση της τάξεως του 0.05 mm στη διάμετρο για να επανέλθει στην κατάσταση «καθρέφτης» και να μπορεί να καθαρίζεται χωρίς να υπάρχουν μολυβδώσεις στα τοιχώματα και να είναι γενικά συντηρήσιμη. Ενα άλλο πρόβλημα ήταν η αποθήκη. Ολα τα ημιαυτόματα όπλα βάση της αγγλικής νομοθεσίας πρέπει να είναι τρίσφαιρα με συρρίκνωση της αποθήκης.

Το απαράδεκτο
Για οποιοδήποτε συμβατικό όπλο αυτό βέβαια είναι παραδεκτό για μια όμως «Ωραία κοιμωμένη» αυτό εγώ το θεωρώ απαράδεκτο. Πρώτον, γιατί αλλάζει τον χαρακτήρα του όπλου αλλά... και το όνομά του... δηλ. δεν θα έπρεπε να λέγεται πλέον Αuto-5 αλλά Αuto-3. Ετσι έπρεπε να βρεθεί νέα αποθήκη στην οποία να μπει συμβατικός μειωτήρας. Εφαγα γη και ουρανό, Ιταλία, Αγγλία και τελικά απρόσμενα αυτή τη φορά σε ένα πατάρι (και όχι υπόγειο) στην αποθήκη του φίλου μου Χρήστου Σακκά στην Ομόνοια, ο καλός Αντρέας κατέβηκε με ένα σκονισμένο κουτί που έγραφε απ’ έξω 16 και -ω του θαύματος- μέσα υπήρχαν 4 ολοκαίνουργιες γυαλιστερές αποθήκες!!

Το μεγάλο όμως πρόβλημα ήταν τα ξύλα. Το κοντάκι δεν είχε πέλμα, ήταν σχισμένο λίγο στη λαβή (ευτυχώς στο κάθετο επίπεδο) και το χειρότερο υπήρχε ένα σχίσιμο στην πάπια. Φυσικά εδώ δεν υπήρχε ούτε καν περίπτωση αλλαγής, πρώτον, γιατί είναι αδύνατον να βρεθούν και δεύτερον, γιατί όπως είπαμε τα κομμάτια αυτά είναι του συγκεκριμένου όπλου εφαρμοσμένα απόλυτα και φέρουν τον σειριακό αριθμό.

Το πέλμα ευτυχώς βρέθηκε, το είχα εγώ από ένα άλλο όπλο της ίδιας περίπου εποχής στο οποίο είχε γίνει κατ’ απαίτηση του ιδιοκτήτη του επιμήκυνση με ελαστικό πέλμα.

Τα πέλματα αυτά αυτής της εποχής είναι από κέρατο βούβαλου με το Logo της εταιρείας και του όπλου ανάγλυφα επάνω του (δεν γνωρίζω τη μέθοδο υποψιάζομαι όμως μια πυρωμένη μεταλλική σφραγίδα). Το πέλμα λοιπόν βρέθηκε και τοποθετήθηκε. Τώρα το σκίσιμο του κοντακιού. Εδώ η καθιερωμένη τακτική είναι:

α) Κόλλημα με τον σωστότερο τρόπο και

β) Ανοιγμα εγκάρσιας τρύπας (μίας ή δύο) δηλ. 90 μοίρες το σκίσιμο στο κέντρο της λαβής, και πέρασμα βίδας αφού έχει γίνει με ειδικό εργαλείο ομόκεντρης φρέζας για το κεφάλι και κατόπιν κατασκευή στον τόρνο τάπας από καρυδιά, η οποία κλείνει αυτή τη φρέζα με τα νερά της τάπας στην ίδια κατεύθυνση ει δυνατόν με αυτών του κοντακιού. Αυτή είναι η σωστή επαγγελματική επισκευή. Ετσι αφότου το κοντάκι κολλήθηκε, κατασκευάστηκαν τέσσερα Π από ατσάλινη πλακέ λάμα. Ανοίχτηκαν για τα δύο σκέλη τρύπες (μεγαλύτερες ένθεν και ένθεν της ρωγμής) αλλά και ένα λούκι για την οριζόντια μπάρα, γέμισαν τα κενά με εποξική ρητίνη και τα Π βυθίστηκαν μέσα. Οπως φαίνεται και στη φωτογραφία. Κατόπιν, όταν σκλήρυνε η ρητίνη, λιμαρίστηκε η επιφάνεια στην παλιά της μορφή. Τώρα το κοντάκι αυτό είναι αδύνατον να ξανανοίξει και η επισκευή είναι αδιόρατη. Φυσικά έγινε από την κάτω μεριά της λαβής διότι από πάνω υπήρχε σταμπαρισμένος ο αριθμός.

Η... ανάσταση!
Και φτάνουμε στη δυσκολότερη επισκευή, αυτήν της πάπιας. Εδώ τα πράγματα γίνονται λίγο δύσκολα. Ενα ράγισμα 10 περίπου εκατοστών από το πίσω μέρος, ενώ η λουρίδα ξύλου με τα κάθετα νερά είχε ξεκολλήσει τελείως από την υγρασία και τα λάδια δεκαετιών. Την αφαιρέσαμε λοιπόν τελείως. Κατόπιν με ένα εργαλείο Dremel (το οποίο πολύ σπάνια χρησιμοποιείται στη σωστή οπλουργική), βάθυνε αυτή η πατούρα στο διπλάσιο έτσι ώστε παρθένο καθαρό ξύλο να αποτελεί την επιφάνειά της.

Ακολούθως κάναμε στην επισκευή αυτό που η Remington κάνει σαν πρακτική κατασκευής στις πάπιες της. Δηλαδή εποξική ρητίνη με δύο στρώσεις υαλοΰφασμα έγινε ένα με το ξύλο και κατόπιν πάλι λειάνθηκε στο σύνολο. Μετά από αυτά πάπια και κοντάκι παραδόθηκαν με πολύ συγκεκριμένες οδηγίες στην υπεύθυνο του καταστήματος για το φινίρισμά τους. Οι ψάθες γραμμή - γραμμή επανήλθαν στην αρχική τους μορφή και οξύτητα και μετά ακολούθησε η γνωστή μακρόχρονη και κοπιαστική διαδικασία του φινιρίσματος με λινέλαιο. Δεν απέμεινε πλέον παρά η λίπανση και συναρμολόγηση του όπλου και η μεγάλη στιγμή. Η στιγμή που τα μέλη της 16άρας ωραίας κοιμωμένης θα αρχίσουν και πάλι να κινούνται είναι κοντά.

Την κοιτάω καλά, είναι πολύ όμορφη, η κάννη της έχει μια πολύ ωραία μασίφ ρίγα. Η πολύ ιδιαίτερη απόλυτα εργονομική ασφάλεια στο μπροστινό μέρος της σκανδαλοθήκης, η χαρακτηριστική σκανδάλη πρώτου τύπου ακόμα και το ελατήριο της ανάκρουσης τετράγωνης διατομής ήταν και αυτό πρώτου τύπου. Θα κάνει άραγε όλες τις κινήσεις που πρέπει; Η ωραία κοιμωμένη ξύπνησε, αναπνέει, ξαναζεί...

Από τον Ντίνο Παπατσαρούχα

Πηγή www.ethnos.gr

ΚΑΘΕ ΤΕΤΑΡΤΗ "ΕΘΝΟΣ-ΚΥΝΗΓΙ"...

ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ ΕΙΝΑΙ:

«ΤΡΑΓΕΛΑΦΟΣ» Ο ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΟΠΛΑ: Για γέλια και για κλάματα ο νόμος για τα όπλα που αναρτήθηκε...για «διαβούλευση»

Η «ΘΡΗΣΚΕΙΑ» ΤΩΝ ΒΟΥΝΩΝ: Σκληρές αλήθειες με φόντο τα φέουδα της ορεινής πέρδικας

ΟΙ ΥΠΟΥΛΕΣ ΦΘΟΡΕΣ: Πώς η σκόνη και το...λάδι μπορούν να «ροκανίσουν» ένα κυνηγετικό όπλο

«ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΕΣ» ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: Πότε τα ντοπιάρικα ορτύκια κληροδοτούν «λάθη» στα αυριανά μπεκατσόσκυλα

ΔΟΚΙΜΗ ΣΤΗΝ ΕΛΑΦΡΥΤΕΡΗ BERETTA: ΤΟ «Εθνος Κυνήγι» δοκιμάζει το μοντέλο Α400 Xplor light πριν από την πρεμιέρα του στα καταστήματα της χώρας.

ΓΟΜΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΦΑΣΣΑ: Επιλογές φυσιγγίων από το Νο 7 έως το Νο 5...

ΕΝΑ ΟΠΛΟ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ... Συνοπτικός επίλογος για την AUTO 5 από τον Ντίνο Παπατσαρούχα

ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ...ΓΕΙΑ ΣΟΥ: Η επιλογή των εθνικών ομάδων για το παγκόσμιο πρωτάθλημα πρακτικού κυνηγίου

ΤΕΣΤ ΣΕ ΦΥΣΙΓΓΙΑ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ: Βολές επί βολών στον πίνακα, με διάφορους συνδυασμούς φυσιγγίων και τσοκ

«ΙΧΝΗ» ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΟΥ ΝΕΣΤΟΥ: Φωτογραφικό οδοιπορικό στα ερειπωμένα χωριά της Δυτικής Ροδόπης

Γομώσεις για τη φάσσα...

Χρέος του κυνηγού είναι η άμεση καταβολή του θηράματος. Τώρα έχουμε αρκετά δεδομένα βλητικής και ξέρουμε πόση κινητική ενέργεια χρειάζεται το κάθε θήραμα για να καταβληθεί.

Ομως υπάρχει και η άλλη παράμετρος, η σκοπευτική! Και αυτή λέει ότι η επιτυχία απαιτεί τον μέγιστο αριθμό σκαγιών και το πιο ανοικτό τσοκ που μπορεί να δώσει την απαιτούμενη πυκνότητα τουφεκιάς.

Πώς, λοιπόν, συμβιβάζονται αυτές οι δύο παράμετροι σε ένα θήραμα όπως η φάσσα;

Η προσωπική μου επιλογή για τη φάσσα, που είναι από τα θηράματα που προτιμώ, είναι σταθερή: 35 γραμμάρια σκάγια νούμερο 5, σε φυσίγγι Remington Express. Ας δούμε πώς αυτή η επιλογή συγκρίνεται με τα βλητικά δεδομένα.

Οπως λένε τα βλητικά στοιχεία η φάσσα -ως θήραμα μεσαίου μεγέθους- θέλει τρία τουλάχιστον πλήγματα από σκάγια, που έχουν κινητική ενέργεια 0,85 ποδόλιβρες. Η κινητική ενέργεια υπολογίζεται εκεί που συναντά το θήραμα και όχι στο στόμιο του όπλου...

Τα νούμερο 7 σκάγια έχουν αυτή την ενέργεια μέχρι τα 40 μέτρα. Τα νούμερο 6 την έχουν στα 50 μέτρα, ενώ τα νούμερο 5 μέχρι τα 60 μέτρα. Είναι προφανές ότι το νούμερο 5 είναι λίγο υπερισχυρό για τη φάσσα, από την άποψη ενέργειας. Το 7 είναι στα όριά του, ενώ το 6 ικανό σε κάθε απόσταση μέχρι τα 50 μέτρα (το ύψος δηλαδή μιας 15ώροφης οικοδομής).

Κάθε δέκα γραμμάρια περιέχουν 78 Νο 5, 95 Νο 6 και 120 Νο 7.

Επίσης, βλέπουμε από τους πίνακες του Μπέραρντ ότι η φάσσα απαιτεί μια πυκνότητα που δίνει τουλάχιστον 130 σκάγια στον κύκλο των 75 εκατοστών, για να είναι σίγουρα τα τρία πλήγματα που αναφέρθηκαν παραπάνω...

Μια γόμωση 35 γραμμαρίων με Νο 7 περιέχει 420 σκάγια. Η γόμωση με 35 γραμμάρια Νο 6 περιέχει 330 σκάγια, ενώ 35 γραμμάρια Νο 5 έχουν μόνο 273 σκάγια.

Σε ποσοστά τα 130 σκάγια σε κάθε γόμωση 35 γραμμαρίων είναι τα εξής:

* Νο 5: 130/273= 48%
* Νο 6: 130/330= 39%
* Νο 7: 130/420= 31%

Ο παραπάνω πίνακας μας οδηγεί στην πυκνότητα και στα τσοκαρίσματα που πρέπει να χρησιμοποιηθούν για να υπάρχει μέγιστη πιθανότητα επιτυχίας.

* - Με το νούμερο 5 ο κύλινδρος δίνει την πυκνότητα στα 30 μέτρα και το φουλ στα 45.
* - Με το νούμερο 6 ο κύλινδρος δίνει την πυκνότητα στα 40 μέτρα και το φουλ στα 50.
* - Με το νούμερο 7 ο κύλινδρος δίνει την πυκνότητα 40 μέτρα και το φουλ στα 55 μέτρα.

Κινητική ενέργεια...
Πρέπει όμως να τονιστεί ότι τα όρια της ενέργειας στα 40, στα 50 και στα 60 μέτρα περιορίζουν τη χρησιμότητα των γομώσεων και των τσοκαρισμάτων μας. Για όσους έχουν την τύχη ή την εγκράτεια να τουφεκούν φάσσες κάτω από 40 μέτρα, το 7 είναι κατάλληλο και το 5 αρκετό. Το πρώτο έχει ικανή πυκνότητα αλλά οριακή ενέργεια, ενώ με το δεύτερο συμβαίνει το αντίθετο. Το νούμερο 6, με διάμετρο 2,6 χιλιοστά, δείχνει για μια ακόμη φορά τη σοφία των Αγγλων που από πολύ παλιά λένε «νούμερο 6 για όλα». Η πυκνότητα και ενέργεια του Νο 6 συμβαδίζουν μέχρι τα 50 μέτρα.

Η χρήση βαρύτερων γομώσεων (σεμί μάγκνουμ ή μάγκνουμ) έχει νόημα μόνο με τα σκάγια νούμερο 6 ή βαρύτερα.

Με μικρότερα σκάγια η κινητική ενέργεια έχει εξανεμιστεί στα 40 και 50 μέτρα, γι’ αυτό και η βαριά γόμωση με την αυξημένη πυκνότητα δεν έχει νόημα. Με τα νούμερο 5 δίνει αρκετή πυκνότητα μέχρι και τα 60 μέτρα, αν και προσωπικά πιστεύω ότι η σκοπευτική ικανότητα του μέσου ανθρώπου δεν «πιάνει» τη φάσσα στα 60 μέτρα.

Τελικά, πρέπει να δεχτούμε ότι το 7 είναι το μικρότερο μέγεθος σκαγιού για τη φάσσα. Πιο κάτω από το 7 δεν υπάρχει η κατάλληλη ενέργεια για ένα τόσο γρήγορο, δυνατό και ανθεκτικό θήραμα...

ΝΙΚΗΤΑΣ ΚΥΠΡΙΔΗΜΟΣ

Πηγή www.ethnos.gr

Ξύλινο ή συνθετικό κοντάκι...

Ηταν η πρώτη φορά που ένας μεγάλος κατασκευαστής κυνηγετικών όπλων αποφάσιζε από την αρχή -από το στάδιο της σχεδίασης- να επιλέξει το συνθετικό ως το πρώτο, ίσως το μοναδικό, υλικό κοντακιού. Αραγε η επιλογή αυτή της Benelli σηματοδοτεί μια γενικότερη στροφή προς το συνθετικό κοντάκι;

Η παραδοσιακή συνταγή του «καλού όπλου» χρησιμοποιεί δύο υλικά: το ατσάλι και το ξύλο καρυδιάς. Η επιλογή της καρυδιάς δεν είναι τυχαία, ούτε έχει σχέση με τα γνωστά «νερά» με τα οποία η φύση προικίζει μερικά κομμάτια ξύλου. Η καρυδιά τυχαίνει να συνδυάζει καλύτερα από άλλα ξύλα τη σκληρότητα, την ευκολία στο δούλεμα, το βάρος και την ελαστικότητα που απαιτείται για ένα κοντάκι όπλου...

Σίγουρα υπήρχαν -και υπάρχουν- άλλα δέντρα που δίνουν παρόμοια χαρακτηριστικά: η κερασιά, η αγριοτριανταφυλλιά, ο σφένδαμος και μερικά άλλα δέντρα, χρησιμοποιούνται ακόμη για κυνηγετικά και σκοπευτικά όπλα. Ομως, η καρυδιά παραμένει ο αδιαμφισβήτητος βασιλιάς στα κοντάκια!

Aξίες...
Εκτός από τη χρηστικότητα είναι βέβαια και τα «νερά»: τα σχήματα δηλαδή που δημιουργούνται στο ξύλο από τη χημική σύνθεση του εδάφους, την ταλαιπωρία του δέντρου και το κλίμα. Λέγεται ότι όσο πιο δύσκολα επιβιώνει ένα δέντρο, τόσο πιο εντυπωσιακά νερά βγάζει το ξύλο του. Και όπως κάθε άλλο σπάνιο πράγμα στη φύση, τα νερά αποκτούν φανατικούς θιασώτες, που τα πληρώνουν αδρά...

Ενα κομμάτι σκέτη καρυδιά, χωρίς νερά, πωλείται προς 50 ευρώ. Ενα κομμάτι ομοίων διαστάσεων με νερά που ονομάζονται εκθεσιακής ποιότητας πιάνει τα 3.000 ευρώ! Η ειρωνεία είναι ότι λειτουργικά (από την άποψη της αντοχής, της σταθερότητας, ακόμη και του αισθητού κλωτσήματος), το... σκέτο ξύλο είναι το καλύτερο. Ομως, για την ομορφιά πολλοί έχουν θυσιάσει μεγαλύτερα πράγματα από την άνεσή τους και την αντοχή του όπλου τους! Το πρόβλημα με το ξύλο επικεντρώνεται στο ότι είναι φυσικό υλικό...

Ενα φυσικό υλικό πρέπει να σταθεροποιηθεί για να δουλευτεί και να αποδώσει ένα σταθερό και αδιάσταλτο αντικείμενο. Μπορεί τα έπιπλα του σπιτιού μας να τρίζουν όταν αλλάζει ο καιρός και απορροφούν ή εκπνέουν υγρασία, το κοντάκι όμως δεν επιτρέπεται να έχει παρόμοιες ανοχές με τον μπουφέ!

Το κοντάκι πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο σταθερό στις διαστάσεις του για να ταιριάζει σωστά σε μεταλλικά μέρη του όπλου και για να διατηρεί τα μέτρα του κατόχου του. Για να σταθεροποιηθεί τέλεια η καρυδιά χρειάζεται χρόνια αποθήκευσης σε κατάλληλο χώρο. Μόνο όταν το ξύλο πάψει να αλλάζει βάρος για έξι μήνες, μπορεί να θεωρηθεί σταθεροποιημένο!

Είναι προφανές ότι η αποθήκευση ξύλων για δέκα και περισσότερα χρόνια είναι δαπανηρή και επικίνδυνη υπόθεση. Πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος πυρκαγιάς, ή ακόμη ο κίνδυνος του απρόβλεπτου σκασίματος, όταν το κοντάκι έχει δουλευτεί στα μισά. Η μαζική παραγωγή όπλων δεν έχει καιρό για τέτοια προβλήματα, γι’ αυτό έχει αναπτύξει την τεχνητή ξήρανση που είναι μεν γρήγορη και φθηνή, αλλά δεν αποδίδει τα καλύτερα αισθητικά αποτελέσματα.

Διαφορές...
Το συνθετικό υλικό δεν αντιμετωπίζει τα προβλήματα του ξύλου. Επίσης το συνθετικό κοντάκι δεν είναι από ένα υλικό. Τα κοντάκια κατασκευάζονται από θερμοπλαστικά, από εποξικά υλικά ενισχυμένα με ίνες γυαλιού (φάιμπεργκλας), ανθρακονήματα και άλλα υλικά που εξελίσσονται σε καθημερινή σχεδόν βάση. Το πιο συχνό υλικό είναι το θερμοπλαστικό που κατασκευάζεται με καλούπια. Τα τεχνικά και οικονομικά πλεονεκτήματα είναι πολλά.

Το πλαστικό δεν αλλάζει διαστάσεις και δεν επηρεάζεται από τον καιρό γενικότερα. Επίσης το πλαστικό, όταν φτιαχτεί για έναν τύπο όπλου, εφαρμόζει χωρίς καμία πρόσθετη διαδικασία και δεν θέλει επεξεργασία από τεχνίτες. Ετσι η παραγωγή απλουστεύεται και επιταχύνεται. Είναι απλή υπόθεση να πατηθούν μερικά κουμπιά και να αρχίσει η παραγωγή όσων κοντακιών χρειάζονται, χωρίς προβλήματα αποθήκευσης και κινδύνους απώλειας...

Το πρόβλημα του συνθετικού είναι ότι δεν αλλάζει διαστάσεις τόσο εύκολα όσο το ξύλο. Ξεχνάμε το στράβωμα με ζεστό λάδι, καθώς και το ξύσιμο για να φύγει λίγο υλικό και να έλθει το κοντάκι στα μέτρα μας. Αυτό το πρόβλημα μάλλον αποφεύγεται με τα σύγχρονα κολάρα ρύθμισης του κοντακιού που τώρα βρίσκονται σε όλες σχεδόν τις καραμπίνες, παραμένει όμως για τα δίκαννα.

Ενα άλλο πρόβλημα που αναφέρουν μερικοί χρήστες είναι η αίσθηση του κλωτσήματος. Μερικοί βρίσκουν ότι το πλαστικό είναι πιο «απότομο» από το ξύλο. Κατατάσσω και τον εαυτό μου σε αυτή την ομάδα «υπερευαίσθητων», που βρίσκουν το πλαστικό... κάπως «ξύλινο». Το διαπίστωσα όταν έριξα με μια σειρά όμοιων μοντέλων, τα μισά με πλαστικό και τα άλλα μισά με ξύλινο κοντάκι.

Το άλλο θέμα είναι τα νερά. Το πλαστικό δεν έχει νερά, ενώ όσες απόπειρες έγιναν στο παρελθόν (Savage 24, Winchester 1200) να το στολίσουν με τεχνητά νερά, απέτυχαν παταγωδώς! Η τρέχουσα τακτική τείνει προς το σκούρο ματ χρώμα ή στο καμουφλάζ.

Θα κερδίσει λοιπόν το πλαστικό τη μάχη με την καρυδιά;

Η εμπειρία μετά από ένα ιδιαίτερα λασπώδες κυνήγι, δείχνει τον δρόμο. Ο φίλος μου ο Γιάννης είχε μια Beretta 1200 με συνθετικό κοντάκι. Μετά το κυνήγι πήγαμε στο κοντινό σπίτι ενός γνωστού του και έπλυνε το κοντάκι με το λάστιχο του κήπου. Σε ένα λεπτό το κοντάκι ήταν καινούργιο. Το δικό μου Browning με την ελληνική καρυδιά και τα δέκα χέρια λινέλαιο, ήθελε... μια μέρα δουλειά για να «συνέλθει». Ομως, ούτε ο Γιάννης ούτε ο γράφων θα άλλαζαν κοντάκια (μυαλά;).

Τι θα γίνει λοιπόν στο μέλλον;

Στην Αμερική έχει αρχίσει να διαφαίνεται μια τάση. Αρκετοί κυνηγοί έχουν δύο κοντάκια για τα όπλα τους. Ενα πλαστικό για σκληρά κυνήγια, όπως τα παπιά και το ορεινό κυνήγι, και ένα ξύλινο για τα πιο ήπια και... για τη βιτρίνα. Η ευκολία αλλαγής των κοντακιών σε ένα σύγχρονο όπλο, καθιστά την επιλογή ρεαλιστική. Ισως τελικά η εξέλιξη να μην είναι προς το ένα ή το άλλο, αλλά και προς τα δύο μαζί!

ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ;
Εφόσον υπάρχουν ακόμη κυνηγοί που επιμένουν στο ξύλο, θα έχουμε ξύλο. Είναι ενδιαφέρον πως οι σκοπευτές -μια αγορά δηλαδή που αυξάνει και που δεν έχει τις αγκυλώσεις των συντηρητικών κυνηγών- επιμένουν στο ξύλο. Οι σκοπευτές, ειδικά οι επαγγελματίες, δεν χαρίζουν κάστανα. Αν κάτι βοηθά στην αύξηση της επίδοσης, έστω και κατά ένα πιάτο, θα το υιοθετήσουν. Ομως, στην πλειονότητά τους οι σκοπευτές χρησιμοποιούν ξύλινα κοντάκια, έστω και αν δεν δείχνουν κάποια ροπή προς τα εντυπωσιακά νερά.

Από το Νικήτα Κυπρίδημο

Πηγή www.ethnos.gr

Συνάντηση της ΚΟΜΑΘ με τον Φορέα Διαχείρισης Πίνδου...

Συνάντηση γνωριμίας, σε επίπεδο επιστημονικών συνεργατών και προσωπικού φύλαξης, πραγματοποιήθηκε στους Μαυραναίους Γρεβενών ανάμεσα στην Κυνηγετική Ομοσπονδία Μακεδονίας – Θράκης και τον Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Πάρκου Βιίκου-Αώου και Πίνδου.

Σκοπός της συνάντησης ήταν η διερεύνηση της συνεργασίας του νεοσύστατου κλιμακίου του Φορέα Διαχείρισης Πίνδου, που εδρεύει στους Μαυραναίους και της Ομοσπονδιακής Θηροφυλακής της ΣΤ’ ΚΟΜΑΘ.

Υπενθυμίζεται ότι η ΣΤ’ ΚΟΜΑΘ επιδιώκει τη συνεργασία με τους Φορείς Διαχείρισης Προστατευομένων Περιοχών, πάνω στο πνεύμα της αειφορικής διαχείρισης των περιοχών αυτών και με αρκετούς έχει ήδη αναπτύξει υγιές πλαίσιο συνεργασίας. Πάγια θέση της Ομοσπονδίας είναι ότι ως οργανισμός διαπεριφερειακής εμβέλειας, που εκπροσωπεί χρήστες των φυσικών πόρων, που δραστηριοποιούνται στις εκτάσεις που περιλαμβάνονται στα νεοσύστατα εθνικά πάρκα, θα έπρεπε να έχει ενεργό συμμετοχή στα Διοικητικά Συμβούλια και στις δράσεις των Φορέων Διαχείρισης.