Αγώνας πρακτικού κυνηγίου...

Στις 14 Μαρτίου ο Κυνοφιλικός όμιλος Μεσσηνίας διοργάνωσε αγώνα πρακτικού κυνηγίου με απονομή C.A.C με θήραμα το ορτύκι.



Οι σκύλοι που βραβεύτηκαν στο τερέν των Ηπειρωτικών είναι.

1ος Εξαίρετος ORLA ALLAIN GLAIF κούρτσχααρ ιδιοκτ. Σφικτός Παύλος

2ος Εξαίρετος ΑΡΗΣ Επ. Μπρετόν ιδιοκ. Ξυπόλητος Νίκος

3ος Εξαίρετος ΟPRA ALLAIN GLAIF κούρτσχααρ ιδιοκτ. Σφικτός Παύλος

4ος Εξαίρετος DALIA Επ. Μπρετόν ιδιοκτ. Σταθέας Δημήτριος

5ος Εξαίρετος STEEVE ALLAIN GLAIF κούρτσχααρ ιδιοκτ. Αρφάνης Μανώλης

6ος Πολύ Καλός SILA Επ. Μπρετόν ιδιοκτ. Ξυπόλητος Νίκος


Τα Αγγλικά διαγωνίστηκαν σε ζευγάρια κάτω από το σοβαρό και έμπειρο βλέμμα των κ. Γ. Κοτσερίδη , κ. Βλασόπουλο και Μαθιόπουλο.

ΤΕΡΕΝ 1

1οςΠολύ καλός Calderas Genesis King Setter ιδιοκτ. Καμπέρης

2ος ΠΚ Varen Setter ιδιοκτ. Ζάγκλας

3ος ΠΚ Zipse Setter ιδιοκτ. Zάγκλας

Καλός Γκρέκα Pointer ιδιοκτ Μπίζος Β.

Καλός Αρης Pointer ιδιοκτ Θεδοσόπουλος Κ

Καλός Αυρα Pointer ιδιοκτ. Σκοπέτος Κ.

Καλός Βιάνκα Pointer ιδιοκτ. Στυλιανοπουλος Γ.

ΤΕΡΕΝ 2

1oς Εξαίρετος Ralf setter ιδιοκτ. Θεοδοσίου Β.

2ος Πολύ καλός Rif s setter ιδιοκτ. Σταματόπουλος – Ζάγκλας

3ος ΠΚ FARAIS RAMON setter ιδιοκτ. Καλαμουδάνος Κ.

4ος ΠΚ Artemis pointer ιδιοκτ. Κοπανάς Σ

Καλός Akim de la andriousa pointer ιδιοκτ. Σταματόπουλος Τσιχλιάς

Καλός Τara pointer ιδιοκτ. Λαγωνικάκος Δ.

Καλός Ηρα pointer ιδιοκτ. Λαγωνικάκος Δ.

Αγώνας Πέρδικας Τσούκαρ στο Σχιστό...

Ο κυνηγετικός σύλλογος Πειραιά στις 27 και 28 Μαρτίου, ημέρα Σάββατο και Κυριακή διοργανώνει Αγώνα Κυνηγετικών Ικανοτήτων(Α.Κ.Ι.) σε θήραμα άγρια πέρδικα τσούκαρ για αγγλικές και ηπειρωτικές φυλές σκύλων φέρμας στο όρος Αιγάλεω(Σχιστό) υπό την αιγίδα των ΟΚΑΔΕ- ΚΟΕ και ομίλων φυλών.

Ώρες έναρξης αγώνων 6 π.μ. θέση Καλύβα.

Αιτήσεις συμμετοχής στον Σύλλογό μας έως 24/3/2010

Τηλ:210.4122653 FAX: 210.4226408

Κόστος συμμετοχής 30 ευρώ ανά σκύλο και για τις δύο ημέρες.

Ελεύθερο ή Πειρατικό κυνήγι ;

Κατα αρχάς να ξεκαθαρίζουμε όμως μεταξύ μας πρώτα τι θέλουμε να ενοούμε ή τι ενοούμε με τον όρο ελεύθερο η παραδοσιακό ή πατροπαράδοτο κυνήγι.
Το κυνήγι όπως γίνεται σήμερα στην χώρα μας έχει ξεπεράσει τα όρια του ελεύθερου και κινείται μεταξύ ασυδοσίας και πειρατείας.Γιατί το ότι πληρώνω 30.000 δραχμές περίπου ώστε να κυνηγώ ΟΛΑ τα θηράματα ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ,χωρίς ουσιαστικό έλεγχο απο κανένα,χωρίς κανόνες και ρυθμίσεις για την κυνηγετική πίεση και κάρπωση ΑΝΑ ΠΕΡΙΟΧΗ είναι μιά φαινομενικά ελεύθερη μεν αλλά αυτοκτονική πολιτική διαχείρισης του κυνηγιού. Το πατροπαράδοτο κυνήγι εξασκούνταν σε άλλες εποχές και απο άλλους ανθρώπους.Λιγότεροι κυνηγοί απο σήμερα,κυνηγούσαν ο καθένας στην γύρω απο τον τόπο κατοικίας τους περιοχή,εξειδικεύονταν κυρίως στα ενδημικά θηράματα,και παρόλο που υπήρχαν και τότε λαθροθήρες,παράνομοι,δεν τηρούνταν χρονικά και αριθμητικά όρια στα θηράματα κλπ ,υπήρχε αφθονία θηραμάτων εξαιτίας τους διαφορετικού (σαφώς πιό κατάλληλου) περιβάλλοντος διαβίωσης των θηραμάτων.(Μικρές και μη εντατικές γεωργικές καλιέργειες,απουσία γεωργικών ψεκασμών,έλειψη μηχανοκίνητων μέσων,μετακινούμενη κτηνοτροφία,απουσία δομημένου και οικιστικού περιβάλλοντος στα περίχωρα των πόλεων και χωριών και πολλά άλλα).
Μιά ματιά στην μνήμη των μεγαλύτερων και σε φωτογραφίες για τους νεότερους θα φανερώσει ξεκάθαρα ότι όλα όσα άλλαξαν (προς το δυσμενέστερο) ,για εξάσκηση του κυνηγιού στο φυσικό περιβάλλον των θηραμάτων ,δεν μπορούν να επανέλθουν εύκολα στην αρχική κατάσταση.Είναι μάλλον αδύνατον να δημιουργίσουμε το φυσικό περιβάλλον της δεκαετιας του 60 σήμερα.(Για να μην πάμε παλαιότερα). Οι κυνηγοί διαμοιρασμένοι στους τόπους κατοικίας τους και με σαφή διαχωρισμό ανα θήραμα ,εξασκούσαν ισοροπημένη πίεση στα θηράματα της ευρύτερης περιοχής και σπάνια εμφανίζονταν υπερβολική συγκέντρωση κυνηγών ανα περιοχή .Σήμερα με τον μισό πληθυσμο της Ελλάδας συγκεντρωμένο σε μια μικρή περιοχή (Αττική) πως θα μιλήσουμε για παραδοσιακό κυνήγι?.
Οταν ο κυνηγός της Αττικής πρέπει να μετακινηθεί 200 τουλάχιστον χιλιόμετρα ώστε να βρεθεί στον πλεισιέστρο κυνηγότοπο ή 500 χιλιόμετρα για να επισκεφθεί τα μέρη απο όπου κατάγεται ό ίδιος ή οι γονείς του ,πως ενοούμε το πατροπαράδοτο κυνήγι?
Δυστυχώς το πατροπαράδοτο,το παραδοσιακο,το ελεύθερο κυνήγι όπως τα θυμόμαστε ή όπως θα θέλαμε να είναι ΠΕΘΑΝΕ ΟΡΙΣΤΙΚΑ.

Του Θωμά Μπατσέλα

Για ολόκληρο το άρθρο πατήστε ΕΔΩ

Πηγή www.orion.net.gr

Το κοντάκι του όπλου, ο κυνηγός και η ευστοχία του...

Με ρωτούν συχνά κυνηγοί με ανησυχίες που ψάχνουν το θέμα πώς μπορούν να φτιάξουν ένα σωστό κοντάκι για τα μέτρα του σωματότυπου που διαθέτουν
Βλέπουμε συχνά κυνηγούς κυρίως σε καρτέρια (τσίχλες, παπιά, τρυγόνια, φάσσες κ.λπ.) να αναρωτιούνται πώς αυτός στην απέναντι πλαγιά έχει τόσο υψηλό ποσοστό ευστοχίας ενώ οι ίδιοι αδειάζουν τις ζώνες και τα γιλέκα με πενιχρά αποτελέσματα. Η πρώτη σκέψη που κάνουν είναι τι φυσίγγια χρησιμοποιεί αυτός, η δεύτερη τι τσοκάκια έχει βάλει, η τρίτη τι όπλο έχει και με τι μήκος κάννης κυνηγάει.

Κανείς από αυτούς δεν έχει φανταστεί ότι όλα αυτά είναι ήσσονος σημασίας μπροστά στο μείζον θέμα που είναι το σωστό κοντάκι του όπλου σε σχέση με τον σωματότυπο του κυνηγού. Σύμφωνα με στατιστικές που έχουν γίνει στην Αμερική μέσω των Σχολών Κυνηγετικής Σκοποβολής, ένας κυνηγός ύψους 1,70 μ., βάρους 75 κ. χρειάζεται ένα κοντάκι μήκους 35 εκ. Ένας κυνηγός μέσου ύψους 1,75 μ. και βάρους 80 κ. χρειάζεται 36 εκ. Ένας ακόμα πιο ψηλός με 1,85 μ. και βάρος 90 κ. χρειάζεται 37 εκ. Ένας εντυπωσιακά ψηλός με 1,90 μ. και βάρος 100 κ. θα χρειαστεί μήκος κοντακίου 38,5 εκ.
Αυτά όλα βέβαια με την προϋπόθεση ότι ο κυνηγός έχει μάθει να επωμίζει σωστά το όπλο του με τη βοήθεια ειδικού δασκάλου κυνηγετικής σκοποβολής και όχι από τον θείο του, τον πατέρα του ή τον εκπαιδευτή που είχε στο στρατό. Όταν θέλουμε να μάθουμε κάτι σωστά θα πρέπει να απευθυνθούμε στον κατάλληλο άνθρωπο. Στην Ελλάδα σε σχέση με τις άλλες προηγμένες κυνηγετικά χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής, κυριαρχεί η φαντασίωση της απόκτησης τεχνογνωσίας χωρίς πληρωμή για το σωστό χειρισμό του κυνηγετικού όπλου. Όποιος ακολουθεί αυτό το δρόμο θα έχει αμφίβολα αποτελέσματα, ανεξήγητες αστοχίες και θα χαλάσει περισσότερα επενδύοντας αλλού και όχι στον εαυτό του.

kontaki_2Τα μέτρα του κοντακίου σε σχέση με τον σωματότυπο του κυνηγού για κάποιον που ξέρει να επωμίζει σωστά το όπλο του είναι πολύ σημαντικά στην εξασφάλιση της ευστοχίας.
Αν τα μέτρα του κοντακίου του όπλου μας δεν μας ταιριάζουν, το ένα εκατοστό (1 εκ.) μετακίνησης του στομίου της κάννης στα 35 μ. αντιστοιχεί σε μετακίνηση 80 εκ. του κέντρου της ντουφεκιάς. Σκεφτείτε λοιπόν ότι η πλειονότητα των κυνηγών σήμερα κυνηγάει με όπλα που παρουσιάζουν απόκλιση διαστάσεων περισσότερο από ένα εκατοστό και δεν διαθέτει τις γνώσεις για να το διαπιστώσει.

Από τη στιγμή που στο λειόκαννο κυνηγετικό όπλο δεν γίνεται ευθυγράμμιση σκοπευτικά όπως στο ραβδωτό που βάλλει κατά σταθερού στόχου, τότε αν το κοντάκι μας ταιριάζει δεν θα χρειαστεί να κάνουμε καμιά προσπάθεια διόρθωσης όταν θα επωμίσουμε. Απλά θα εστιάσουμε τα μάτια μας στο στόχο, θα επωμίσουμε με τον σωστό τρόπο και η βολή μας θα πάει εκεί που βλέπουμε. Όταν λοιπόν κάθε φορά επωμίζουμε με τον ίδιο τρόπο, τότε τα σωστά μέτρα θα βοηθήσουν ώστε μόλις φέρουμε το όπλο στο ζυγωματικό του προσώπου μας και πατηθεί η σκανδάλη τότε το κέντρο της ντουφεκιάς θα πάει εκεί που βλέπουμε.
Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να κατανοήσουμε το γιατί αρκετές εταιρείες όπλων προσφέρουν σε κάποια μοντέλα τη δυνατότητα παραγγελίας του κοντακίου στις διαστάσεις που θα τους δώσει ο πελάτης. Έτσι λοιπόν, διαπιστώνεται ότι στα καλά όπλα ένα σημαντικό στοιχείο είναι ότι το κοντάκι τους φτιάχτηκε στα μέτρα του κυνηγού που το παρήγγειλε. Μπορεί η υψηλή τιμή να προέρχεται και από άλλες λεπτομέρειες όπως η αισθητική πλευρά του όπλου, τα σκαλίσματα και τα εντυπωσιακά νερά της καρυδιάς, όμως οι διαστάσεις που έχει κατασκευαστεί το κοντάκι είναι το ουσιώδες γιατί συμβάλλουν στην ευστοχία. Ποια είναι όμως αυτά τα μέτρα του κοντακίου που κρύβουν τα μυστικά της επιτυχίας στη βολή του λειόκαννου;

Του Μπάμπη Αιγινήτη

Για ολόκληρο το άρθρο πατήστε ΕΔΩ

Πηγή www.go-outdoor.gr

Η αξιολόγηση του περδικόσκυλου...

Στο κυνήγι πηγαίνουμε για να ευψυχήσουμε. Αυτό δεν επιτυγχάνεται μόνο από τη ζωή στη φύση, από τη σωματική και πνευματική άσκηση, από τις θαυμάσιες εικόνες, από την εναλλαγή έντονων συναισθημάτων και το αίσθημα ότι είμαστε και παραμένουμε αξιόμαχοι, αλλά και από το γεγονός ότι παρατηρούμε, έκθαμβα πολλές φορές, την κυνηγετική ικανότητα των τετράποδων συντρόφων μας.
Όσο μεγαλύτερη είναι η ικανότητα αυτή των σκύλων μας, τόσο μεγαλύτερη είναι και η δική μας απόλαυση.
Βρισκόμαστε στο 2003 και δυστυχώς ακόμα ο κυνηγετικός κόσμος δεν έχει μία διαδικασία και τους κατάλληλα εκπαιδευμένους ανθρώπους, οι οποίοι να μπορούν να αναδείξουν τους κυνηγετικούς σκύλους με την μεγαλύτερη κυνηγετική ικανότητα, η οποία ξεδιπλώνεται μέσα σε μια ολόκληρη κυνηγετική ημέρα.
Έτσι ο καθένας από μας, θα πρέπει ν’ αρκεστεί να διαλέξει τους κυνηγετικούς του σκύλους, βασιζόμενος στις προσωπικές του παρατηρήσεις.
Προσωπικά, δεν είμαι υπέρμαχος της ιδέας ότι υπάρχει άλλο σκυλί, το οποίο είναι κατάλληλο μόνο για πέρδικα, άλλο το οποίο να είναι μόνο για ορτύκι και άλλο το οποίο να είναι κατάλληλο μόνο για μπεκάτσα ή μπεκατσίνι.
Πιστεύω ότι ο μεγάλος κυνηγετικός σκύλος, με τα πολλά φυσικά προσόντα, μπορεί να μεταβάλλει τον τρόπο εργασίας του κάθε φορά, ανάλογα με το έδαφος και τις καιρικές συνθήκες και το θήραμα.
Αυτός ο σκύλος είναι εκείνος, τον οποίο αναζητάμε και για τον οποίο υποβαλλόμεθα σε πόσες θυσίες και ταλαιπωρίες.
Όταν εκπαιδεύω βγάζω τους σκύλους ανά πεντάδες στο βουνό. Μιλάω για σκύλους, οι οποίοι έχουν κάνει μεν τη βασική τους εκπαίδευση για να με γνωρίζουν και να μπορώ να τους φωνάζω, αλλά δεν έχουν ακινησία στο ξεπέταγμα και στον πυροβολισμό, ούτε διασταυρωμένη έρευνα, ούτε γνώση και εμπειρία του θηράματος.
Στην αρχή κυνηγιόνται μεταξύ τους, κυνηγάνε πουλάκια και πεταλούδες, ξεμακραίνουν και χάνουν τον προσανατολισμό τους, αλλά σιγά-σιγά αποκτούν ένα κέντρο έρευνας, εξοικειώνονται με το περιβάλλον και μετά από 2 περίπου εβδομάδες αρχίζουν οι πρώτες φέρμες.
Στην αρχή βέβαια, το ένα δεν σέβεται τη φέρμα του άλλου, τις περισσότερες φορές, αλλά και τα ίδια δεν μένουν σταθερά στη φέρμα τους, επιτίθενται και διώχνουν το θήραμα κυνηγώντας το, σε μεγάλες αποστάσεις.
Στη συνέχεια όμως η φέρμα αρχίζει και επιμηκύνεται και η συναίνεση γίνεται πλέον αυτόματα. Όσο διαρκεί αυτή η διαδικασία, βλέπουμε ότι κάποιο σκυλί από την πεντάδα έχει μεγαλύτερη ευχέρεια στο να εντοπίζει τον μεγαλύτερο αριθμό θηραμάτων σε σχέση με τα υπόλοιπα σκυλιά της πεντάδας.
Ταυτόχρονα, χωρίς να παρεμβαίνουμε καθόλου ση δουλειά των σκύλων και χωρίς να διορθώνουμε τα παρατηρούμε τον τρόπο, με τον οποίο καλπάζουν, την αντοχή τους στη ζέστη, στο κρύο, στη βροχή, στο χιόνι, στον πάγο.

Toυ Θωμά Πετρόχειλου

Για ολόκληρο το άρθρο πατήστε ΕΔΩ

Πηγή www.gpeppas.gr

ΚΑΘΕ ΤΕΤΑΡΤΗ "ΕΘΝΟΣ-ΚΥΝΗΓΙ"...

ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ ΕΙΝΑΙ:

ΑΠ’ ΤΑ ΑΛΩΝΙΑ ΣΤΑ ΣΑΛΟΝΙΑ: Οι εκθέσεις μορφολογίας και οι παρουσιάσεις των φυλών στην DIANA.

ΤΑ TIPS ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ: Μερικά απ’ όσα πρέπει να προσέξετε στους διαδρόμους της DIANA.

ΟΙ «ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ» ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΜΟΝΤΕΛΩΝ: Τα νέα κυνηγετικά όπλα που θα εκτεθούν από σήμερα στους οπλοβαστούς της έκθεσης.

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ: Μια αναδίφηση στην κατασκευή των κυνηγετικών εργαλείων, από τη χαραυγή του κόσμου.

ΛΙΓΗ ΒΟΗΘΕΙΑ... ΓΙΑ ΤΗ ΦΕΡΜΑ: Τεχνικές σταθεροποίησης της φέρμας στα πρώτα «εκπαιδευτικά».

ΜΕΘΟΡΙΑΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΠΕΚΑΤΣΑ: Οι αυξομειώσεις και η κλιμάκωση της χρονιάς στον νομό Εβρου.

ΟΠΛΑ ΣΕ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΗ: Η «αναμόρφωση» των παλιών ή των κακοσυντηρημένων όπλων.

ΑΓΡΙΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ: Η σχέση μεταξύ της κουκουβάγιας και της καμπίσιας πέρδικας.

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΛΙΠΑΝΣΗΣ: Οι «δόσεις» περιποίησης για δίκαννα και καραμπίνες.

ΚΑΘΕ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ: Η γέννηση και οι διαδρομές των κυνηγετικών συλλόγων στη χώρα μας.

Σε κάθε τεύχος και ένα μοναδικό DVD-VIDEO.