Δευτέρα 28 Ιουνίου 2010

Πενήντα τέσσερις και σήμερα....

Σήμερα υφίσταται ένα κλίμα έντονης & πρωτόγνωρης αβεβαιότητας για το μέλλον του κυνηγιού στον ελλαδικό χώρο.

Το θέμα είναι πως οδηγηθήκαμε έως εδώ και κάτω από ποιες συνθήκες.

Όπως πάντα φταίνε οι άλλοι, οικολόγοι, γραφειοκράτες κλπ.

Προσωπικά έχω διαφορετική άποψη

Την αποκλειστική ευθύνη για το μέλλον του κυνηγιού την έχει αποκλειστικά η κυνηγετική ηγεσία, το σωματείο της ΚΣΕ και των Ομοσπονδιών για τους κάτωθι λόγους:

1.Τις τελευταίες δεκαετίες γίνεται εναλλαγή προσώπων στην ηγεσία, είναι οι ίδιοι άνθρωποι οι οποίοι διαχειρίστηκαν τα κυνηγετικά δρώμενα. συνεχώς και ανελλιπώς.

2.Λειτουργησαν πυροσβεστικά με νοοτροπία «τσοπάνη προς αμνούς» υπενθυμίζοντας μας πάντα τον ρόλο τους στην έκδοση υπουργικής ρυθμιστικής απόφασης.

3.Ουσιαστικά και πραγματικά δεν βοηθήσαν το κυνήγι διότι ουδέποτε ενδιαφέρθηκαν να του δώσουν νομοθετική διάσταση (εάν κάνω λάθος ας μας ενημερώσουν τι έχουν κάνει προς αυτή την κατεύθυνση), ίσως φοβούμενοι ότι θα έχαναν το παραδοσιακό τους ρόλο στην έκδοση ρυθμιστικής απόφασης. Κατάντησαν έρμαιο το κυνήγι προσωπικών απόψεων και συμφερόντων, κινδυνολογώντας πάντα με πρόσχημα τους οικολόγους. Και απ΄ ότι φαίνεται δεν έκαναν ποτέ καλά της δουλειά τους, απλά ο τροχός βρισκόταν στο πάνω μέρος.

4.Σημερα όμως που τα πράγματα έχουν αλλάξει, διότι ο τροχός έχει γυρίσει, τρέχουν να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Όταν τα υπουργικά γραφεία ήταν πάντα ανοιχτά με φιλοκυνηγετικές ηγεσίες «κοιμόντουσαν τον ύπνο του δικαίου» μη διασφαλίζοντας ουσιαστικά και αποτελεσματικά το κυνήγι.

Για οποιαδήποτε συρρίκνωση και περιορισμό του κυνηγιού ευθύνονται αποκλειστικά και προσωπικά. Όταν ένας υπουργός δεν δέχεται ούτε καν να συνομιλήσει με την κυνηγετική ηγεσία, τότε έστω για λόγους ευθιξίας αυτοί παραιτούνται .

Κύριοι κυνηγοπατέρες είναι καιρός να μας πείτε ποια η ουσιαστική σας συμβολή σας στο κυνήγι και το μερίδιο της ευθύνης σας. Η αυτοκριτική ποτέ δεν βλάπτει.

ΟΙ ΔΙΑΚΟΣΙΕΣ ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΥΝΗΓΟΙ που πάντα επικαλείστε ως επιχείρημα δεν ευθύνονται για τις δικές σας πράξεις και παραλείψεις.

Είναι καιρός να πάτε σπίτια σας.

Του Σκιαθίτη Γιάννη

Πηγή www.kinigotopos.gr

Κυριακή 27 Ιουνίου 2010

Ένας φίλος φεύγει...

Μας χαρίζουν αγάπη, αφοσίωση και στιγμές χαράς, αλλά "φεύγουν" νωρίτερα από εμάς τους ανθρώπους. Οι τετράποδοι φίλοι μας αξίζουν και αυτοί, ίσως με το παραπάνω, τη θλίψη και τον πόνο που μας προκαλεί η απώλειά τους. Αποτελούν ένα από τα πιο γλυκά κομμάτια της ζωής μας και η θέση τους, ακόμα και μετά το θάνατό τους, είναι μέσα στην καρδιά μας.


Για κάποιο λόγο, σύμφωνα με τα ρωσικά έντυπα που αναφέρονται στους σκύλους, σχεδόν κανείς δεν γράφει τίποτα σχετικά με το θάνατο του αγαπημένου τετράποδου φίλου του. Ίσως αυτό είναι σωστό, γιατί δεν υπάρχει λόγος να ξύνει την πληγή στην καρδιά του, εφόσον αυτό είναι ένα αναπότρεπτο γεγονός. Καλύτερα να μην το σκέφτεσαι και να ζεις ήρεμα το παρόν. Όμως, έμεινα έκπληκτη όταν, διαβάζοντας τα αγγλικά περιοδικά κυνολογίας, είδα ότι η αναφορά σε αυτό το θέμα είναι συνήθης, σχεδόν εθιμική. Σε κάθε έκδοση των τελευταίων ετών έβλεπα μία στήλη «Νεκρολογία» με τη φωτογραφία ενός σκύλου που είχε πεθάνει και τα αποχαιρετιστήρια λόγια που ήθελαν να πουν οι ιδιοκτήτες του.

Πολύ συχνά έβλεπα τον τίτλο «Χάνοντας ένα φίλο» σε μία ενότητα όπου διάφοροι άνθρωποι (κτηνίατροι,
ψυχοθεραπευτές, κ.λπ.) έγραφαν και μοιράζονταν τις εμπειρίες τους και έδιναν συμβουλές στους ιδιοκτήτες (π.χ. τι να κάνουν αν ο νεκρός σκύλος λείπει πολύ στο φίλο του ή στο ταίρι του). Και μου φαινόταν ότι σ' αυτές τις περιπτώσεις ίσως υπάρχει κάποιος καλύτερος τρόπος αντί της σιωπής και ότι οι ιδιοκτήτες χρειάζονται ψυχολογική υποστήριξη και κατανόηση όταν πεθαίνουν οι σκύλοι τους.


Θλίψη και τύψεις

Οι Άγγλοι ειδικοί σε θέματα κυνολογίας γράφουν χαρακτηριστικά: «Η πικρία κι ο πόνος ακολουθούν κάθε θάνατο. Όλοι οι πραγματικοί λάτρεις των σκύλων νιώθουν ένα βαθύ κενό στην καρδιά τους για μεγάλο διάστημα αφού πεθάνει ο σκύλος τους. Αισθάνονται θλίψη και μετανιώνουν για κάτι που δεν έκαναν ή που δεν πρόσφεραν ακόμα περισσότερη αγάπη και προσοχή. Έρχεται στο μυαλό σου εκείνη η φορά που την τιμώρησες, κλείνοντάς την στο κουτί της, όταν σου πήρε τη μπάλα για να παίξετε, ή εκείνο το σαββατοκύριακο που δεν πήγατε εκείνη τη βόλτα, που περίμενε με τόση χαρά, επειδή εσύ έπρεπε να φύγεις ξαφνικά για δουλειά. Και τώρα θυμάσαι με τύψεις πώς σε κοίταξε τότε. Ένας καταρράκτης σκέψεων πλημμυρίζει το μυαλό σου: «Τι θα γινόταν αν... », «Θα μπορούσα να έχω κάνει περισσότερα... ». Όλα αυτά αποτελούν ένα μέρος της θλίψης μας που μόνο ο χρόνος μπορεί να θεραπεύσει. Κάθε ιδιοκτήτης το ξέρει αυτό.


Μια νέα "μαλλιαρή" παρηγοριά

Μερικές φορές, όταν χάσουν το λατρευτό τους σκύλο οι άνθρωποι μένουν κολλημένοι στη μνήμη του και αποφασίζουν να μην επιτρέψουν σε κανένα αδέξιο και ζωηρό κουτάβι να μπει στο σπίτι τους. Είναι δύσκολο να επιλέξεις μεταξύ της αγάπης για ένα αστείο κουτάβι, με μικρή ουρίτσα και μουσούδα και τέσσερα μικρά ποδαράκια, και της αφοσίωσης και πίστης του χαμένου φίλου σου. Θα ξαναϋπάρξει νέος χωρισμός και νέος πόνος - οι άνθρωποι ζούνε περισσότερο από τους σκύλους. Όμως, φαντάσου τη χαρά που σε περιμένει αν δώσεις ξανά την καρδιά σου σε ένα αδέξιο, παιχνιδιάρικο κουτάβι με μεγάλες πατούσες...

Ο Κόνραντ Λόρενζ (Konrad Lorenz), ειδικός σε θέματα συμπεριφοράς σκύλων, στο βιβλίο του "Man Meets Dog" δίνει την εξής περιγραφή γι' αυτό το συναίσθημα: «Στην ανθρώπινη ζωή όλες οι χαρές πληρώνονται με λύπη και θεωρώ ότι κάποιος ο οποίος αρνείται στον εαυτό του τις απλές χαρές, που δεν βλάπτουν από ηθικής πλευράς, μόνο εξαιτίας του φόβου, αργά ή γρήγορα η ζωή θα τον τιμωρήσει, κάνοντάς τον έναν συναισθηματικά νεκρό άνθρωπο».
Αν χάσεις κάποιο σκύλο κι αμέσως μετά πάρεις ένα κουτάβι της ίδιας ράτσας, τότε, αν όλα ακολουθήσουν τη φυσιολογική πορεία τους, σύντομα θα δεις ότι θα γεμίσει το κενό στην καρδιά σου και στη θλιμμένη ζωή που έζησες μετά τον αποχωρισμό σου από τον τετράποδο φίλο σου.


Εκδηλώστε τα συναισθήματά σας

Όταν χάνουμε ένα σκύλο, χάνουμε τη μελλοντική μας κοινή ζωή. Ποτέ ξανά δεν θα έρθει στο κρεβάτι σου για να σε ξυπνήσει, σπρώχνοντάς σε ανυπόμονα με την υγρή μύτη του ή γλείφοντας απαλά το πρόσωπό σου. Δεν θα ξανακάνετε ήρεμες βόλτες μαζί. Μετά το θάνατο του φίλου του, ο άνθρωπος ζει σαν μέσα σε... ομίχλη. Για να βγει απ' αυτή, οι Άγγλοι ψυχολόγοι προτείνουν τα εξής:

- «Μην καταπιέζετε τα συναισθήματά σας όταν βρίσκεστε σε φιλικό περιβάλλον. Εκφράστε τα μεγαλόφωνα».
- «Κάθε άνθρωπος αντιμετωπίζει διαφορετικά την απώλεια. Ο γιος σου μπορεί να παίζει με τους φίλους του, ενώ εσύ δεν μπορείς να βρεις τίποτε να σε παρηγορήσει. Αυτό οφείλεται, απλά, στο ότι εσύ νιώθεις διαφορετικά».
- «Κάποιοι άνθρωποι μπορεί να σε πληγώσουν, ακόμα και εσκεμμένα, όταν προσπαθήσουν να σε ηρεμήσουν, λέγοντάς σου: «Μα είναι μόνο ένας σκύλος».
- «Συχνά, ο άνθρωπος ξεφεύγει με τη δουλειά του. Ίσως αυτό να βοηθάει πολύ. Όμως, μη ξεχνάτε την οικογένειά σας. Αισθάνονται τον ίδιο πόνο με σας. Μην κρύβεστε από αυτούς μέσα στη μοναξιά σας».


Πενθεί και ο τετράποδος "σύντροφός" του...

Όταν υπάρχουν περισσότεροι σκύλοι στο σπίτι, ειδικά αν είναι φίλοι μεταξύ τους, προκύπτει κι άλλο ένα θέμα: ένα ζώο μπορεί να υποφέρει πολύ αν εξαφανιστεί ξαφνικά ο φίλος του. Στη βόλτα, ο σκύλος μπορεί να σας τραβήξει έντονα προς τη μεριά ενός ζώου που μοιάζει με το χαμένο του φίλο. Φυσικά, δεν μπορείτε να του εξηγήσετε ότι αυτός δεν είναι ο πιστός σας... Τζόκερ. Σε αυτή την περίπτωση η εξής μέθοδος έχει αποδειχτεί ότι μπορεί να βοηθήσει: πάρτε ένα κουτάβι της ίδιας ράτσας. Αν ο σκύλος σας έχει συνηθίσει να ζει παρέα με έναν άλλο σκύλο και να κάνουν έτσι μια μικρή αγέλη, θα υποφέρει πολύ όταν μείνει μόνος. Το σύνηθες είναι ότι θα αναλάβει να μεγαλώσει ένα νεοφερμένο μωρό, σύμφωνα με τους δικούς του κανόνες.
Να είστε σίγουροι ότι θα χαρείτε ξανά, όταν η μαλλιαρή τύχη σάς συναντήσει στην πόρτα σας, κουνώντας την ουρά της πέρα-δώθε και κλαψουρίζοντας χαρούμενα.

Της Κατερίνας Χατζηγιάννη

Πηγή www.go-outdoor.gr

Ελεύθερη η εγκατάσταση Αιολικών Πάρκων...






















Τα σημεία αιχμής του νέου νόμου

Τα βασικά του σημεία το ν. 3851/2010 για την Επιτάχυνση των ΑΠΕ δεν τροποποιήθηκαν κατά τη συζήτηση στη Βουλή παρά τις ενστάσεις των περιβαλλοντικών οργανώσεων κατά τη διαβούλευση. Οι συντάκτες του νέου νόμου βιάζονται να ανοίξουν πλήρως το δρόμο για τη μαζική εξάπλωση των ΑΠΕ μεγάλης κλίμακας και κυρίως των αιολικών σταθμών.

Προκειμένου να πετύχουν το σκοπό τους, καταρρίπτουν προηγούμενες διατάξεις νόμων – γραφειοκρατικά εμπόδια κατ’ αυτούς – που προστάτευαν το περιβάλλον. Μερικές από τις νέες ρυθμίσεις:

Καταργούν την Προκαταρκτική Μελέτη (ΠΠΕΑ) και απαιτούν μόνο Μελέτη Επιπτώσεων (ΜΠΕ) που ετοιμάζεται αφού έχει δοθεί η άδεια παραγωγής. Δηλαδή αφού ένας επενδυτής έχει επιλέξει τον τόπο εγκατάστασης που τον βολεύει και αφού έχει πάρει την έγκριση της ΡΑΕ, φτιάχνει μια ΜΠΕ για να αποδείξει ότι το περιβάλλον δεν βλάπτεται σε σημαντικό βαθμό.

Εάν μια υπηρεσία καθυστερήσει να γνωμοδοτήσει – που είναι πιθανό λόγω έλλειψης στοιχείων ή αδυναμίας έρευνας στο πεδίο – παρακάμπτεται και η αδειοδότηση προχωράει κανονικά.

Ο νέος νόμος προσπερνάει επιπόλαια τις επιπτώσεις των έργων υποδομής και εγκατάστασης των α/γ. Πώς δικαιολογείται να κοπούν δέντρα, να ανοίξουν δρόμοι σε παρθένες ορεινές και νησιωτικές τοποθεσίες; Τι θα συμβεί με την απορροή των υδάτων και τις πυργκαγιές που ξεσπούν από τις γραμμές μεταφοράς ενέργειας; Για όλα αυτά ο νέος νόμος δεν λέει κουβέντα.

Η δασική γη, είτε δημόσια είτε ιδιωτική, εφόσον δεν έχει επικαιροποιημένους τίτλους, παραχωρείται στους επενδυτές δωρεάν με μια πράξη επέμβασης του δασάρχη. Η πράξη επέμβασης εκδίδεται ξεχωριστά από την ΜΠΕ ως εάν επρόκειτο για πράγματα που δεν αφορά το ένα το άλλο. Το ίδιο και ο αιγιαλός παραχωρείται με περισσή ευκολία στους επενδυτές με μια απόφαση του Υπουργού Οικονομικών. Το ΥΠΕΚΑ δεν λογάριασε τους ιδιοκτήτες δασικής γης στην Κρήτη και την Εύβοια που διαμαρτύρονται την πρωτοφανή παράδοση της γης τους σε ιδιωτικές εταιρίες και την κατάργηση της εξέτασης ενστάσεων. Η καταπάτηση ιδιωτικών περιουσιών αφορά επίσης τις γραμμές μεταφοράς που θα γίνονται από τις ιδιωτικές εταιρείες και θα έχουν δικαίωμα απαλλοτριώσεων.

Οι εξαιρούμενες περιοχές για εγκατάσταση α/γ είναι μηδαμινές εφόσον οι προστατευόμενες περιοχές ακόμη και οι Εθνικοί Δρυμοί ανοίγονται ανενδοίαστα στην κατασκευή ΑΣ. Πού είναι η περίφημη προστασία της βιοπικιλότητας; Είναι δυνατόν να κατασκευαστούν χιλιόμετρα νέων δρόμων και να εγκατασταθούν εκατοντάδες α/γ (όπως στα ΝΑΤURA της Οχης, του Κόχυλα κ.α) χωρίς να επηρεαστεί η ακεραιότητα των προστατευόμενων περιοχών; Αυτά είναι μόνο μερικά από τα ερωτήματα που εγείρει ο νέος νόμος για τα οποία θα κληθούν σύντομα τα δικαστήρια να απαντήσουν.

Καθώς ο πλανήτης μας είναι γεμάτος περιβαλλοντικά προβλήματα, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας προωθούνται σαν η μαγική λύση που θα τα διορθώσει όλα.
Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Αν θέλουμε να διατηρήσουμε την ομορφιά των τοπίων μας, πρέπει να κατασκευάσουμε αιολικά πάρκα με πολλή προσοχή, και καλό και συνολικό σχεδιασμό.
Επίσης, οι ανεμογεννήτριες παράγουν ενέργεια όχι κατ' ανάγκη όταν τη χρειαζόμαστε, αλλά όταν φυσάει, και επειδή δεν μπορούμε να βασιστούμε σ' αυτές, αναγκαζόμαστε ούτως ή άλλως να έχουμε τα θερμοηλεκτρικά αναμμένα.
Παρόλα αυτά τα γνωστά προβλήματα, υπάρχει μια τεράστια κίνηση αλόγιστης εγκατάστασης όσο γίνεται περισσότερων ανεμογεννητριών, βιαστικά, σε όσο το δυνατόν περισσότερες περιοχές της χώρας.
Το κόστος αυτής της υποτίθεται «καθαρής» ενέργειας είναι τεράστιο και πληρώνεται από τους πολίτες με τη μορφή επιδοτήσεων, που τελικά αποτελούν τεράστια κέρδη για λίγες εταιρείες.

Το Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου

Πηγή www.gpeppas.gr

ΚΑΘΕ ΤΕΤΑΡΤΗ "ΕΘΝΟΣ-ΚΥΝΗΓΙ"...

ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ ΕΙΝΑΙ:

«ΜΠΑΡΑΖ» ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ Οι πρώτες υπογραφές βουλευτών, νομαρχών και δημάρχων για την υποστήριξη του κυνηγιού...

ΚΥΝΗΓΙ... ΤΕΧΝΑΣ ΚΑΤΕΡΓΑΖΕΤΑΙ Ενας σπάνιος κυνηγετικός πίνακας του κορυφαίου ζωγράφου Δ. Γαλάνη, που κανείς δεν γνώριζε.

ΤΑ ΑΛΩΝΙΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ Οι πέρδικες και ο παράλληλος βίος τους με τους ανθρώπους, σε ένα μοναδικό βουνό της αρκαδικής γης.

«ΕΠΕΜΒΑΣΗ» ΣΕ ΑΓΓΛΙΚΟ 36ΑΡΙ Η ανακαίνιση ενός μοναδικού όπλου στα χέρια του Ν. Κυπρίδημου.

ΟΙ «ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ» ΤΟΥ ΑΡΤΕΜΙΣ Στοιχεία - ντοκουμέντα για την πορεία των θηραματικών πληθυσμών στη χώρα μας την τελευταία 15ετία.

ΤΟ «ΣΠΡΙΝΤ» ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΟΠΛΩΝ Αποστολή του «Εθνος - Κυνήγι» στην κορυφαία οπλοβιομηχανία της Τουρκίας.

ΤΑ «ΣΙΝΙΑΛΑ» ΤΗΣ ΣΤΑΜΠΑΣ Η συμπεριφορά των σκύλων και του αγριόχοιρου την κρίσιμη στιγμή της «στάμπας».

ΓΥΑΛΙΑ-ΚΑΡΦΙΑ ΣΤΑ ΑΡΒΥΛΑ Τα νέα υλικά για πλήρως... αντιολισθητικά άρβυλα.

ΤΟ ΚΑΘΑΡΟΑΙΜΟ ΣΚΟΠΕΥΤΙΚΟ ΤΗΣ BERETTA Εκλεκτές εκδόσεις για κατάρριψη των ρεκόρ!

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΩΝ ΚΥΚΝΩΝ Αγνωστες πτυχές με τη βοήθεια της... διαστημικής τεχνολογίας.

ΟΙ ΕΞΥΠΝΕΣ... ΜΥΤΕΣ Η ανάλυση της οσμής και της απόστασης από τους σκύλους φέρμας.


Σε κάθε τεύχος και ένα μοναδικό DVD-VIDEO.

Τετάρτη 23 Ιουνίου 2010

Την πέρδικα μην τη φοβάσαι...

Θεωρώντας ότι το θέμα της επικείμενης απαγόρευσης του κυνηγιού στη Βόρεια Χίο, λόγω NATURA κ.λπ., απασχολεί πολλούς συμπολίτες μας, δημοσιοποιούμε την πολύ ενδιαφέρουσα αυτή άποψη του Δημοτικού Συμβούλου του δήμου Αμανής, Νίκου Μίμαρου.

«Κύριοι
Διαβάζοντας στο χιακό Τύπο την επιστολή του Κυνηγετικού Συλλόγου Χίου προς την κ. Υπουργό, με έκπληξη παρατήρησα ότι ζητούν τη γενική απαγόρευση του κυνηγιού στη βόρεια Χίο επικαλούμενοι το Πρόγραμμα NATURA 2000 της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εταιρείες ορνιθολογικές να καταθέτουν μελέτες για την περιοχή μας «για μας, χωρίς εμάς».

Από την αρχή που έγινε η μελέτη του NATURA 2000 δεν είχαμε ενημερωθεί σαν τοπικοί φορείς ποτέ. Διαβάσαμε ότι απαγορεύεται το κυνήγι, η γεωργία, η αλιεία, η συλλογή χόρτων, η συλλογή μανιταριών, και γενικά κάθε ενασχόληση των κατοίκων. Παράλληλα αναφέρεται για αποζημιώσεις για τις καλλιέργειες και τη ζημιά που θα υποστούν οι κάτοικοι. Μην ξεχνάτε ότι είμαστε σε παραμεθόριο περιοχή, ευαίσθητη, που δε θέλει πολύ να επέλθει η ερημοποίηση.

Στην περιοχή της Πυραμάς συγκεκριμένα υπάρχουν δύο απαγορευμένες περιοχές. Το καταφύγιο άγριας ζωής των κορακιών - Λιτάρι, ένα τεράστιο καταφύγιο το οποίο και επεκτάθηκε από το Δασαρχείο τα τελευταία χρόνια με νέες περιοχές, για καλύτερη προστασία των πουλιών και των ζώων και για τα σπάνια είδη αετών.

Επίσης ένα καταφύγιο ακόμα το ψαλίδι - Άγιος Γιάννης για τρία χρόνια αυτό είναι στο κάτω μέρος του δρόμου που συνδέει τα χωριά μας. Η περιοχή είναι γεμάτη πουλιά και ζώα λόγω της καλλιέργειας ελιάς, κλημάτων, συκιών κ.λπ. Οι κάτοικοι αντιμετωπίζουν θετικά και με χαρά τη δημιουργία των δύο καταφυγίων γιατί, όπως λέν, ακούν πέρδικες και πουλιά να κελαηδούν όπως παλαιά. Εμείς ζητήσαμε από τον Κυνηγετικό Σύλλογο να μας δίνει τροφές να ρίχνομε στα πουλιά. Το πείραμα πέτυχε. Όπου ρίχναμε τροφές οι πληθυσμοί αυξήθηκαν περισσότερο. Τα αποτελέσματα σημαντικά. Δε λέμε ότι δεν έχομε ζημιές στις καλλιέργειές μας, αλλά στην περίοδο του κυνηγιού, στις περιοχές που επιτρέπονται, ο αριθμός μειώνεται και υπάρχει ισορροπία.

Ο παππούς μου έλεγε: «Την πέρδικα μην τη φοβάσαι. Όσο την κυνηγάμε, σκοτώνουμε τα αδύναμα πουλιά και μένουν τα πολύ δυνατά, έτσι κάθε χρόνο που περνά, οι απόγονοί τους είναι πιο άγριοι και πιο δυνατοί να επιβιώσουν».
Εμείς πετύχαμε την ισορροπία στην περιοχή, με την αγάπη που δείξαμε στα πουλιά. Στην περιοχή υπάρχουν πέρδικες, λαγοί, κίσσες, τρυγόνια, αϊτομάχοι, αγριοπερίστερα μεγάλα κοπάδια, αετοί, γεράκια.
Φτιάξαμε και μια κλούβα (βλέπε φωτό) και φιλοξενούσαμε πέρδικες για προσαρμογή (γράφω για περιοχές της Πυραμάς) στο περιβάλλον και μερικές χρονιές τους περάσαμε και δακτυλίδια, για να δούμε αν ζούνε και γεννάνε. Μας τις έδινε ο Κυνηγετικός Σύλλογος... Είδαμε πέρδικα με δακτυλίδι και 15 πουλάκια. Επίσης ρίχνομε και τροφές κοντά στις καλλιέργειες των αμπελώνων για να μη μας κάνουν ζημιές. Σε χρονιές που οι φωτιές κατέστρεψαν τις τροφές, ρίχναμε όλο το καλοκαίρι σιτάρι για να μην πεθάνουν από την πείνα οι πέρδικες και οι λαγοί που γλύτωσαν από τη φωτιά.

Θεωρώ λοιπόν ότι έχομε οικολογική ισορροπία στην περιοχή, όμως σε μια ολική απαγόρευση τι θα γινόταν;

Μεγάλοι αριθμοί πουλιών μέσα στους αμπελώνες της περιοχής που τώρα έχει αρχίσει η ανασύσταση, αρκετοί κάτοικοι ασχολούνται με την καλλιέργεια του ξακουστού «Αριούσιου Οίνου».
Βρισκόμαστε σε εποχή κρίσης και αρκετοί κάτοικοι γυρίζουν στα χωριά τους για να μπορέσουν να ζήσουν. Αν εφαρμοστεί το Πρόγραμμα NATURA 2000, η περιοχή θα καταστραφεί και εμείς ζητάμε να πληρώσει το κράτος τη ζημιά που θα υποστούμε, σε διαφορετική περίπτωση θα καταφύγουμε στα δικαστήρια.

Στη νότια Χίο μπορούν να κυνηγούν οι 3.000 έως 4.000 με τους επισκέπτες κυνηγοί; Λέω ΟΧΙ. Υπάρχει η καλλιέργεια της μαστίχας. Δεν μπορούμε να κυνηγάμε μέσα στα μαστιχόδενδρα, καταστρέφομε την παραγωγή τους.
Όμως, εγώ σας λέω μόνο για τα πουλιά μιλάτε. Για το φυτικό περιβάλλον δε μιλάει κανείς; Κάθε δέκα χρόνια η περιοχή καίγεται δυο φορές. Δε σας απασχολεί αυτό; Ένα πυροσβεστικό κλιμάκιο ζητήσαμε στη Βολισσό και δεν έγινε. Η φύλαξη γίνεται από το Δήμο Αμανής με πυροσβεστικό, από συλλόγους χωριών και από ιδιωτική πρωτοβουλία. Μια απάντηση, τι θα φυλάξετε;

Μήπως εμείς πάλι θα την φυλάξουμε, που στηρίζουμε την περιοχή και όλο το οικοσύστημα;

Επειδή λοιπόν βλέπουμε αδιαφορία για την περιοχή μας λέμε «ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ».
Την περιοχή εμείς την αγαπάμε και εμείς πάλι θα φροντίσουμε και τις πέρδικες και τους αετούς. Είμαστε δεμένοι με τη φύση, τα πουλιά και τα ζώα και δε θα τα αφήσουμε να χαθούν. Μια μελέτη για να πετύχει γίνεται σε συνεργασία κατοικούντων και μελετητών. Από τα γραφεία και τα σαλόνια δε γίνεται να ξέρεις τι υπάρχει στην περιοχή. Δεν είναι τυχαίο ότι η περιοχή κυνηγιέται από 3.000 κυνηγούς και πάλι επιβιώνουν τα πουλιά.
Τέλος, μη δώσετε τη χαριστική βολή στους επαγγελματίες που εμπλέκονται με το κυνήγι και σ' αυτούς που επενδύουν στην περιοχή μας.»

Eφημερίδα Η Αλήθεια on line.

Πηγή www.gpeppas.gr

Σάββατο 19 Ιουνίου 2010

Συνέντευξη με ένα λαθροθήρα...

Μιλάμε γι' αυτόν συνέχεια, κυνηγετικοί σύλλογοι, ομοσπονδίες, εμείς οι κυνηγοί, τα ΜΜΕ, οι οικολόγοι. Για τον λαθροθήρα. Πως γίνεται άραγε κάποιος λαθροθήρας; Και γιατί; Και ποιος μπορεί να είναι αυτός; Το θέμα αυτό, από τα σοβαρότερα θα 'λεγα, μας αφορά όλους. Και θα μας απασχολεί ως τη στιγμή που το πρόβλημα θα λυθεί οριστικά – αν λυθεί ποτέ….

Ο συγκεκριμένος παλιός λαθροθήρας που είναι σήμερα απέναντί μου, είχε κατηγορηθεί στο παρελθόν διότι κυνηγούσε κάπου στη βόρειο Ελλάδα παράνομα και κατ' επανάληψη, ζαρκάδια, αγριόχοιρους και γενικότερα ότι κυνηγιέται στα ελληνικά βουνά. Κυνηγούσε και νύκτα, και σε περιοχές απαγορευμένες, και εκτός κυνηγετικής περιόδου. Στη δίκη του, που έγινε πριν από τρείς δεκαετίες περίπου, παραβρέθηκε σύσσωμο το Δασαρχείο της περιοχής, αρχιδασάρχες όπως λέει και πολλοί μάρτυρες κατηγορίας. Ήταν μία δίκη που είχε μεγάλο ενδιαφέρον για την περιοχή ειδικότερα, δεδομένου ότι η πολυετής παράνομη δράση του απασχόλησε την τοπική κοινωνία και πρόσδωσε στην ιστορία του και μυθολογικές διαστάσεις. Το δικαστήριο τον αθώωσε λόγω αμφιβολιών.

Σήμερα κυνηγάς λαθραία;
Εδώ και πολλά χρόνια, από το δικαστήριο και μετά, όχι. Μου φαίνεται πολύ μακρινή εκείνη η εποχή και είναι, αφού πέρασαν από τότε πάνω από είκοσι πέντε χρόνια.

Είσαι επιστήμονας, τι σε οδήγησε στη λαθροθηρία;
Καταρχήν να πω ότι μου αρέσει το κρέας από το κυνήγι, οποιοδήποτε κρέας. Δεν εμπορευόμουν δηλαδή τα θηράματα όπως συμβαίνει με πολλούς άλλους λαθροθήρες. Όταν δεν κυνηγάω, ψαρεύω. Τον χειμώνα κυνηγός και το καλοκαίρι ψαράς. Δεν θυμάμαι για πόσα χρόνια στο σπίτι μου δεν έμπαινε κρέας του εμπορίου. Στη συνέχεια για τη λαθροθηρία, η περιπέτεια ήταν αυτή που έπαιξε καθοριστικό ρόλο, η αδρεναλίνη που έφτανε στα ύψη – ειδικά τις φορές που γνώριζα πως μου την «είχαν στημένη» Η τακτική με τον αέρα μην με μυρίσουν τα γουρούνια, το άκουσμά τους, η φασαρία που έκαναν στο κοπάδι, όταν βρισκόμουν από πίσω τους και ήξερα πως τα είχα. Το έβλεπα και σαν παιχνίδι, «ο κακός και οι καλοί». Η συνεχής αναμέτρηση με το νόμιμο. Δεν άργησε να μου γίνει πάθος. Πως μπλέκουν άλλοι με τα ναρκωτικά; Άλλοι με διάφορες εξαρτήσεις; Κάπως έτσι ένιωθα κι εγώ. Αν δεν έβγαινα στο βουνό παράνομα, αρρώσταινα, έτρεμα, δεν ένιωθα καλά.

Πήγες ποτέ σε ψυχίατρο;
Τι ερώτηση είναι αυτή; Τι να κάνω στον ψυχίατρο;

Μα για το πάθος σου, τις εμμονές σου για το παράνομο κυνήγι.
Όχι, δεν πήγα γιατί δεν συνέτρεχε λόγος. Ήξερα καλά τι μου συνέβαινε.

Μη μου πεις ότι η αθώωση σου από το δικαστήριο ήταν αυτή που σε έκανε να σταματήσεις τη λαθροθηρία;
Δεν με φόβισε η δίκη μου, για ένα απλό λόγο, είχα και έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη. Στη συγκεκριμένη δε περίπτωση ήμουν αθώος. Από εκεί όμως και μετά, άρχισα και σκεφτόμουν διαφορετικά. Ας πούμε μου έφυγαν οι εμμονές. Βοήθησε πολύ και το γεγονός ότι λίγο αργότερα απόκτησα παιδί, έγινα πατέρας και άλλαξα προτεραιότητες.

Για πες μου για τη δράση, τη σύλληψή, και τη δίκη σου
Στην περιοχή κυνηγούσα για χρόνια παράνομα. Δεν μπορούσαν όμως να με πιάσουν. Σου είπα, για μένα ήταν και παιχνίδι. Ήμουν πάντα παρέα με ένα φίλο μου. Μας την έστηναν πολλές φορές και πάντοτε ξεφεύγαμε. Βλέπαμε για παράδειγμα τα φώτα από το αυτοκίνητο των δασικών που κατέβαινε τον αγροτικό δρόμο. Εμείς κρυβόμασταν διότι ξέραμε πως κατέβαιναν και με τα πόδια άλλοι δασικοί. Τους βλέπαμε που απομακρυνόντουσαν και συνεχίζαμε. Έπειτα από πολλές περιπέτειες, μεγάλωσε και η παράνομη παρέα μας, κυνηγούσαμε παρέα με άλλους δύο «ευυπόληπτους πολίτες της περιοχής». Κάποια φορά όμως τα χαλάσαμε στη μοιρασιά – έτσι συμβαίνει συνήθως. Είχα κτυπήσει ένα βράδυ δύο γουρούνια, ένα 40άρι και ένα 60άρι. Αυτοί ήθελαν το μεγάλο. Αρνήθηκα, τους είπα να κάνουμε δίκαιη μοιρασιά, το μισό από το κάθε γουρούνι αυτοί και το άλλο μισό εμείς, όπως κάναμε συνήθως. Τότε, πρόβαλαν έντονα τις ιδιότητες τους, «εμείς είμαστε η εξουσία και τέτοια». Τα πήρα και τα δύο και φύγαμε με τον φίλο μου. Αυτοί συνέχισαν από τότε μόνοι τους.

Μία άλλη φορά, είχε ρίξει καλό χιόνι σε περιοχή που ήταν απαγορευμένη. Ημέρα ήταν και οι δύο «ευυπόληπτοι πολίτες» είχαν «βγάλει» ένα ζαρκάδι. Για να το σιγουρέψουν όμως, το κρέμασαν σε ένα δέντρο ψηλά και έφυγαν, θα γύριζαν αργότερα με αυτοκίνητο να το φόρτωναν. Από μακριά παρακολουθούσα όλες τις κινήσεις τους με κιάλια. Όταν απομακρύνθηκαν, πήγαμε με τον φίλο μου, το φόρτωσα στη πλάτη και εξαφανιστήκαμε. Αυτοί κατάλαβαν ποιος το άρπαξε το ζαρκάδι όταν επέστρεψαν και βρήκαν μόνο τα σχοινιά. Πες μου όμως, τους το έκλεψα; Από τότε κατάλαβα ότι συστηματοποιήθηκε η παρακολούθηση των αρχών προς εμένα, προφανώς θα μετέφεραν διαφορετικά τα γεγονότα με το ζαρκάδι στις αρχές.

Τη νύκτα που πήγαν να με συλλάβουν, δεν κυνηγούσα παράνομα. Είχαμε χάσει από νωρίς ένα σκυλί και το έψαχνα, χάθηκα στο δάσος και με πήρε η νύκτα. Στο δρόμο που πήγαινα, πετάχτηκαν τέσσερις από όλες τις πλευρές. Τους απώθησα και το έβαλα στα πόδια. Μου έκαναν μήνυση. Θυμάμαι, ήταν πολλές οι κατηγορίες: «αντίσταση κατά της αρχής, απείθεια, παράνομη θήρα σε απαγορευμένη περιοχή με φώτα – και δεν θυμάμαι τι ακόμα» Στο Δικαστήριο, αφού έπεφτε η μία κατηγορία μετά την άλλη κατά την ακροαματική διαδικασία και με αθώωσαν λόγω αμφιβολιών, γυρίζει κάποιος από το ακροατήριο προς τον πρόεδρο και του λέει: «κύριε πρόεδρε, αυτόν εμείς τον κυνηγάμε χρόνια να τον πιάσουμε και εσείς τον αθωώνετε;» Γυρίζει ο πρόεδρος και του λέει: «αν μιλήσετε πάλι θα διατάξω τη σύλληψη σας για ασέβεια προς το Δικαστήριο, και δεύτερον, για το Δικαστήριο δεν σημαίνει απολύτως τίποτα ότι εσείς κυνηγάτε κάποιον για χρόνια, εφόσον δεν αποδεικνύεται η ενοχή του»

Σήμερα, δεν νιώθεις την ανάγκη να παρανομήσεις και πάλι;
Σήμερα κυνηγάω κάποιον αν αντιληφθώ ότι κυνηγά παράνομα. Και ξέρεις, σήμερα, οι λαθροθήρες είναι πολλοί και δεν μπορείς να ξεχωρίσεις και την ιδιότητα του παρανομούντα.

Δηλαδή θέλεις να πεις πως έγινες βασιλικότερος του βασιλέως;
Θέλω να πω ότι έγινα πραγματικός κυνηγός, σέβομαι απόλυτα το νόμο και τις διατάξεις που διέπουν το κυνήγι. Και απολαμβάνω αληθινά σήμερα αυτά που μου προσφέρει η φύση. Τότε με την λαθροθηρία, δεν κοιτούσα το δάσος, δεν προλάβαινα, είχα άλλα στο μυαλό μου.

Είσαι οικονομολόγος, πετυχημένος επαγγελματίας, άνθρωπος που τον σέβονται. Αυτά τα κέρδισες με κόπο, με τη δουλειά σου. Δεν σκεφτόσουν τότε ότι, ρίσκαρες να χάσεις ότι με κόπο έχτιζες;
Τότε σκεφτόμουν μόνο τα θηράματα. Σήμερα κοιτάζω μακρύτερα. Ουσιαστικά, δεν μετάνιωσα ποτέ που υπήρξα λαθροθήρας. Ένας κύκλος στη ζωή μου άνοιξε και ολοκληρώθηκε, έκλεισε. Ήταν μία εμπειρία που μάλλον έψαχνε να βρει θέση στη ζωή μου και τη βρήκε. Στη ζωή μας εξάλλου, οι εμπειρίες, καλές ή άσχημες, είναι αυτές που μας καθορίζουν και μας δίνουν στη συνέχεια ώθηση για την αλήθεια. Προφανώς, στη δική μου περίπτωση, έπρεπε να περάσω από τις δικές μου συμπληγάδες για να καταλάβω το αληθινό νόημα της φύσης.

Στην παρέα σου σήμερα γνωρίζουν για το παρελθόν σου;
Από την ομάδα μου σήμερα όχι, κανείς δεν γνωρίζει. Και δεν συντρέχει λόγος και να μάθουν. Για μένα το μόνο που ξέρουν είναι πως είμαι ένας καλός κυνηγός.

Θέλεις να πεις κάτι άλλο πριν κλείσουμε την συζήτησή μας;
Ναι, ήμουν λαθροθήρας - και για μεγάλο διάστημα στη ζωή μου δεν είχα κυνηγήσει νόμιμα. Με εξίταρε αυτού του είδους η παρανομία. Αυτά όλα ανήκουν στο παρελθόν. Θέλω όμως να σταθώ στην υποκρισία κάποιων. Στις μικρές κοινωνίες ξέρουν και ξέρουμε τι ακριβώς συμβαίνει με το λαθραίο κυνήγι, ασφαλώς γνωρίζουν και γνωρίζουμε τη δράση μερικών λίγων ευτυχώς που παρανομούν συστηματικά. Αναρωτιέμαι πολλές φορές, ποια πράξη είναι περισσότερο επαίσχυντη, του λαθροθήρα που παρανομεί ή αυτών που ξέρουν και σιωπούν; Είναι και κάτι άλλο, πιστεύω ότι η πλειονότητα των κυνηγών, έστω και για μία φορά στη ζωή τους έχουν κυνηγήσει παράνομα. Έχουν νιώσει την αδρεναλίνη να ανεβαίνει ψηλά και να λούζει το πρόσωπο ο ιδρώτας. Ίσως να κάνω λάθος, αλλά το πιστεύω αυτό.

Σήμερα έβγαλε γουρούνια η παρέα σου;
Όχι δυστυχώς, εγώ όμως έπρεπε να γυρίσω στο σπίτι γεμάτος, έχω συνηθίσει να φέρνω πάντα κάτι από το βουνό. Βλέπεις τα άγρια χόρτα; Σήμερα τα μάζεψα. Α ναι, έχω γίνει ειδικός και στη συλλογή χορταρικών. Είδες πόσα πράγματα μπορεί να σου δώσει η φύση;

Θα μιλήσεις κάποτε στο γιό σου για το παράνομο παρελθόν σου στο κυνήγι;
Όταν έλθει η ώρα ναι. Προς το παρόν, τον παίρνω πολλές φορές μαζί μου στο κυνήγι όταν το επιτρέπει ο χρόνος του. Του αρέσει πολύ η διαδικασία της γουρουνοπαρέας, και ξέρω ότι θα γίνει καλός κυνηγός.

Που κυνηγάς εσύ και η παρέα σου σήμερα;
Στη Ρούμελη. Αρκετά μακριά από τον τόπο της μακρινής μου παρανομίας. Στην Πελοπόννησο δεν έχω κυνηγήσει ποτέ μου αγριογούρουνα. Να έλθω κάποια φορά μαζί σας για κυνήγι;
Έλα, όμως μόνο για χόρτα………

Πηγή www.gpeppas.g